«Η Ελλάδα επιμένει στο Διεθνές Δίκαιο […] Ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας […] αλλά και ως χώρα που βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής θέλουμε να είμαστε γέφυρα και όχι μέρος του προβλήματος». Πρωθυπουργικές διακηρύξεις ενόψει της ανάληψης της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τον Οκτώβριο.
Αυτή είναι η επίμονη κυβερνητική ρητορική. Ποια είναι, όμως, η πραγματικότητα; Ας αφήσουμε στην άκρη το ρόλο «γέφυρας» της κυβέρνησης ΝΔ στον πόλεμο στην Ουκρανία, όπου ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, σε ρόλο σημαιοφόρου του αντιρωσικού μετώπου, δήλωσε πως «διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας»(!) ενώ η κυβέρνησή του έχει ενισχύσει και εξακολουθεί να ενισχύει πολλαπλώς το φασιστικό καθεστώς του Ζελένσκι.
Αυτές τις μέρες, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, διαδραματίστηκαν σκηνές απόλυτου εξευτελισμού και διασυρμού της ελληνικής κυβέρνησης και της πολιτικής της. Οι προκλητικοί εναγκαλισμοί του Κ. Μητσοτάκη με τον αρχιδολοφόνο Νετανιάχου, και μάλιστα αμέσως μετά από τη -γεμάτη ακραίες προκλήσεις και προσβολές- εμπρηστική ομιλία του τελευταίου, από την οποία αποχώρησαν οι αντιπροσωπείες 77 κρατών, αποτελούν ανεξίτηλο στίγμα πολιτικής νομιμοποίησης, ταύτισης και συμπόρευσης με το διεθνώς απομονωμένο γενοκτόνο καθεστώς. Ένας ζοφερός συμβολισμός, μια εικόνα πολιτικής και ηθικής ατίμωσης, που απογύμνωσε πλήρως την κυβερνητική προπαγάνδα, την ώρα που εκδηλωνόταν, ακόμη και μέσα στην αίθουσα του ΟΗΕ, η διεθνής κατακραυγή.
Αποκορύφωμα, τα ελεγχόμενα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ αναπαράγουν τους κατάπτυστους χαριεντισμούς Μητσοτάκη-Νετανιάχου και τους παρουσιάζουν σαν ένδειξη «διπλωματικής ισχύος»! Παράλληλα, επιστρατεύονται δημοσκοπικά μαγειρέματα με εκβιαστικά ερωτήματα-διλήμματα, σε μια προσπάθεια να μετατραπεί η παραδοσιακή αντίθεση της πλειονότητας του ελληνικού λαού απέναντι στο κράτος-δολοφόνο σε επιδοκιμασία και συναίνεση για τη «στρατηγική συμμαχία» μαζί του και ως «θωράκιση» απέναντι στην Τουρκία. Ενώ «ειδικοί» αναλαμβάνουν το γνώριμο ρόλο τους: αναγορεύουν την περιβόητη «Ασπίδα του Αχιλλέα» σε εγγύηση ασφάλειας και χαρακτηρίζουν κάθε αντίρρηση «αντιπατριωτική» στάση. Την ίδια ώρα, η αμείωτη σιωνιστική θηριωδία και η κλιμακούμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού εξαφανίζονται από την τηλεοπτική και έντυπη εικόνα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που επικαλούνται επίμονα το Διεθνές Δίκαιο, αλλά συντάσσονται απροσχημάτιστα και ενεργητικά με αυτούς που το καταπατούν βάναυσα και διαπράττουν εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία.
«Ασπίδα του Αχιλλέα»: θωράκιση ή εξάρτηση και ομηρία;
Αποτελεί, πράγματι, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μια αποτελεσματική θωράκιση της Ελλάδας απέναντι σε ενδεχόμενη τουρκική επίθεση, όπως διθυραμβικά προβάλλεται; Εκτός από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η διάτρηση της ισραηλινής αεράμυνας από τους ιρανικούς πυραύλους κατέρριψε, στην πράξη, το μύθο του «άτρωτου» -της απρόσβλητης τάχα προστασίας-, υπάρχουν ζητήματα καθοριστικής σημασίας που καταρρίπτουν τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς.
