Η Σιωνιστική Λογοτεχνία Πριν τη Νάκμπα
Διάβασαν τα ποιήματα «Μασάντα» και «Η Πόλη της Σφαγής». Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν σφαγές στην Παλαιστίνη.
Το 1927, ένα ποίημα που δημοσιεύτηκε στην Παλαιστίνη προκάλεσε αμέσως αίσθηση και έγινε μανιφέστο των σιωνιστών κατακτητών. Το ποίημα είχε τίτλο «Μασάντα: Ένα Ιστορικό Έπος». Σύμφωνα με τον εβραϊκό θρύλο, το Φρούριο Μασάντα πολιορκήθηκε από τους Ρωμαίους το 73 μ.Χ. και οι Εβραίοι υπερασπιστές που βρίσκονταν μέσα επέλεξαν τη μαζική αυτοκτονία αντί της παράδοσης. Ο ποιητής παρομοίασε τον αγώνα ζωής και θανάτου στο φρούριο με τον αγώνα των εισβολέων Εβραίων εποίκων που έφταναν σε Παλαιστινιακά εδάφη.
Στο ρεφρέν του ποιήματος, ο σιωνιστής έποικος Γιτζάκ Λάμνταν δήλωνε: «Μασάντα λο τιπόλ σούβ» («Η Μασάντα δεν θα ξαναπέσει ποτέ»). Με άλλα λόγια, η Μασάντα βρισκόταν τώρα στην Παλαιστίνη -αλλά αυτή τη φορά, αντί να αυτοκτονήσουν, θα πολεμούσαν. Το ποίημα είχε βαθύ αντίκτυπο στο σιωνιστικό κίνημα και επιτάχυνε τις σφαγές που πραγματοποιούσαν οι σιωνιστικές πολιτοφυλακές. Εμπνεύστηκε ωστόσο από ένα προηγούμενο έργο: το ποίημα «Η Πόλη της Σφαγής», που συνέθεσε ο Χαΐμ Ναχμάν Μπιάλικ μετά το πογκρόμ του 1903 εναντίον των Εβραίων στη Ρωσία. Ο Μπιάλικ έγραψε:
«Όλα έχουν καταστραφεί… Και τώρα θα ξεκινήσετε… Τα λουλούδια είναι σαν φτερά, κι όμως μυρίζουν αίμα. Και ο γλυκός καπνός τους θα μπει στο στήθος σας… Θα σας καλέσει στην άνοιξη, τη ζωή και την ευεξία».
Η Πόλη της Σφαγής είχε βαθιά απήχηση, λειτουργώντας ως μανιφέστο κι ενισχύοντας τους σιωνιστικούς ισχυρισμούς για αυτοάμυνα και, το πιο σημαντικό, για εθνική πατρίδα. Πολλοί νεαροί Ρωσο-Εβραίοι που διάβασαν το ποίημα άρχισαν να οργανώνονται γύρω από τον Σιωνισμό για να διασφαλίσουν ότι δεν θα ήταν ποτέ ξανά ανυπεράσπιστοι σε τέτοιες επιθέσεις. Αρχικά εντάχθηκαν σε υπόγειες ομάδες που αντιστέκονταν στον Τσάρο και, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, εντάχθηκαν στην Παλαιστίνη στη σιωνιστική παραστρατιωτική Χαγκάνα. Με λίγα λόγια, ένας από τους πιο κρίσιμους παράγοντες που επέτρεψαν στις σιωνιστικές πολιτοφυλακές να στρατολογήσουν τόσους πολλούς, ήταν η ίδια η σιωνιστική λογοτεχνία.
Παλαιστινιακή Λογοτεχνία: Η Αξιοπρέπεια της Πένας
Οι Σιωνιστές συγγραφείς και ποιητές συνέχισαν να σκεπάζουν επιδέξια την αλήθεια σ’ όλα τα κείμενα που παρήγαγαν. Μετά την υπογραφή της Διακήρυξης Μπάλφουρ το 1917, η αλαζονεία τους εκφράστηκε ακόμα πιο έντονα. Η Βρετανική Εντολή, προσέφερε στους Σιωνιστές συγγραφείς πρωτοφανή ελευθερία. Δεν χρειαζόταν να παραμένουν εξόριστοι, μπορούσαν να μεταβούν στην Παλαιστίνη και να εκδίδουν ελεύθερα περιοδικά και εφημερίδες. Την 1η Ιουνίου 1925, άρχισε να εκδίδεται η πρώτη εβραϊκή εφημερίδα στην Παλαιστίνη, η Davar-Iton Poalei Eretz Yisrael (Νταβάρ – Η Εφημερίδα των Εργατών της Γης του Ισραήλ). Ένα μεγάλο μέρος της ήταν αφιερωμένο σε πολιτιστικά και καλλιτεχνικά νέα, καθώς και σε ποιήματα και ιστορίες Σιωνιστών συγγραφέων.
