Με τις εκλογές για την ανάδειξη του νέου ΔΣ ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 22ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ, της Ομοσπονδίας των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η κατανομή των εδρών και ο συσχετισμός δεν άλλαξε σε σχέση με την προηγούμενη διετία, υπήρξε όμως ανακατάταξη ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη δύναμη όπως επίσης ανάμεσα και στην τρίτη και τέταρτη. Πιο συγκεκριμένα, η ΑΣΕ (ΚΚΕ) ήρθε πρώτη με 3 έδρες, η ΔΑΚΕ (ΝΔ) δεύτερη με 3 έδρες, οι Παρεμβάσεις στην τρίτη θέση με 2 έδρες, οι ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) στην τέταρτη με 2 έδρες και η ΠΕΚ (ΠΑΣΟΚ) στην τελευταία θέση με 1 έδρα.
Όπως και στα αρκετά προηγούμενα συνέδρια, έτσι και σε αυτό -δυστυχώς για τον κλάδο των εκπαιδευτικών- το συνέδριο αποτέλεσε μόνο ένα στιγμιότυπο το οποίο κατέγραψε τους συσχετισμούς δύναμης, δειλιάζοντας να μπει στην ουσία των καυτών προβλημάτων που βασανίζουν το Δημόσιο Σχολείο, τους εκπαιδευτικούς. Γύρισε αδιάφορα την πλάτη στον κλάδο των εκπαιδευτικών την ώρα που είναι σε εξέλιξη ένα πρωτοφανές πογκρόμ διώξεων, την ώρα που ο αυταρχισμός κλιμακώνεται, ενώ η αξιολόγηση χτυπάει την πόρτα όλου του κλάδου και η εμπορευματοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης και οι ιδιωτικοποιήσεις προχωρούν με γοργούς βηματισμούς. Όπως, εξίσου αδιάφορα στάθηκε απέναντι στη συνταγματική αναθεώρηση που βάλλει τη μονιμότητα, μετατρέπει την αξιολόγηση σε συνταγματικό «πολυεργαλείο» για τη χειραγώγηση, την υποταγή και τις απολύσεις, που παγιώνει και συνταγματικά το καθεστώς της διαρκούς λιτότητας, των «δημοσιονομικών συμφώνων σταθερότητας» κλπ. Και όλα αυτά την ώρα που η ακρίβεια εξανεμίζει τους μισθούς και τις συντάξεις και τα φιλοδωρήματα του Μητσοτάκη και οι υποκριτικές κυβερνητικές εξαγγελίες για αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων μόνο οργή μπορούν να προκαλέσουν.
Δεν τόλμησε ακόμα να μιλήσει για τον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι αμερικανο-σιωνιστές δολοφόνοι στο Ιράν, το Λίβανο, για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αμαύρωσε έτσι στην πράξη την πολύτιμη δράση μιας ιστορικής Ομοσπονδίας που συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη του αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας, καλώντας σε μαζική συμμετοχή τους εκπαιδευτικούς στα συλλαλητήρια ενάντια στους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, οργανώνοντας αποστολές αλληλεγγύης στο Βελιγράδι, στ Γάζα και όπου αλλού, δείχνοντας έμπρακτα τι σημαίνει αλληλεγγύη, ειρήνη και φιλία των λαών ενάντια στα πολεμοκάπηλα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Μια εικόνα χίλιες λέξεις
Στο τριήμερο του συνεδρίου συγκρούστηκαν δύο γραμμές. Από τη μια μεριά η γνωστή ανίερη συμπαιγνία ανάμεσα στις δυνάμεις της ΔΑΚΕ (ΝΔ), των ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και της ΠΕΚ (ΠΑΣΟΚ), που τα πολιτικά και συνδικαλιστικά όρια τους ήταν πολλές φορές δυσδιάκριτα. Αξιολογητές, διευθυντάδες, αιρετοί μέσα από ηλεκτρονικές κάλπες, αποτέλεσαν το μπλοκ του (φιλο)κυβερνητικού συνδικαλισμού που για άλλη μια φορά κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του, όχι στον κλάδο, αλλά στην κυρίαρχη πολιτική. Απέδειξαν ότι, παρά τις δακρύβρεχτες -πολλές φορές- τοποθετήσεις τους και τους όρκους πίστης στα «αιτήματα του κλάδου», στην πράξη υπηρετούν τη γραμμή της συνθηκολόγησης, της υποταγής στην κυβερνητική πολιτική. Όπως και την περασμένη διετία έτσι και στο συνέδριο κήρυξαν σιγή ασυρμάτου, αγωνιστική απραξία. Ιδιαίτερα οι δυνάμεις της ΠΕΚ αλλά και των ΣΥΝΕΚ -οι οποίοι εσχάτως έχουν χάσει κυριολεκτικά τα «αυγά και τα πασχάλια» μπροστά στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ- εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην «πολιτική αλλαγή» και στους νέους επίδοξους «Μεσσίες» σαν τον Τσίπρα.
