Στις 26 Αυγούστου απεβίωσε ο Ράτκο Μλάντιτς,στρατιωτικός ηγέτης των Σέρβων της Βοσνίας την περίοδο της ωμής δυτικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του εμφυλίου που αυτή πυροδότησε με στόχο το κομμάτιασμα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Ο τεμαχισμός της αποτέλεσε την πρώτη εφαρμογή του ιμπεριαλιστικού ιδεολογήματος του «τέλους της ιστορίας» που επινόησαν τα αμερικάνικα think tank (Φουκουγιάμα) το 1989 μετά την τυπική κατάρρευση και διάλυση της ΕΣΣΔ, με στόχο την ιδεολογικοπολιτική χειραγώγηση, ενσωμάτωση και παράλυση των αγώνων των καταπιεζόμενων λαών και εθνών στα πλαίσια της μονοκρατορίας της μοναδικής έκτοτε υπερδύναμης των ΗΠΑ.
Προς επίρρωση του δόγματος του «τέλους της ταξικής πάλης» που ευαγγελίζονταν εμφατικά οι δυτικοί, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός (με τη συμπαράταξη, ιδιαίτερα κατά την πρώτη δεκαετία που ακολούθησε την τυπική παλινόρθωση στην πρώην ΕΣΣΔ, της ΕΕ), βάφτισε τον νέο γύρο των αχαλίνωτων παντοειδών επεμβάσεων και στρατιωτικών επιθέσεων που εξαπέλυσε από άκρη σε άκρη σε όλον τον πλανήτη ως «ανθρωπιστικούς πολέμους». Στόχος του δεν ήταν άλλος από την υποδούλωση και κατάκτηση μιας σειράς ανεξάρτητων κρατών που δεν «συμμορφώνονταν προς τας υποδείξεις» των ΗΠΑ, τα οποία αναγόρευσαν σε δήθεν «αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα».
Η ενωμένη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε τον πρώτο κρίκο στη νέα αυτή αλυσίδα των επεμβάσεων που εγκαινίασε η Δύση. Είναι γνωστή η ενορχηστρωμένη πολιτικοστρατιωτική επιχείρηση υποδαύλισης των εθνικιστικών, θρησκευτικών αντιπαραθέσεων από ΗΠΑ και ΕΕ (προεξαρχουσών Γαλλίας και Γερμανίας) που πήραν τη μορφή εμφυλίου πολέμου, ταυτόχρονα με την πρώτη νατοϊκή πολεμική εμπλοκή (1992-1995) προς ενίσχυση Κροατών και Βόσνιων και με στόχο την ήττα των Σέρβων. Τελική πράξη, η διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και η ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» μιας σειράς κρατών, με πρώτες την Κροατία και τη Βοσνία.Είναι γνωστός επίσης ο μακρόχρονος ηρωικός αγώνας των Σέρβων για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας τους απέναντι στην στρατιωτική επέμβαση και το πολύχρονο ασφυκτικό οικονομικό εμπάργκο που επέβαλαν οι αμερικανονατοϊκοί επικυρίαρχοι με στόχο την υποδούλωση και τον κατακερματισμό της και αποκορύφωμα τον πόλεμο του 1999 για την απόσχιση (και) του Κοσσυφοπεδίου.
Η στάση υπεράσπισης της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ενάντια στις αμερικανικές επιβουλές που επέδειξαν ο Μιλόσεβιτς, ο πολιτικός ηγέτης των Σερβοβοσνίων Κάρατζιτς και βέβαια ο στρατηγός Μλάντιτς οδήγησε από την πρώτη στιγμή στη στοχοποίηση και δαιμονοποίησή τους από τα αμερικανονατοϊκά επιτελεία. Ο Κάρατζιτς οδηγήθηκε στις αγγλικές φυλακές, ενώ και οι Μιλόσεβιτς-Μλάντιτς με τη βούλα του αμερικανόπνευστου Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου καταδικάστηκαν για «εγκλήματα κατά τη ανθρωπότητας, γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου» με τα δυτικά χαλκεία να εστιάζουν, αναποδογυρίζοντας ως συνήθως την πραγματικότητα, στην υποτιθέμενη «σφαγή της Σρεμπρένιτσα».