Ωστόσο, υπήρχε ένας παράγοντας που δεν είχαν πάρει υπόψη τους. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η Βρετανική Εντολή και η Σιωνιστική μετανάστευση, οι Παλαιστίνιοι συγγραφείς και ποιητές ήταν παρόντες στη δημόσια σφαίρα. Σε αντίθεση με την αφήγηση στα σιωνιστικά λογοτεχνικά κείμενα, οι Παλαιστίνιοι συγγραφείς υπερασπίστηκαν τις πόλεις τους και την αρχαία κληρονομιά, ένα ζωντανό πληθυσμό, μια ισχυρή πίστη και μια βαθιά ριζωμένη κουλτούρα, διατηρώντας την αξιοπρέπεια της πένας. Η Παλαιστίνη στάθηκε ανθεκτική.
Το 1920, ξέσπασαν αναταραχές στο ιερό Νάμπι Μουσά κοντά στην Ιερουσαλήμ. Το 1923, μαζικές διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν σ’ όλες τις Παλαιστινιακές πόλεις. Το 1929, η εξέγερση του Μπουράκ έλαβε χώρα γύρω από το Τζαμί Αλ-Ακσά και η γενική απεργία του 1936 ακολουθήθηκε από την τριετή Μεγάλη Αραβική Εξέγερση.
Το 1920, ο Ιτζεντίν Αλ-Κασάμ από τη Συρία έφτασε στη Χάιφα. Πραγματοποίησε μια δεκαετία εκτεταμένης ισλαμικής εκπαίδευσης και στις αρχές του 1930, ιδρύθηκαν οι πρώτες Ταξιαρχίες Κασάμ. Σ’ όλα αυτά τα κοινωνικά κινήματα, οι Παλαιστίνιοι συγγραφείς και ποιητές ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Ακόμα και μεταξύ των μαχητών της Αλ-Κασάμ, υπήρχαν ποιητές.
Γεννημένος το 1888, ο Ιτζάτ Νταργουάζα ήταν περισσότερο γνωστός στην περιοχή μας για την ερμηνεία του στο Κοράνι, αλλά έγινε ένας από τους σημαντικότερους Παλαιστίνιους συγγραφείς πριν τη Νάκμπα. Είχε γράψει πολλά θεατρικά έργα σε μια πρώιμη ακόμα περίοδο. Ηγέτης του Παλαιστινιακού Εθνικού Κινήματος, τα πρώτα θεατρικά έργα του Νταργουάζα επικεντρώνονταν στους σιωνιστές πράκτορες που προσπαθούσαν να κλέψουν παλαιστινιακά εδάφη, και αποκάλυπταν πολλά από τα ψέματα που διαδίδονταν από σιωνιστές συγγραφείς.
Μεταξύ των πρώτων μαχητών των Ταξιαρχιών Κασάμ, ο ποιητής Νουχ Ιμπραήμ, γεννημένος στη Χάιφα, έγραφε ποίηση την ημέρα και πραγματοποιούσε επιδρομές εναντίον βρετανικών δυνάμεων και σιωνιστικών εποικισμών τη νύχτα. Στις 18 Οκτωβρίου 1938, έπεσε σε ενέδρα και μαρτύρησε από τους Βρετανούς, όπως και ο διοικητής των Αλ-Κασάμ. Ένας άλλος μάρτυρας ποιητής ήταν ο Αμπντουραχίμ Μαχμούντ από την Τουλκαρέμ, ο οποίος έγραφε ποίηση με έμφαση στην ισχυρή ισλαμική ταυτότητα στην Παλαιστίνη. Αποκεφαλίστηκε και ρίχτηκε σ’ ένα πηγάδι από τους Βρετανούς και τις σιωνιστικές πολιτοφυλακές το 1948.