Αυτό το μπλοκ βρήκε πολλές φορές την τελευταία διετία, αλλά και στο συνέδριο, συμπαραστάτη την παράταξη της ΑΣΕ (ΠΑΜΕ-ΚΚΕ) η οποία μπορεί στα λόγια να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση και την πολιτική της διακηρύσσοντας «αντεπιθέσεις», όμως στην πράξη, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την «ενότητα του κλάδου» την οποία έχει κάνει ψωμοτύρι τα τελευταία χρόνια, δεν τόλμησε να συγκρουστεί με τη γραμμή του συμβιβασμού, να συμβάλει στη μαζική κινητοποίηση του κλάδου προβάλλοντας τους συγκεκριμένους στόχους και αιτήματα (αυξήσεις στους μισθούς, πειθαρχικά και διώξεις, αξιολόγηση κλπ). Επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά την πλήρη έλλειψη εμπιστοσύνης στη δύναμη του μαζικού και εξωκοινοβουλευτικού αγώνα ως τον μόνο παράγοντα που μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις προς όφελος τόσο των ίδιων των εκπαιδευτικών όσο και του ευρύτερου μαζικού και λαϊκού κινήματος.
Αξιοσημείωτο και αποκαλυπτικό για το πώς εγκαταλείπει ακόμα και τα αιτήματα του κλάδου, πώς μετατοπίζεται ολοένα και σε πιο δεξιά κατεύθυνση, ήταν η στάση της στο κεντρικό ζήτημα της αξιολόγησης. Η ΑΣΕ, ούτε λίγο – ούτε πολύ, έσπευσε να «κλείσει» την απεργία-αποχή λέγοντας πως «έκανε τον κύκλο της αυτή η μορφή πάλης» ενώ, ακόμα και σε επίπεδο αιτημάτων, η θέση για την κατάργηση της αξιολόγησης μετατράπηκε σε «αποσύνδεση της αξιολόγησης από την μονιμότητα και τη μισθολογική εξέλιξη». Ό,τι ακριβώς έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ επί Γαβρόγλου, αυτά ακριβώς που λέει και ο Τσίπρας τώρα! Απέδειξε τελικά πως το μόνο που την ενδιέφερε ήταν τα «κουκιά», η εκλογική καταγραφή για να κομπάζει αυτάρεσκα για το κατόρθωμά της να αναδειχθεί σε πρώτη δύναμη στην ΟΛΜΕ, μετά τη ΔΟΕ και την ΑΔΕΔΥ.
Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι, όσο αυξάνουν οι πρωτιές του ΠΑΜΕ, τόσο αναπτύσσονται η αδράνεια και η παράλυση του συνδικαλιστικού κινήματος, τόσο δυναμώνουν τα φαινόμενα της απομαζικοποίησης και του εκφυλισμού των μαζικών διεργασιών και διαδικασιών. Η τελευταία μάλιστα 4ωρη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ, με αιχμή την αναθεώρηση του συντάγματος, χωρίς οργάνωση και προετοιμασία, χωρίς γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων και πολύ περισσότερο χωρίς κανένα σχεδιασμό αγωνιστικής κλιμάκωσης, που αποτέλεσε πρόταση των δυνάμεων της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) αποτελεί μια ακόμα επιβεβαίωση αυτού του εκφυλισμού στον οποίο οδηγεί η γραμμή τους.
