Πριν από 35χρόνια, ο τριανταοκτάχρονος μαθηματικός συνάδελφός μας Νίκος Τεμπονέρας δολοφονήθηκε τη νύχτα της 9ης Ιανουαρίου 1991 στην Πάτρα από τα παρακρατικά τάγματα εφόδου της νεολαίας της ΝΔ, της ΟΝΝΕΔ. Ο Νίκος Τεμπονέρας παραμένει στη συλλογική μνήμη το σύμβολο του αγωνιζόμενου δασκάλου που υπερασπίστηκε μέχρι τέλους με την ίδια του τη ζωή το δικαίωμα όλων των παιδιών στη μόρφωση και την ανατροπή της κυβερνητικής βαρβαρότητας.
Πριν από 35 χρόνια, ο Υπουργός Παιδείας της ΝΔ Ν. Κοντογιαννόπουλος κατέθεσε στη Βουλή τον χειμώνα του 1990 σχέδιο νόμου χουντικής έμπνευσης και μνημείο κατάργησης των μορφωτικών δικαιωμάτων: ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων και του πανεπιστημιακού ασύλου, καθώς και περικοπές των διορισμών και των δαπανών για τη δημόσια εκπαίδευση. Για τους μαθητές και τις μαθήτριες προβλέπονταν εξετάσεις από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, κατάργηση των δεκαπενταμελών συμβουλίων, πειθαρχικός έλεγχος της εξωσχολικής ζωής και επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας. Απέναντι στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της ΝΔ η απάντηση του φοιτητικού και του μαθητικού κόσμου ήταν συγκλονιστική, με μαζικά και ενθουσιώδη πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, ενώ το 70% των Γυμνασίων και των Λυκείων τελούσε υπό κατάληψη. Οι ευσεβείς κυβερνητικοί πόθοι για την κάμψη των κινητοποιήσεων μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων δεν επιβεβαιώθηκαν. Αντιθέτως, οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν, ενώ ο κλάδος μας συγκεντρωνόταν με στάσεις εργασίας έξω από τα σχολικά συγκροτήματα, συμπαραστεκόταν στους μαθητές και αρνούνταν να καταχωρίσει στα πεζοδρόμια απουσίες, παρά το όργιο απειλών για την πειθαρχική δίωξη των συναδέλφων.
Στην κορύφωση των πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων εναντίον του επαίσχυντου νομοσχεδίου Κοντογιαννόπουλου, οι διαβόητες παρακρατικές ομάδες των Κενταύρων από κοινού με τους Rangers εκσφενδόνιζαν ξύλα και τσιμεντόλιθους για την ανακατάληψη κατειλημμένων σχολείων της Πάτρας. Ο στόχος τους επετεύχθη στο σχολικό συγκρότημα ΒΟΥΔ, ενώ καθηγητές και καθηγήτριες, καθώς και γονείς έσπευσαν να προστατεύσουν τους αγωνιζόμενους μαθητές. Σε αυτές τις συνθήκες, κτυπήθηκε θανάσιμα στο κρανίο από σιδηρολοστό των ΟΝΝΕΔιτών Γ. Καλαμπόκα και Α. Μαραγκού ο Νίκος Τεμπονέρας, μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου [ΕΑΜ] και των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων, ενώ τραυματίστηκε στο κεφάλι και ο αγωνιζόμενος καθηγητής Χρήστος Τσουκαλάς.
Τη στυγερή δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα ακολούθησε πολυήμερη λαϊκή έκρηξη σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας σε συνθήκες άκρατου αυταρχισμού και κρατικής καταστολής, μνημείο των οποίων ήταν η πρόκληση πυρκαγιάς από ρίψη δακρυγόνων στο πολυκατάστημα Κ. Μαρούσης στο κέντρο της Αθήνας και ο τραγικός θάνατος τεσσάρων ανθρώπων εξαιτίας της παρεμπόδισης της έγκαιρης προσέλευσης της Πυροσβεστικής από την Αστυνομία. Ο πανεκπαιδευτικός σεισμός οδήγησε στην παραίτηση του Ν. Κοντογιαννόπουλου και την αντικατάστασή του από τον Γ. Σουφλιά, που απέσυρε το εν λόγω νομοσχέδιο υπό το βάρος των κινητοποιήσεων.
