Η προκήρυξη του Μ-Λ ΚΚΕ για εκτύπωση
Συμπληρώνονται φέτος 53 χρόνια από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 η οποία αποτέλεσε κορυφαία εκδήλωση λαϊκής αντιφασιστικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης ενάντια στην αμερικανοκίνητη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία. Ο Νοέμβρης του ’73 αποτέλεσε την αρχή του τέλους για το καθεστώς της χούντας η οποία θα κατέρρεε λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλη του 1974, κάτω από το βάρος του εθνοπροδοτικού της πραξικοπήματος στην Κύπρο, το οποίο έδωσε την αφορμή για την τουρκική εισβολή και τη μέχρι σήμερα παράνομη κατοχή του μισού σχεδόν νησιού.
Σε όλη τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας επιβλήθηκε ένα σκοταδιστικό, φασιστικό καθεστώς. Η πολιτική και συνδικαλιστική δράση απαγορεύτηκαν. Η αστυνομοκρατία κυριάρχησε παντού, ενώ χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές και κομμουνιστές φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εξορίστηκαν. Μαζί τους πολλά μέλη και στελέχη του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος που πέρασαν αλύγιστοι από τις φυλακές και τις εξορίες του χουντικού καθεστώτος.
Ο ηρωικός ξεσηκωμός του Νοέμβρη υπήρξε το μεγαλύτερο χτύπημα του λαού μας ενάντια στο καθεστώς της φασιστικής δικτατορίας και της αμερικανοκρατίας. Ήταν ο καρπός της ασίγαστης λαϊκής αντίστασης και πάλης. Το αποτέλεσμα των αντιιμπεριαλιστικών – αντιφασιστικών διαθέσεων των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, που δυνάμωσαν βαθμιαία στη διάρκεια της δικτατορίας, εξ αιτίας τους καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της φασιστικής καταπίεσης και της στυγνής εκμετάλλευσης.
Το Νοέμβρη του ’73 συγκρούστηκαν δύο ριζικά διαφορετικές γραμμές. Η πρώτη υποστηρίχθηκε από τις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ («ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ») και του ΚΚΕ Εσωτερικού («Ρήγας Φεραίος») και αποτέλεσε την έκφραση της πολιτικής του συμβιβασμού. Η γραμμή αυτή στάθηκε ενάντια στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και όταν δεν κατάφερε να την αποτρέψει προσπάθησε να υπονομεύσει τον αντιφασιστικό – αντιιμπεριαλιστικό ξεσηκωμό και να τον περιορίσει σε φοιτητικά αιτήματα, ανώδυνα για τη δικτατορία. Η δεύτερη γραμμή υποστηρίχθηκε από τους μαρξιστές-λενινιστές και άλλες αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και αγωνιστές, βάζοντας τελικά και τη σφραγίδα της στο πολιτικό περιεχόμενο του ηρωικού ξεσηκωμού του Νοέμβρη. Αυτή ήταν η γραμμή που αποτυπώθηκε στα συνθήματα «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ». Ήταν η γραμμή της σύγκρουσης με τη στρατιωτικο-φασιστική δικτατορία και το καθεστώς της αμερικανοκρατίας.
Σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα μετά, η τωρινή ηγεσία του ΚΚΕ, αυτοί δηλαδή που τότε έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ματαιώσουν την κατάληψη του Πολυτεχνείου και να διαστρεβλώσουν το περιεχόμενό της, αυτοί που αμέσως μετά την αιματηρή συντριβή τής εξέγερσης την κατασυκοφάντησαν με το διαβόητο και κατάπτυστο τεύχος Νο.8 της Πανσπουδαστικής, κάνοντας λόγο για «300 προβοκάτορες της ΚΥΠ», αυτοί οι ίδιοι εμφανίζονται όλα αυτά τα χρόνια ως υμνητές αλλά και «πρωτεργάτες» του Νοέμβρη. Καπηλεύονται τους αγώνες του λαού και συμπεριφέρονται σαν οι «ιδιοκτήτες» του Πολυτεχνείου. Όμως το Πολυτεχνείο, όπως και όλα τα σύμβολα αγώνα του λαού μας, ανήκουν πρώτα από όλα σε αυτούς που σήμερα αγωνίζονται για τα λαϊκά συμφέροντα και υπερασπίζονται το επαναστατικό περιεχόμενο και τα μεγάλα προτάγματά του.
