Στον απόηχο των μεγάλων εκδηλώσεων για τα 90 χρόνια από τη Μεγάλη Πορεία, πραγματοποιήθηκε μια σημαντική σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Κίνας. Αν και, εκ πρώτης όψεως, τα δύο γεγονότα φαίνεται να μην συνδέονται ευθέως, στην πραγματικότητα εξυπηρετούν και τα δύο τη «νέα Μεγάλη Πορεία» του κινεζικού ιμπεριαλισμού.
Στις 22 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε στο Πεκίνο η κεντρική εκδήλωση για τα 90 χρόνια από τη Μεγάλη Πορεία, όπου ο Σι Τζινπίνγκ εκφώνησε βαρυσήμαντη ομιλία. Διαστρεβλώνοντας την ιστορική μνήμη, παρουσίασε την επαναστατική διαδρομή του Κόκκινου Στρατού ως αφετηρία μιας «νέας Μεγάλης Πορείας», συνδέοντάς την με την «εκσυγχρονιστική» πορεία, την «εθνική αναζωογόνηση» της Κίνας και την οικοδόμηση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού σε δύναμη παγκόσμιας ισχύος.
Η Μεγάλη Πορεία ήταν μια κορυφαία στιγμή της επαναστατικής πάλης του κινεζικού λαού, με επικεφαλής το ΚΚ Κίνας υπό την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ. Μια δοκιμασία επιβίωσης, αντοχής, επαναστατικής σφυρηλάτησης και ένοπλου αγώνα μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αυτές τις επαναστατικές παραδόσεις και το κύρος τους στον λαό καπηλεύεται και διαστρεβλώνει η σημερινή κινεζική ηγεσία, προκειμένου να αποπροσανατολίσει τον λαό και να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που δημιουργεί και αναπαράγει η καπιταλιστική παλινόρθωση.
Η σημερινή Κίνα δεν αποτελεί συνέχεια της σοσιαλιστικής επαναστατικής πορείας, αλλά προϊόν της επικράτησης και ανάπτυξης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, μετά την ανατροπή της επαναστατικής γραμμής και την άνοδο στην εξουσία της ρεβιζιονιστικής κλίκας με επικεφαλής τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ, στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Η στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού, η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, η συσσώρευση κεφαλαίου στα χέρια μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων ολιγαρχών, η οικονομική και πολιτική διείσδυση σε ολόκληρο τον κόσμο και η ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος συγκροτούν την υλική βάση της σημερινής ιμπεριαλιστικής Κίνας.
Η επίκληση του σοσιαλισμού, της επαναστατικής ιστορίας και της Μεγάλης Πορείας λειτουργεί ως ιδεολογικό περίβλημα μιας εντελώς διαφορετικής κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 26–29 Οκτωβρίου, συνεδρίασε η 5η Ολομέλεια της 20ής Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Κίνας, η οποία αναδείχθηκε από τα κινεζικά μέσα ως ιδιαίτερης και κρίσιμης σημασίας. Η Ολομέλεια αφορούσε τους τρόπους θωράκισης του κόμματος, το οποίο καλείται να δώσει απαντήσεις στις νέες προκλήσεις που θέτει η «νέα Μεγάλη Πορεία».
Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην αυστηρή κομματική αυτοδιοίκηση, στην πειθαρχία, στην ενότητα γύρω από την Κεντρική Επιτροπή και στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Με το τελευταίο συνδέθηκαν οι εκτεταμένες εκκαθαρίσεις στον κομματικό και κρατικό μηχανισμό και η αποπομπή 33 στελεχών, 17 πολιτικών και 16 στρατιωτικών, όλοι τακτικά ή αναπληρωματικά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής.
Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Ζανγκ Γιουξία, πρώην αντιπρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής και ανώτατος υπεύθυνος για τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό μετά τον Σι. Κατηγορήθηκε για απιστία και δημιουργία «κλικών και φατριών» και διαγράφηκε από το κόμμα και τις ένοπλες δυνάμεις.
