Κοινοβουλευτικές αυταπάτες με αντικαπιταλιστικό περιτύλιγμα
Μέσα στο κλίμα της προσμονής της ανακήρυξης εκλογών που καλλιεργήθηκε το καλοκαίρι από το Μητσοτάκη, το ΚΚΕ μετέτρεψε την κινητοποίηση των εγκαινίων της ΔΕΘ σε μια κεντρική πανελλαδική προεκλογική συγκέντρωση. Ναυλώνοντας πούλμαν από όλη την Ελλάδα και κινητοποιώντας όλο το μηχανισμό του, έδωσε ώθηση όχι για το αγωνιστικό ξεδίπλωμα και την έναρξη κινητοποιήσεων ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, όπως θα έπρεπε, αλλά για τη μάχη της ψήφου σε μια παρατεταμένη, καθώς φαίνεται, προεκλογική περίοδο.
Με στόχο την επίδειξη δυνάμεων σε μια κομματική παρέλαση, έκανε μια πρωτοφανή κινητοποίηση όλου του μηχανισμού του, μπλοκάροντας παράλληλα -επιδιώκοντας τις συγκρίσεις- την κινητοποίηση των σωματείων που δεν ανήκουν στην πτέρυγα του ΠΑΜΕ.
Έτσι, για παράδειγμα, στο ΕΚΑ, που για πρώτη φορά φέτος έχει πρόεδρο του ΠΑΜΕ, αλλά όχι και τον έλεγχο του ΔΣ, για πρώτη φορά στα χρονικά δεν ναυλώθηκαν από το ΕΚΑ λεωφορεία μετάβασης στη Θεσσαλονίκη. Παρόμοια, το ΠΑΜΕ καταψήφισε και μπλόκαρε τη ναύλωση λεωφορείων από την ΑΔΕΔΥ.
Λίγες μέρες μετά, ο Κουτσούμπας πραγματοποίησε ομιλία στο πλαίσιο της ΔΕΘ, τονίζοντας πως: «Η ενίσχυση του ΚΚΕ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα σηματοδοτήσει ένα βήμα μπροστά για τον λαό». Δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα, όχι για ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, που κατά τα άλλα προφασίζεται το ΚΚΕ, αλλά για μια μακρά προεκλογική μάχη, τη μητέρα των μαχών του ρεφορμισμού και των κοινοβουλευτικών αυταπατών, τη μάχη για τους εκλογικούς συσχετισμούς και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν παρέλειψε στην ομιλία του ο Κουτσούμπας να εξάρει την παρουσία του ΚΚΕ στη Βουλή, λέγοντας πως: «Τα άλλα κόμματα έχουν απορρίψει όλοι τους όχι μία και δύο, αλλά 12 φορές, τις νομοθετικές προτάσεις του ΚΚΕ για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων και των αντίστοιχων συντάξεων». Και να υπογραμμίσει «…τις προτάσεις νόμου και τις τροπολογίες που επανειλημμένα έχει καταθέσει το ΚΚΕ για τους αυτοαπασχολούμενους…».
Βιομηχανία προτάσεων στη Βουλή από το ΚΚΕ και καλλιέργεια κοινοβουλευτικής εξαπάτησης από τη μια και σιωπητήριο αγώνων από την άλλη. Διότι τι άλλο παρά σιωπητήριο είναι, στην πραγματικότητα, οι ανώδυνες παραταξιακές παρελάσεις και οι συμβολικές παραταξιακές διαμαρτυρίες.
Κεντρικό άξονα της ομιλίας του Κουτσούμπα αποτέλεσε η βασική προεκλογική γραμμή του ΚΚΕ.
Λίγες μέρες μετά την κοροϊδία των μέτρων και τα ψιχουλάκια που εξήγγειλε ο Μητσοτάκης, τα οποία προοιωνίζουν ένα δύσκολο χειμώνα για όλο τον ελληνικό λαό, με την ακρίβεια, το πληθωριστικό κύμα και τις τιμές της ενέργειας να καλπάζουν και τα εισοδήματα να βρίσκονται στον πάτο, ο Κουτσούμπας, στην ομιλία του, παρουσίασε την προεκλογική γραμμή του ΚΚΕ.