Είναι οι ίδιες δυνάμεις που σήμερα, 53 χρόνια μετά, επιχειρούν να αναθεωρήσουν και να παραχαράξουν το περιεχόμενο της εξέγερσης, να το προσαρμόσουν στις νεόκοπες «αντικαπιταλιστικές» τους αναλύσεις. Από τη μια εξαφανίζουν το ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως βασικού εμπνευστή και ενορχηστρωτή του πραξικοπήματος και από την άλλη υποβαθμίζουν το αντιφασιστικό περιεχόμενο της λαϊκής πάλης σε αγώνα ενάντια στη «δικτατορία του κεφαλαίου». Αυτή η πολιτική εξωραΐζει και αθωώνει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό όπως επίσης την ντόπια ξενόδουλη και υποτελή μεγαλοαστική τάξη.
Σήμερα, 53 χρόνια μετά, τα συνθήματα και οι στόχοι του μεγάλου ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου παραμένουν ζωντανοί, επίκαιροι και ανεκπλήρωτοι. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται απότομα σκοτεινιάζοντας το διεθνή ορίζοντα. Από τη Λατινική Αμερική και την Κούβα ως τη Μέση Ανατολή, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δείχνει για άλλη μια φορά το πραγματικό του πρόσωπο. Μαζί με το φασιστικό καθεστώς του Ισραήλ, εξαπολύουν τις σφοδρές πολεμικές τους επιδρομές ενάντια στο Ιράν απλώνοντας τις φλόγες του πολέμου σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Οι σιωνιστές τρομοκράτες, με τη στήριξη των ΗΠΑ και τη ΕΕ, διαπράττουν φρικαλέα εγκλήματα, εξαπολύοντας έναν γενοκτονικό πόλεμο ενάντια στον αδούλωτο Παλαιστινιακό λαό. Την ίδια ώρα αντιδραστικές και ακροδεξιές δυνάμεις ενισχύονται στην ΕΕ πάνω στο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της ακρίβειας και της φτώχειας που σαρώνει όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, με την ανοχή και την ουσιαστική σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΕΛΑΣ αλλά και των ακροδεξιών μορφωμάτων, μετατρέπει τη χώρα σε μια απέραντη βάση, ορμητήριο για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Σφιχταγκαλιάζεται με τους σιωνιστές φασίστες στηρίζοντας τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και τις αντιδραστικές δυνάμεις του Ζελένσκι στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, η πολιτική της υποχωρητικότητας και του ενδοτισμού απέναντι στις διεκδικήσεις της Άγκυρας, σε συνδυασμό με την αναζήτηση ξένης προστασίας, βαθαίνει ακόμα περισσότερο το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και υποτέλειας. Οι στρατηγικές συμμαχίες με το Ισραήλ οδηγούν τη χώρα και το λαό μας σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Η πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ φέρνει το λαό αντιμέτωπο με την ξέφρενη ακρίβεια και τη φτώχεια που «τσακίζει κόκαλα». Οι πενιχροί μισθοί και οι συντάξεις πείνας, η ανελέητη φορολεηλασία δοκιμάζουν τις αντοχές των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Τα δημόσια αγαθά της υγείας, της παιδείας, της πρόνοιας, βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβερνητικής πολιτικής. Οι ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Η κυβέρνηση με την πολιτική τού βούρδουλα, με τον αυταρχισμό και την καταστολή καταπατά βάναυσα τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Η πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, του αυταρχισμού και της εμπλοκής στον πόλεμο είναι αυτή που πριμοδοτεί την επάνοδο στο πολιτικό σκηνικό των ακροδεξιών και φασιστικών δυνάμεων σαν τον Κασιδιάρη για να αξιοποιηθεί, όταν απαιτηθεί, ως εργαλείο δράσης στην τρομοκράτηση του κινήματος αλλά και ως στήριγμα της αστικής πολιτικής.
53 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Τα αιτήματα για Ψωμι – Παιδεία – Ελευθερία – Εθνική Ανεξαρτησία ως και σήμερα παραμένουν αδικαίωτα. Παρά τη λυσσασμένη προσπάθεια των κυρίαρχων δυνάμεων, ντόπιων και ξένων, καθώς και όλων των κυβερνήσεων να σβήσουν το Πολυτεχνείο και να το θάψουν, αυτό παραμένει ζωντανό. Εξακολουθεί να εμπνέει, να συγκινεί και να συσπειρώνει χιλιάδες λαού και νεολαίας στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το ντόπιο καθεστώς της καταπίεσης, της εξάρτησης και της υποτέλειας.
Το Πολυτεχνείο είναι ζωντανό στους αγώνες του λαού και της νεολαίας
Κάτω η αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, της εξάρτησης και της εμπλοκής στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών
Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ
