Βλέπω βαθυά, μιαν σπίθα· πλησιάζει· μεγαλόνεται·
ωσάν κύκλος αμέτρητος, ως πέλαγος φλογώδες
Ωραία, δε λέμε, ζήτω οι πιασάρικοι τίτλοι. Αυξάνουν την ακροαματικότητα, την αναγνωσιμότητα και τέλος πάντων, ανεβάζουν το «κασέ» σου. Άλλο να είσαι πρωτότυπος και να «γεννάς» έναν ευφυή τίτλο για το άρθρο σου και άλλο να καταλήγεις σε μασημένη και γεμάτη χολή τροφή.
Πριν από λίγες μέρες, αλιεύσαμε από το διαδίκτυο ένα άρθρο συριζαίας δημοσιογράφου με τον τίτλο: «Ο Στάλιν, η κότα και η παροχολογία της ΔΕΘ». Τώρα, σε ποιο τεμαχίδιο του ΣΥΡΙΖΑ ανήκει η εν λόγω δημοσιογράφος δε γνωρίζουμε και δεν έχει σημασία. Υπότιτλος: «Η κυβέρνηση δεν χαρίζει δύο δισ. ευρώ στην κοινωνία. Επιστρέφει ένα περιορισμένο μέρος όσων η ίδια η κοινωνία έχει ήδη πληρώσει». Τώρα τι σχέση έχει ο Στάλιν με τη ΔΕΘ, μόνο στο μυαλό του συριζαίου μπορείτε να το βρείτε.
Η «τεκμηρίωση» του άρθρου αρχίζει:
«Υπάρχει μια ιστορία που αποδίδεται στον Στάλιν. Δεν είναι ιστορικά τεκμηριωμένη. Είναι περισσότερο μια πολιτική παραβολή, από εκείνες που επιβιώνουν όχι επειδή συνέβησαν, αλλά επειδή περιγράφουν με ανατριχιαστική ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία.
Σύμφωνα με την ιστορία, ο Στάλιν πήρε μπροστά στους συνεργάτες του μια ζωντανή κότα κι άρχισε να την ξεπουπουλιάζει. Όταν την άφησε γυμνή, αιμόφυρτη και ανήμπορη στο πάτωμα, άρχισε να της πετά λίγους σπόρους. Η κότα, παρά το βασανισμό της, τον ακολούθησε για να φάει. Και τότε εκείνος φέρεται να εξήγησε πως έτσι κυβερνώνται οι άνθρωποι: πρώτα τους αφαιρείς τα πάντα κι ύστερα τους δίνεις ψίχουλα, ώστε να σε ακολουθούν.
Το περιστατικό πιθανότατα δεν συνέβη ποτέ. Η πολιτική μέθοδος που περιγράφει, όμως, εφαρμόζεται ξανά και ξανά». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Συμπονέσαμε την κότα -τόσα επίθετα χρησιμοποίησε γι’ αυτό άλλωστε- σιχτιρίσαμε τον Στάλιν και όλα καλά και όμορφα για κάποιον που χτίζει καριέρα για τα αστικά επιτελεία.
Παρεμπιπτόντως, με λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο, για την κότα του Στάλιν έχουν κάνει αναφορά, πριν δυο χρόνια, ένας …δημοσιογράφος που στην προηγούμενη ζωή του ήταν υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού, σωστά, ο Βελόπουλος στη Βουλή και ο Μπογδάνος…
Η καλή δημοσιογράφος μάς πληροφόρησε για κάτι που δεν έγινε. Όμως, υπάρχουν ιστορίες που αποδεδειγμένα έγιναν, αλλά το μυαλό της δεν πήγε σε αυτές. Ιστορίες που αφορούν την δια του παραδειγματισμού καθυπόταξη των λαών. Όπως η ιστορία του αποικιοκρατικού Κονγκό και του βέλγου «βασιλιά» του, Λεοπόλδου Β’, στα 1900. Αυτός έκοβε για παραδειγματισμό τα χέρια των άμοιρων Κονγκολέζων, αν δεν έπιαναν τη νόρμα -την ποσότητα καουτσούκ της ημερήσιας παραγωγής- ή αντιμετώπιζε τις εξεγέρσεις έτσι: «Ο διοικητής μάς διέταξε να κόψουμε και να παλουκώσουμε τα κεφάλια όλων των ανδρών ενός χωριού που αντιστάθηκε στις επιθυμίες του Λεοπόλδου. Κόψαμε επίσης και τα γεννητικά τους όργανα. Τέλος, μας ανάγκασαν να κρεμάσουμε σε σχήμα σταυρού μανάδες με τα παιδιά τους».
Και για να μην πάμε τόσο παλιά, ο χασάπης Νετανιάχου, προσπαθεί να υποτάξει τους ανυπότακτους Παλαιστίνιους με τις φυλακές του και τα ανείπωτα βασανιστήρια που εφαρμόζει, για να «παραδειγματιστούν» οι υπόλοιποι.
Αλλά ποιος να μιλήσει για τον Νετανιάχου. Κάνει τζίιζ.
Ποια καλαμπόκια. Εδώ μιλάμε για καριέρες.
73 χρόνια από το θάνατο του Στάλιν και στην Αμερική, η γενιά Ζ (Gen Z), σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, κατά 38% είναι φιλική προς τις Κομμουνιστικές ιδέες. Η Γενιά Ζ περιλαμβάνει όσους έχουν γεννηθεί περίπου μεταξύ του 1997 και του 2012. Με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στο 2026, η Gen Z αφορά σήμερα άτομα ηλικίας από 14 έως 29 ετών. Τι να γίνεται άραγε αυτός ο κακόμοιρος ο Φουκογιάμα;
Στη Ρωσία πάλι το 2005, μόλις το 11% των νέων (18–25 ετών) υποστήριζε την ιδέα ανέγερσης αγαλμάτων του Στάλιν. Το 2021, το ποσοστό αυτό εκτοξεύθηκε στο 50%.
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το βασίλειο της Δανιμαρκίας κατά πώς θα έλεγαν ο Σαίξπηρ και ο Μαρξ μαζί.
***
Αγαπάμε Τραμπ γιατί αγοράζει μια ψήφο για 5.000 δολάρια. Όχι τσιγκουνιές, σαν το Μητσοτάκη, για 150 ευρώ.
Τάνια