Απέναντι στα κοστολογημένα προγράμματα όλων των κομμάτων, απέναντι στη δημοσιονομική πειθαρχία και τους δημοσιονομικούς κόφτες της μνημονιακής επιτήρησης και της φτωχοποίησης του λαού, απέναντι στη θεωρία του «λεφτόδεντρου», στην οποία τα αστικά κόμματα υποκλίνονται και πειθαρχούν, ο Κουτσούμπας πρόβαλε το πρόγραμμα του ΚΚΕ.
Και τι προτείνει ως διέξοδο το ΚΚΕ στους εργαζόμενους μέσα σε αυτές τις συνθήκες;
«Απέναντι στην εξουσία των μονοπωλίων, που υπηρετεί ο κ. Μητσοτάκης και οι διάφοροι επίδοξοι συνεχιστές του, εμείς αντιπροτείνουμε τη λαϊκή διακυβέρνηση και εξουσία …
Τέτοιο Πρόγραμμα καταθέτει το ΚΚΕ στο λαό, που προβλέπει τα οικονομικά εργαλεία να μπουν στην υπηρεσία του λαού, να κοινωνικοποιηθούν».
Απέναντι στα κοστολογημένα προγράμματα των αστικών κομμάτων και του αστικού συστήματος, το ΚΚΕ προβάλλει το πιο ακοστολόγητο και το πιο απογειωμένο πρόγραμμα, γεμάτο παχιά λόγια και κούφιες περιγραφές μιας ρόδινης λαϊκής εξουσίας από την πλευρά, δήθεν, του λαϊκού κινήματος.
Τάζοντας στο λαό λαγούς με πετραχήλια και αποκοιμίζοντάς τον πως θα κερδίσει τάχα, έτσι απλά και αβασάνιστα, μια άλλη κοινωνία, με την ψήφο του.
Το ΚΚΕ τηρεί με ευλάβεια τον «πάνσοφο» ρεφορμιστικό κανόνα της προσαρμογής: «Ζήσε και άσε και τους άλλους να ζήσουν». «Μην ενοχλείς, για να μην σε ενοχλούν».
Καμιά ανησυχία δεν απορρέει για το αστικό σύστημα από τη δράση του ΚΚΕ. Μια χαρά, κάθε μέρα, τα στελέχη του ΚΚΕ βγαίνουν στα ΜΜΕ, επαναλαμβάνοντας μονότονα και ανιαρά την απογειωμένη και ανεδαφική γραμμή της «λαϊκής εξουσίας» του, και κανείς δεν ενοχλείται και κανείς δεν το ενοχλεί.
Το ΚΚΕ μπορεί να προβάλλει, παράλληλα με τον βασικό του προγραμματικό στόχο της αλλαγής της εξουσίας, όχι ένα και δύο αλλά πολλές δεκάδες άμεσα αιτήματα για μια σειρά βασικά ζητήματα που απασχολούν το λαό. Όμως, στην πραγματικότητα, τα λέει για να τα λέει, εγκαταλείποντάς τα στην τύχη τους, όταν δεν προετοιμάζει, δεν οργανώνει και δεν κάνει τον πραγματικό αγώνα που απαιτείται για να πετύχει την ικανοποίησή τους.
Πέρα από τους ηρωικούς αγώνες του παρελθόντος, του επαναστατικού ΚΚΕ, που η σημερινή ηγεσία καπηλεύεται, δεν έχει να επιδείξει τίποτε στους σημερινούς αγώνες και στην προώθησή τους.
Μπορεί η ηγεσία του ΚΚΕ να επιδεικνύει μια σειρά εκλογικές επιτυχίες στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά αυτή η ενίσχυση μεταφράζεται σε ακόμη μεγαλύτερη παράλυση και αδράνεια του μαζικού κινήματος, βαδίζοντας στον ίδιο δρόμο που χάραξαν οι συμβιβαστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Παίζοντας, επιπλέον, το χαρτί της διάσπασης του κινήματος και των δυνάμεών του.
Στο πρόσφατο μεγάλο αγροτικό κίνημα, οι αγροτοσυνδικαλιστές του ΚΚΕ που βρέθηκαν στην ηγεσία του πρωταγωνίστησαν στο σπάσιμο των μπλόκων, σπρώχνοντας τους αγρότες που πάλεψαν μαζικά στην υποχώρηση και στην απογοήτευση, με σκυμμένα κεφάλια, χωρίς να κερδίσουν τίποτα παραπάνω μετά τη συνάντησή τους με το Μητσοτάκη.