Και εδώ προβάλλει το κυριότερο ζήτημα. Την τελευταία δεκαπενταετία, επί κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου, Α. Σαμαρά, Α. Τσίπρα και Κ. Μητσοτάκη, η Ελλάδα έχει μετατοπιστεί από μια παραδοσιακή πολιτική διατήρησης ισορροπιών στη Μέση Ανατολή και φιλικών σχέσεων με τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο προς μια ολοένα βαθύτερη ταύτιση και στρατηγική πρόσδεση στο Ισραήλ. Επί διακυβέρνησης ΝΔ, μάλιστα, όσο το Ισραήλ απομονώνεται διεθνώς για τα εγκλήματά του, τόσο η Ελλάδα ευθυγραμμίζεται μαζί του, του προσφέρει στρατηγικό βάθος στην Ανατολική Μεσόγειο και μετατρέπεται σε εξάρτημα των επιδιώξεών του. Η «στρατηγική συμμαχία» με το Ισραήλ σημαίνει, με δυο λόγια, τη μετατροπή της Ελλάδας σε πεδίο εξυπηρέτησης των πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων και σχεδιασμών του σιωνιστικού κράτους.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι το επιστέγασμα αυτής της πολιτικής, διαψεύδοντας πανηγυρικά τους ισχυρισμούς του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Ν. Δένδια, περί «εθνικής αμυντικής αυτονομίας» και μη «ομηρίας» από ξένα κέντρα. Η καρδιά του πανάκριβου αυτού «θόλου», ο περίφημος πηγαίος κώδικας, παραμένει ένα απροσπέλαστο «μαύρο κουτί» για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Επιπλέον, υπάρχουν αυστηροί αμερικανικοί περιορισμοί, ενώ απαιτείται και η έγκριση της Ουάσιγκτον λόγω των ενσωματωμένων αμερικανικών εξαρτημάτων. Πρόκειται για μια βαθιά τεχνολογική και στρατηγική ομηρία. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν θωρακίζεται αυτοδύναμα, αλλά δένεται χειροπόδαρα στις άδειες χρήσης και τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Όσο για την τελική τιμή της «Ασπίδας του Αχιλλέα», αυτή παραμένει ακόμη άγνωστη. Τα 3 δισ. ευρώ είναι απλώς η τιμή εκκίνησης. Την ώρα που επιβάλλει λιτότητα και φτώχεια στο λαό, η κυβέρνηση ΝΔ χρηματοδοτεί με πολλά δισεκατομμύρια μια συμφωνία ελληνικής ομηρίας, ενισχύοντας οικονομικά και στρατιωτικά ένα επιθετικό κράτος που διαπράττει τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και εξαπολύει πολέμους στην περιοχή. Το ίδιο το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας την παρουσίασε, απροκάλυπτα, ως εργαλείο ενίσχυσης των δικών του ενόπλων δυνάμεων, της δικής του πολεμικής βιομηχανίας και της διεθνούς του επιρροής!
Ενεργητική συμπαράταξη με τις δυνάμεις της επίθεσης και του πολέμου
Στη μεταβατική περίοδο που διανύουμε, η οποία είναι γεμάτη ανατροπές και ανακατατάξεις ιστορικών διαστάσεων, η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη εμπλέκει τη χώρα μας σε έναν άξονα στρατιωτικών, ενεργειακών και γεωπολιτικών σχεδιασμών που εκτείνεται από τη Γάζα και το Λίβανο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο στο νότο και την Ουκρανία στο βορρά, ανεμίζοντας τη σημαία της υποτέλειας στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και το Ισραήλ.
Στη φλεγόμενη Μ. Ανατολή, συμπαρατάσσεται με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στην εξελισσόμενη επιχείρηση εθνοκάθαρσης σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού και υποστηρίζει τις τρομοκρατικές πολεμικές επιθέσεις τους στο Λίβανο, το Ιράν και την Υεμένη. Με τη Σούδα, την Ελευσίνα και όποιες άλλες στρατιωτικές υποδομές απαιτούν να τίθενται στην υπηρεσία τους και την Ελλάδα να μετατρέπεται σε κρίκο της πολεμικής μηχανής τους.
Έχει, επίσης, εμπλέξει ευθέως την Ελλάδα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα εναντίον των Ανσάρ Αλλάχ (Χούθι), αρχικά με τη συμμετοχή της στον αμερικανοβρετανικό «Φύλακα Ευημερίας» και, στη συνέχεια, με την ανάληψη της Διοίκησης των επιχειρήσεων της πολεμικής αρμάδας της ΕΕ «Ασπίδες» από Έλληνα αρχιπλοίαρχο, με την εγκατάσταση του επιχειρησιακού στρατηγείου της στη Λάρισα και τις αποστολές ελληνικών φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα! Ελληνικά πολεμικά πλοία εμπλέκονται σε αναχαιτίσεις επιθέσεων των Ανσάρ Αλλάχ (Χούθι), χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα ελληνικά σύνορα!
Προσφέρει, επίσης, διπλωματική και πολιτική «ομπρέλα προστασίας» στις αγριότητες του Ισραήλ, αντιστρατευόμενη κάθε κρίσιμης σημασίας διεθνή πρωτοβουλία καταδίκης του. Η Ελλάδα του Κυρ. Μητσοτάκη έχει απομονωθεί στην οικτρή μειοψηφία του σκληρού πυρήνα των υποστηρικτών του Νετανιάχου.
Στη Σαουδική Αραβία, η ελληνική πυροβολαρχία Patriot προστατεύει κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις της Aramco και υποστηρίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν και των Ανσάρ Αλλάχ (Χούθι), αναχαιτίζοντας drones και βαλλιστικούς τους πυραύλους. Με την κυβερνητική προπαγάνδα να κομπάζει πως η ελληνική εξωτερική πολιτική, με τους Patriot και τις «Ασπίδες», αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της σταθερότητας από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή, προσφέροντας λύσεις ασφαλείας, και η Ελλάδα χτίζει ναυτική παρουσία πολύ πέρα από το Αιγαίο! Σημειωτέον ότι η Σαουδική Αραβία έχει υπογράψει τη «Συμφωνία της Μέκκας» μαζί με την Τουρκία και το Πακιστάν, η οποία προβλέπει κοινή άμυνα σε περίπτωση επίθεσης εναντίον ενός από τα τρία κράτη, και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει ανταποκριθεί στις οικονομικές της δεσμεύσεις που απορρέουν από την εγκατάσταση και συντήρηση των Patriot, ούτε από το πρόσθετο κόστος των βλημάτων που χρησιμοποιούνται στις αναχαιτίσεις…
Η Ελλάδα, λοιπόν, μόνο ως «γέφυρα» δεν λειτουργεί, κατά την πρωθυπουργική ρήση. Όχι μόνο αποτελεί «μέρος του προβλήματος», αλλά ταυτίζεται ενεργητικά και συμπαρατάσσεται με τις δυνάμεις της επίθεσης και του πολέμου. Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η κυβερνητική πολιτική.