Η εν λόγω υπόθεση αποτελεί βέβαια άλλη μια κανονική αναθεώρηση της ιστορίας και διαστρέβλωση των γεγονότων από τα προπαγανδιστικά επιτελεία του δυτικού ιμπεριαλισμού προκειμένου ο τελευταίος να καθαγιάσει τα δικά του πραγματικά εγκλήματα (πολέμου και όχι μόνο) κατά των Σέρβων που αντιστάθηκαν στον τεμαχισμό της πατρίδας τους.
Αποτελεί επίσης «τρομερή προβοκάτσια, που θα ταρακουνούσε τη διεθνή κοινότητα και θα την έκανε να συναινέσει στις μετέπειτα νατοϊκές αεροπορικές επιδρομές κατά των Βόσνιων Σέρβων», κατόπιν «συμφωνίας του Γάλλου στρατηγού Ζανβιέ, επικεφαλής των κυανόκρανων του ΟΗΕ με ηγέτες των Βόσνιων Μουσουλμάνων», όπως αποκάλυψε ο Μιλόσεβιτς στη Χάγη το 2002. «Ρωτήστε τον Ζακ Σιράκ για την Σρεμπρένιτσα», σχολίασε δεικτικά τότε ο πρώην Σέρβος πρόεδρος.
Να θυμίσουμε απλώς πως αφενός παρόμοιες προβακάτσιες που αποδόθηκαν στους Σέρβους ενώ είχαν ενορχηστρωθεί από τους ιμπεριαλιστές και τους προστατευόμενούς τους Κροάτες και μουσουλμάνους Βόσνιους είχαν προηγηθεί των γεγονότων στη Σρεμπρένιτσα (Ιούλης του 1995). Τον Φλεβάρη του 1994 ρίχτηκαν βόμβες στην αγορά του Σαράγεβο), ενώ μετά τη Σρεμπρένιτσα τον Αύγουστο του 1995 στην αγορά του Σαράγεβο Βόσνιοι μουσουλμάνοι στρατιώτες άνοιξαν πυρ κατά αμάχων-ανύποπτων περαστικών, αιματοκυλώντας την περιοχή κατά εντολή του ηγέτη τους Ιζετμπέκοβιτς.
Αφετέρου τα πραγματικά γεγονότα δείχνουν (με βάση μαρτυρίες Σκανδιναβών ιατροδικαστών) πως μεταφέρθηκαν στη συγκεκριμένη πόλη εν σωρώ ανθρώπινα πτώματα που είχαν σκοτωθεί σε άλλους τόπους και άσχετες περιόδους. Δικαστική έρευνα των ολλανδικών αρχών επέρριψε εξάλλου τις ευθύνες στην ολλανδική κυβέρνηση, καθώς η περιοχή (που είχε μάλιστα κηρυχθεί ασφαλής από τους ιμπεριαλιστές και τα απανταχού φερέφωνά τους) φρουρούνταν από Ολλανδούς κυανόκρανους.
Η σωρός του Μλάντιτς (ο οποίος είχε προβεί σε αλλεπάλληλα αιτήματα αποφυλάκισης λόγω της επιβαρυμένης υγείας του, χωρίς ποτέ να γίνουν δεκτά) εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Σερβία και χιλιάδες λαού πλημμύρισαν το Βελιγράδι για να αποτίσουν φόρο τιμής στον πρώην στρατηγό, ο οποίος παρά τη χοντροκομμένη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα εξακολουθεί να αποτελεί εθνικό ήρωα για το σύνολο της σερβικής κοινωνίας. Ετάφη με πλήρεις στρατιωτικές τιμές ενώ δύο μέρες πριν την κηδεία πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του και στρατιωτική τελετή.
Ο σερβικός λαός αγνόησε τις υπαγορεύσεις, τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα των επικυριάρχων της ΕΕ που προειδοποιούσαν το Βελιγράδι να μην προχωρήσει «στην εξύμνηση ηγετών που καταδικάστηκαν για γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα, την πρώτη που αναγνωρίστηκε δικαστικά στην ΕΕ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Από την πλευρά της, η Επίτροπος διεύρυνσης, Μάρτα Κος, ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψή της στη Σερβία για να εκβιάσει περαιτέρω, τονίζοντας: «η εξύμνηση που συνοδεύει τον θάνατο του Μλάντιτς είναι ασύμβατη με τις αξίες πάνω στις οποίες είναι χτισμένη η ευρωπαϊκή πορεία».