Στο φοιτητικό κίνημα, απέναντι στις χιλιάδες διαγραφές πραγματικών φοιτητών που προωθεί η κυβέρνηση, η πρώτη δύναμη του φοιτητικού κινήματος, οι δυνάμεις του ΚΚΕ, το οδήγησαν στην αδράνεια, την παράλυση και την αφωνία, κάνοντας συμβολικές, άμαζες και ανώδυνες παραταξιακές μαζώξεις.
Στο αντιπολεμικό κίνημα, μπροστά στους πολέμους των αμερικανοϊσραηλινών στο Ιράν, στο Λίβανο και στην ηρωική Παλαιστίνη, το ΚΚΕ, κρατώντας ίσες αποστάσεις με τις θέσεις του, κάνοντας λόγο για πόλεμο ιμπεριαλιστικό και άδικο από κάθε μεριά, σήκωσε λευκή σημαία.
Για τον πόλεμο στο Ιράν δεν έχει κάνει την παραμικρή κινητοποίηση. Για την Παλαιστίνη, και πάλι χωριστά και μόνοι, αποκλειστικά μέσα από τα σωματεία που ελέγχει. Δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια για γενικότερες, μαζικές κινητοποιήσεις που να αγκαλιάζουν το σύνολο του συνδικαλιστικού και λαϊκού κινήματος.
Οι συνθήκες ωστόσο άλλα απαιτούν!
Από ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστικό και με τις δυνατότητες που διαθέτει το ΚΚΕ, οι συνθήκες απαιτούν την πιο πλατιά και αταλάντευτη στήριξη, χωρίς όρους και προϋποθέσεις και χωρίς ίσες αποστάσεις μεταξύ θύτη και θύματος, των λαών που βρίσκονται στο στόχαστρο και αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στον σιωνισμό. Και πρώτα πρώτα των λαών του Ιράν, της Παλαιστίνης, της Υεμένης και του Λιβάνου.
Απαιτούν την αγωνιστική συσπείρωση στα πλαίσια ενός παλλαϊκού μετώπου και όχι τη διάσπαση και τον κατακερματισμό.
Την πλατιά συγκέντρωση των εργαζομένων πάνω στη βάση άμεσων διεκδικήσεων και αιτημάτων και όχι την παραπομπή τους στα πλαίσια μιας άλλης κοινωνίας, όταν θα κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής.
Τη διεξαγωγή πραγματικών διεκδικητικών αγώνων και όχι εικονικών, ψευτοαγωνιστικών και συμβολικών διαμαρτυριών.
Την αποφασιστική κλιμάκωση των αγώνων και όχι παχιά και κούφια λόγια που καταλήγουν στην παύση των αγώνων, σηκώνοντας τη λευκή σημαία του συμβιβασμού και της υποχώρησης.
Αυτό απαιτούν οι συνθήκες.
Και από την άποψη αυτή, η ηγεσία του ΚΚΕ, κάτω από μια βαθιά ρεφορμιστική πολιτική, επενδυμένη με κούφια λόγια ενός ακοστολόγητου «αντικαπιταλισμού», αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του.
Το ΚΚΕ, λέει, δεν έχει δεσμεύσεις και εξαρτήσεις!
Μέσα από την ομιλία του στη ΔΕΘ, ο Κουτσούμπας κατακεραυνώνει τις τράπεζες για τα δυσθεώρητα κέρδη τους, τα οποία μάλιστα είναι αφορολόγητα.
Κατακεραυνώνει την κυβέρνηση για το χάλι του εκπαιδευτικού συστήματος και, παράλληλα, διακηρύσσει μεγαλόστομα πως το ΚΚΕ δεν έχει δεσμεύσεις και εξαρτήσεις από το σύστημα.
Πού συναντώνται όλα αυτά;
Συναντώνται στο γεγονός ότι, την ίδια στιγμή, ο «Ριζοσπάστης» μια χαρά εισπράττει χρήματα από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες, για να διαφημίζει στις σελίδες του το κυβερνητικό και διατραπεζικό πρόγραμμα χορηγιών «Μαριέττα Γιαννάκου» για την ανακαίνιση κάποιων σχολείων.
Για το ξέπλυμα της κυβερνητικής πολιτικής και των τραπεζών, δηλαδή, που δήθεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά και για τη μόρφωσή τους.
Δηλαδή, αν το ΚΚΕ είχε δεσμεύσεις και εξαρτήσεις, τι θα έκανε;
