…καθώς αναλάμβανε το υπουργείο Μετανάστευσης
Σε συνθήκες πολεμικών συρράξεων, επεμβάσεων και μιας εξελισσόμενης γενοκτονίας, οι όροι προσφυγικό και πρόσφυγας σκοπίμως απαλείφονται. Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι αναφέρονται στον όρο μετανάστευση διαχωρίζοντάς τη μάλιστα σε νόμιμη και παράνομη, για να περιγράψουν -ως «παράνομη»- τα τεράστια κύματα προσφύγων και μεταναστών. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να προσδώσουν σε αυτούς τους ανθρώπους στοιχεία κάποιας επικίνδυνης παραβατικότητας και να παρουσιάσουν αυτόν τον απελπισμένο αγώνα επιβίωσης ως επιλογή ή ακόμα χειρότερα ως «εισβολή». Επιχειρούν να απαξιώσουν και να θάψουν τους λόγους για τους οποίους εκατοντάδες χιλιάδες κατατρεγμένοι μπαίνουν σε σαπιοκάραβα ή αναγκάζονται να διασχίσουν αμέτρητα χιλιόμετρα με τα πόδια, προκειμένου να σωθούν από τις βόμβες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, προκειμένου να σωθούν από την ανελέητη φτώχεια και την πείνα.
Επιχειρούν να θάψουν την ίδια την ιστορία του ελληνικού λαού που έχει βιώσει στο πετσί του τι σημαίνει προσφυγιά, μετανάστευση, ρατσισμός και ξενοφοβία, τι σημαίνει να εργάζεσαι στα κάτεργα ξένων χωρών για να επιβιώσεις και να αντιμετωπίζεσαι ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας, να δέχεσαι πογκρόμ και ανθρωποκυνηγητό. Σε αυτό το λαό οι κυβερνώντες επιχειρούν να καλλιεργήσουν ξενοφοβικές ιδέες μέσα από μία απάνθρωπη και ρατσιστική ρητορική.
Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση και σε πλήρη εναρμονισμό με την αντιμεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο νέος υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Μ. Βορίδης διατύπωσε τις «ισχυρές ιδεολογικές του απόψεις» περιγράφοντας το «όραμά» του για το μεταναστευτικό σε δύο βασικούς άξονες.
Ο πρώτος αφορά την λεγόμενη «νόμιμη» μετανάστευση η οποία σύμφωνα με το Μ. Βορίδη αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό μπορεί να είναι «νόμιμη» στο βαθμό που θα υπηρετεί ένα είδος σύγχρονου δουλεμπόριου.
Σύμφωνα με τον υπουργό Μετανάστευσης νόμιμη μετανάστευση σημαίνει ότι η κυβέρνηση και το υπουργείο του θα αποφασίζουν «ποιοι και από πού θα έρχονται, πόσοι θα έρχονται, πόσο θα μένουν» και μάλιστα απαιτεί «όσοι έρχονται νόμιμα να ζουν σύμφωνα με τις ελληνικές παραδόσεις»… Σε συνέχεια αυτών σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ επεσήμανε την ανάγκη για ένα «αυστηρό αλλά λειτουργικό σύστημα μετακλήσεων», που «θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς εργασίας». «Η διαδικασία πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματική, με έλεγχο, αλλά χωρίς τις σημερινές καθυστερήσεις. Η παραμονή των μετακλητών θα πρέπει να είναι συγκεκριμένου χρόνου, όχι αορίστου. Η προσωρινή εργασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε μόνιμη εγκατάσταση χωρίς έλεγχο».
Όλα αυτά συνοψίζονται και σε ομιλία του ίδιου του πρωθυπουργού ο οποίος κατά την επίσκεψή του στο αντίστοιχο υπουργείο δήλωσε ότι η «νόμιμη μετανάστευση» πρέπει «να καλύπτει διαπιστωμένες ανάγκες εργατών», συμπληρώνοντας πως το υπουργείο Μετανάστευσης θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, συντονίζοντας τα συναρμόδια υπουργεία. Στα συναρμόδια υπουργεία υποθέτουμε ότι συμπεριλαμβάνεται το υπουργείο Εργασίας και το Δικαιοσύνης.
Εδώ έχουμε την καταπάτηση κάθε έννοιας αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Η έγκριση ασύλου και άδειας παραμονής δεν θα καθορίζεται από τα δικαιώματα των ανθρώπων που αιτούνται άσυλο, αλλά από τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Η «νομιμοποίηση» τους, δηλαδή ο χρόνος που θα ισχύουν τα έγγραφα παραμονής τους θα είναι προσωρινός και θα καθορίζεται και αυτός από τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι ονομάζονται από τον Μ. Βορίδη ως «μετακλητοί» -χαρακτηριστικό ενός ακραία ρατσιστικού λόγου- στην πραγματικότητα δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα. Θα βρίσκονται υπό επιτήρηση και διαρκή αγωνία, θα αποτελούν ένα φτηνό ευάλωτο εργατικό δυναμικό. Θα είναι έρμαια στα χέρια της εργοδοσίας με την απόλυτη έγκριση και νομιμοποίηση του ίδιου του κράτους και του υπουργείου. Η αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης μετατρέπει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες σε δούλους-εργάτες, στην υπηρεσία της αγοράς εργασίας και των αναγκών της, και όταν μιλάμε για την αγορά εργασίας εννοούμε τη μεγάλη εργοδοσία, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στη χώρα. Δηλαδή αυτούς που λυμαίνονται την περιουσία του ελληνικού λαού, όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται ασύδοτα όχι μόνο τους ξένους αλλά και τους ντόπιους εργάτες, την ίδια στιγμή που φροντίζουν να αναπαράγουν τη ρητορική του μίσους και της ξενοφοβίας.
Ο δεύτερος άξονας αφορά την λεγόμενη «παράνομη» μετανάστευση. Εδώ ο Μ. Βορίδης μιλάει ανοιχτά για τη «νομική θωράκιση της πολιτικής της αποτροπής».
Δηλαδή για τη διαμόρφωση ενός νομικού πλαισίου το οποίο θα «προστατεύει» την πρωτίστως απάνθρωπη και δευτερευόντως παράνομη πολιτική των επαναπροωθήσεων. Μιλάμε για μία εγκληματική πολιτική που έχει κοστίσει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου από τα push backs του λιμενικού και της frontex. Ακριβώς αυτή η πολιτική είναι που οδήγησε στο κρατικό έγκλημα της Πύλου με πάνω από 600 νεκρούς.
Μάλιστα η κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολουθώντας και εδώ την πολιτική της συγκάλυψης αναβάθμισε σε αρχηγό του Λιμενικού Σώματος τον κ. Κοντιζά, εις βάρος του οποίου έχει ασκηθεί μήνυση από συγγενείς θυμάτων του πολύνεκρου ναυαγίου και για τον οποίο το πόρισμα του ΣτΠ αναφέρει ενδείξεις για πειθαρχικές ευθύνες και ζητάει από την Εισαγγελία του Ναυτοδικείου Πειραιά τη διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών. Αυτή η αναβάθμιση στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα για τη συνέχιση αυτής της ρατσιστικής εγκληματικής πολιτικής, κουρελιάζοντας για άλλη μία φορά κάθε έννοια κράτους δικαίου.
Αυτή την πολιτική θέλει να ενισχύσει ο νέος υπουργός διαμορφώνοντας ένα ακόμα πιο αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, που θέτει στο στόχαστρο τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε «η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει το μοντέλο των “ανοιχτών συνόρων” του παρελθόντος, υιοθετώντας την πολιτική της αυστηρής φύλαξης των συνόρων και της ενεργητικής αποτροπής» και συνέχισε .. «εργαζόμαστε για την ενίσχυση των οικειοθελών επιστροφών, διαμορφώνοντας ένα νομικό και διοικητικό πλαίσιο που θα ενισχύει τη σχετική πίεση σε όσους διαμένουν παρανόμως, ώστε να επιλέγουν την αποχώρηση. Θα εξαντλήσουμε κάθε νομική δυνατότητα προκειμένου να ενισχύσουμε τη δυνατότητα επιστροφών. Αν χρειαστεί, θα δώσουμε και νομικές μάχες για να διαφυλάξουμε την τάξη, τη νομιμότητα και την ασφάλεια της χώρας μας. Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, αλλά δεν μπορεί να είναι ανοχύρωτο κράτος».
Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν την αντίδραση της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών διότι, όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, εντάσσονται σε ένα πλαίσιο συνολικότερων επεμβάσεων της εκτελεστικής εξουσίας προς τη δικαστική και σκοπό έχουν την καλλιέργεια κλίματος εκφοβισμού προς τους δικαστές κατά την άσκηση του δικαιοδοτικού τους έργου, ενώ στη συνέχεια αναφέρουν: «Η Ένωση Διοικητικών Δικαστών, έχοντας προωθήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια το δίκαιο του ασύλου και της μετανάστευσης με σειρά επιστημονικών εκδηλώσεων, ημερίδων και συνεδρίων, σε μια εποχή ψαλιδισμού της Συνθήκης της Γενεύης και συρρίκνωσης των δικαιωμάτων των μεταναστών και προσφύγων, θα παρακολουθεί τις εξελίξεις σε αυτό και θα παρεμβαίνει θεσμικά σε κάθε επικείμενη τροποποίησή του, με γνώμονα τα δικαιώματα των ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις εστίες τους λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης, των επεμβάσεων και των πολέμων και με βάση τις αρχές της Συνθήκης της Γενεύης».
Στην πραγματικότητα τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων όχι απλά συρρικνώνονται, αλλά είναι ανύπαρκτα. Εκατομμύρια κατατρεγμένων, θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων της «πολιτισμένης» Δύσης, θύματα πείνας και λιμού χωρών που έχει λεηλατήσει η «πολιτισμένη» Δύση, όχι απλά δεν παίρνουν άσυλο αλλά στερούνται ακόμα και του δικαιώματος αίτησης. Όχι απλά δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή, αλλά παρουσιάζονται και αντιμετωπίζονται ως απειλή για το δυτικό κόσμο η οποία πρέπει να εξαλειφθεί. Φυλακίζονται και πεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έγκλειστοι χωρίς δικαίωμα εξόδου, χωρίς να διασφαλίζονται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πεθαίνουν πίσω από φράχτες. Θάβονται στους υγρούς τάφους της Μεσογείου.
Αυτή είναι η πολιτική του υπουργείου Μετανάστευσης που σήμερα ο Μ. Βορίδης και η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να εντείνει, με τη ρατσιστική ρητορική του και το νέο αντιδραστικό πλαίσιο που διαμορφώνει. Αυτή είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ που με τη χρόνια λεηλασία και το αιματοκύλισμα χωρών και λαών γεννά καραβάνια προσφύγων και μεταναστών τους οποίους είτε θα τους εκμεταλλευτεί ως φτηνό εργατικό δυναμικό ή θα τους διώκει και θα τους φυλακίζει. Αυτήν ακριβώς την πολιτική είναι καταδικασμένοι να υπηρετούν και όσοι ορκίζονται πίστη στους ιμπεριαλιστικούς αυτούς μηχανισμούς.
Μακριά από τη ρητορική του μίσους και της ξενοφοβίας, ο ελληνικός λαός δεν έχει τίποτα να χωρίσει με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Αντιθέτως έχουν έναν κοινό εχθρό, το σάπιο και απάνθρωπο πολιτικό αυτό σύστημα που τους θάβει στα Τέμπη και στην Πύλο, τους καταδικάζει στη φτώχεια και την εξαθλίωση, τους καταδικάζει να ζουν με την απειλή του πολέμου, τους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους, τους στερεί κάθε μέρα τη ζωή και την αξιοπρέπεια.