Παρά τη νικηφόρα έκβαση των πανεκπαιδευτικών κινητοποίησεων, η επίσημη κοινοβουλευτική αριστερά -ο τότε Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου [ΚΚΕ και ΕΑΡ]- δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται το μέγεθος και την έκταση της καθολικής αντίθεσης του εκπαιδευτικού κινήματος στην κυβερνητική πολιτική και παρείχε χλιαρή υποστήριξη. Μάλιστα, μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κων. Μητσοτάκη, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Γρ. Φαράκος ζήτησε απλώς «μια κάποια αναστολή της εφαρμογής των Προεδρικών Διαταγμάτων», ενώ ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε στις 16/12/1990 με πρωτοσέλιδο «ο αγώνας δικαιώνεται», αμέσως μετά την απόσυρση επιμέρους διατάξεων υπό το βάρος των κινητοποιήσεων!
Μετά από 35 χρόνια, οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα αθωώθηκαν σχεδόν, με εξαίρεση τον Γ. Καλαμπόκα, που έμεινε στη φυλακή μόνο για 7 χρόνια και ανταμείφθηκε για τις υπηρεσίες του με διευθυντική θέση σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας Βόλου.
Για τους ηθικούς αυτουργούς, που όπλισαν το χέρι των δολοφόνων, ούτε λόγος! Αποτελούν πολιτικό προσωπικό έως σήμερα σε κυβερνητικές θέσεις, στην υπηρεσία ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου, ορκισμένοι λάτρεις των νόμων της αγοράς και αιώνιοι εχθροί της μόρφωσης και των δωρεάν σπουδών της νέας γενιάς στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Είναι οι «άριστοι» που θεωρούν τη μεγάλη πλειονότητα της νέας γενιάς αναλώσιμο υλικό και την προορίζουν για «ψυκτικούς» σε μεταγυμνασιακές σχολές κατάρτισης ή πελάτες στα κάθε λογής αεριτζίδικα κολλέγια, σε μια χώρα μεταμνημονιακό ρημαδιό και ξέφραγο αμπέλι των μεγαλοεπιχειρηματιών.
Είναι όλοι αυτοί που βαφτίζουν «ανορθογραφία» το δημόσιο σχολείο με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά και «λαϊκισμό» τα αναφαίρετα δικαιώματά μας στους μαζικούς διορισμούς, τη μονιμότητα, τις δωρεάν σπουδές, την αξιοπρεπή ζωή και τα δημόσια αγαθά για τον εργαζόμενο λαό. Είναι όλοι αυτοί που βαφτίζουν «κανονικότητα» την άνευ όρων παράδοση της χώρας μας σε μεγαλοεπιχειρηματίες-τραπεζίτες-εργολάβους-καναλάρχες-εφοπλιστές, που καθυβρίζουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν το δημόσιο, γιατί θέλουν να ζουν δημοσία δαπάνη και να τρέφονται αποκλειστικά με πακτωλούς δισ. δημόσιου χρήματος, βυθίζοντας την κοινωνική πλειονότητα στη φτώχεια, την 13ωρη εργασία, τη φορο-λεηλασία και την έλλειψη προοπτικής.
Μετά από 35 χρόνια, ο Νίκος Τεμπονέρας παραμένει φάρος του εκπαιδευτικού κινήματος ως ο αγωνιζόμενος μέχρι τέλους δάσκαλος που δεν χάρισε ούτε σπιθαμή γης στους σύγχρονους τυράννους και τους φασίστες, «γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Το παράδειγμά του συνεχίζει αταλάντευτα να συγκινεί και να εμπνέει τον κλάδο μας στον διαρκή αγώνα για το δημόσιο σχολείο της ολόπλευρης μόρφωσης των όλων και των ίσων-εργασιακή αξιοπρέπεια-δημοκρατία απέναντι στην σύγχρονη κυβερνητική βαρβαρότητα, μέχρι να κάνουμε τις ανάγκες μας πράξη και «να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση» με την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής.