Ασυμβίβαστα ενάντια στην πολιτική της συνθηκολόγησης
Αν η μια όψη του συνεδρίου σημαδεύτηκε από την γραμμή της αδράνειας που συνένωσε την ΑΣΕ μαζί με τις ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ, από την άλλη μεριά το ταξικό ρεύμα των Παρεμβάσεων δεν συμβιβάστηκε ούτε στιγμή με αυτή την κατάσταση. Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων, ανάμεσά τους και τα μέλη-σύνεδροι του Εκπαιδευτικού Ομίλου ο οποίος αποτελεί οργανική συνιστώσα τους, έδωσαν τη μάχη για να αναπροσανατολιστεί η Ομοσπονδία σε ταξική-αγωνιστική κατεύθυνση. Χωρίς εκπτώσεις ανέδειξαν το κεφαλαιώδες ζήτημα του πολέμου, προβάλλοντας τη θέση της υποστήριξης του δίκαιου αγώνα των δυνάμεων της αντίστασης στο Ιράν και σε όλη τη Μέση Ανατολή, κόντρα στη γραμμή των ίσων αποστάσεων, ενάντια στα φιλοπόλεμα σχέδια των ΗΠΑ-Ισραήλ. Ανέδειξαν την ανάγκη συγκρότησης ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου με αιχμή τις διώξεις, τα πειθαρχικά και την αξιολόγηση, ιδιαίτερα τώρα που η κυβέρνηση προωθεί με ένταση τη συνταγματική αναθεώρηση. Όπως επίσης ανέδειξαν εμφατικά την ανάγκη να βγει ο κόσμος της εκπαίδευσης μαζικά και αποφασιστικά στο δρόμο απαιτώντας πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, την επαναφορά του 13ου–14ου μισθού, ενάντια στην πολιτική της φτώχειας και της ακρίβειας.
Πάνω απ’ όλα όμως πρότειναν ένα διαφορετικό προσανατολισμό, ένα σχεδιασμό για την ανάπτυξη των αγωνιστικών και απεργιακών κινητοποιήσεων με επίκεντρο τη συσπείρωση των εκπαιδευτικών στα πρωτοβάθμια σωματεία και τις γενικές συνελεύσεις, πάνω στη βάση των συγκεκριμένων αιτημάτων τους και κόντρα στο καθεστώς της αδράνειας και της παραλυσίας. Οι αρνητικοί συσχετισμοί που διαμορφώνονται στην ηγεσία της Ομοσπονδίας δεν μπορεί να αποτελέσουν εμπόδιο. Το κύριο βάρος πρέπει να δοθεί τώρα στη συγκέντρωση δυνάμεων, στην αγωνιστική ανασυγκρότηση των πρωτοβάθμιων σωματείων, στην αναζωογόνηση και μαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων. Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη πρόκληση για τις ταξικές δυνάμεις στην εκπαίδευση το επόμενο διάστημα.
***
Στα παραλειπόμενα του συνεδρίου ένα γεγονός που δεν αφορά τον κλάδο των εκπαιδευτικών, διατηρεί όμως την αυτοτέλειά του. Σημειώνουμε την καρατόμηση ενός από τα πιο κεντρικά στελέχη της ΔΑΚΕ, του Ν. Παπαχρήστου, ο οποίος για περίπου 3 δεκαετίες εκλεγόταν στο ΔΣ της ΟΛΜΕ. Ο συγκεκριμένος ήταν γνωστός για τις ακροδεξιές του αντιλήψεις, ακόμα και για τους τραμπουκισμούς του στα συνέδρια και τις γενικές συνελεύσεις της Ομοσπονδίας. Το ξήλωμά του από το ΔΣ της ΟΛΜΕ ήταν ένα σαφές μήνυμα που έστειλε προς τη ΝΔ η λεγόμενη «καραμανλική» πτέρυγα, έκφραση των έντονων αντιπαραθέσεων που υπάρχουν στο εσωτερικό του κυβερνητικού κόμματος εξ αιτίας της φθοράς που φέρνει η συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική.