Διαγράφηκαν επίσης ο Μα Σινγκρούι, πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείου και επικεφαλής του κόμματος στη Σιντζιάνγκ, ο πρώην υπουργός Τεχνολογίας Τζιν Τζουανγκλόνγκ και ο Λιου Τζιαντσάο, πρώην ανώτατος διπλωμάτης και υποψήφιος για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, με συχνές επαφές με ξένους αξιωματούχους και επιχειρηματίες.
Την ίδια ώρα, ο Ζανγκ Σενγκμίν, αντιπρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, προήχθη στο Πολιτικό Γραφείο. Είναι πλέον το μοναδικό μέλος του οργάνου που προέρχεται από τις ένοπλες δυνάμεις και έχει αναλάβει την ηγεσία των εκκαθαρίσεων στον στρατό.
Οι εκκαθαρίσεις αυτές θα ήταν λάθος να αντιμετωπιστούν απλώς ως ηθική παρέκκλιση ορισμένων στελεχών. Συνδέονται με τη λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομικής βάσης, την ανάπτυξη της αστικής τάξης και μέσα στο κόμμα, καθώς και με τη διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, που δημιουργούν το έδαφος για ανταγωνισμούς, εξαρτήσεις και φαινόμενα διαφθοράς μέσα στον κομματικό και κρατικό μηχανισμό.
Οι επαναλαμβανόμενες εκκαθαρίσεις και οι εκστρατείες κατά της διαφθοράς μπορούν να αντιμετωπίσουν ορισμένες εκδηλώσεις αυτών των φαινομένων, δεν μπορούν όμως να αναιρέσουν τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις που τα δημιουργούν και τα αναπαράγουν.
Η έμφαση στην ενιαία ηγεσία, στην πειθαρχία και στον έλεγχο των στελεχών, στη σημερινή εποχή, δεν έχει καμία σχέση με την επαναστατική πειθαρχία και την κομμουνιστική ηθική της προηγούμενης περιόδου, όσο και αν γίνεται επίκληση σε αυτές. Αποτελεί μια προσπάθεια διατήρησης της συνοχής του κομματικού και κρατικού μηχανισμού, που ταλανίζεται από αντιθέσεις και αστικούς ανταγωνισμούς.
Η ιστορική εμπειρία της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργεί ως προειδοποίηση για τη σημερινή κινεζική ηγεσία σχετικά με τους κινδύνους μιας ανεξέλεγκτης, τυπικής καπιταλιστικής παλινόρθωσης και στο πολιτικό επίπεδο, με την εγκαθίδρυση μιας αστικής πολυκομματικής δημοκρατίας.
Η κινεζική ηγεσία, διαβλέποντας τις τάσεις αντιστοίχισης της καπιταλιστικής οικονομικής βάσης με το πολιτικό εποικοδόμημα, καθώς διαμορφώνονται οι αντικειμενικοί όροι για μια τέτοια εξέλιξη, επιδιώκει να προλάβει τις εξελίξεις και να περιορίσει την επίλυση των αντιθέσεων εντός του υφιστάμενου μονοκομματικού συστήματος.
Παράλληλα, οι αναφορές στην ενίσχυση του κομματικού ελέγχου στον στρατό, στην επιδίωξη δημιουργίας στρατιωτικών δυνάμεων παγκόσμιας κλάσης και στην «εθνική αναζωογόνηση» υπηρετούν μια διπλή στόχευση. Από τη μια, τον μεγαλύτερο έλεγχο και τον περιορισμό των φυγόκεντρων τάσεων στο στράτευμα και από την άλλη, την ενίσχυση της προβολής της ισχύος της Κίνας και στο στρατιωτικό πεδίο.
Έτσι, η «νέα Μεγάλη Πορεία» αποκτά το πραγματικό της περιεχόμενο: δεν αποτελεί επαναστατική συνέχεια, αλλά την πορεία μιας ανερχόμενης ιμπεριαλιστικής δύναμης, που επιδιώκει να θωρακίσει το εσωτερικό της και να ενισχύσει τη διεθνή της θέση στον ανταγωνισμό για την παγκόσμια ηγεμονία.












