Οι εκλογές της 27ης Οκτωβρίου αποτύπωσαν τη βαθιά πολιτική κρίση στην οποία ήδη βρισκόταν το Ισραήλ. Παρά το γεγονός ότι το κόμμα του Νετανιάχου, το Λικούντ, ανέβηκε σε ψήφους, συνολικά ο συνασπισμός του με τα ακροδεξιά κόμματα έχασε την πλειοψηφία, λαμβάνοντας αθροιστικά 53 έδρες από τις 120. Από την άλλη, ο συνασπισμός του Άιζενκοτ συγκέντρωσε 48 έδρες και τώρα ο Άιζενκοτ προβάλλει ως το πιο πιθανό σενάριο για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η έκπληξη ήρθε από το πολύ μεγάλο ποσοστό που πήραν τα δύο αραβικά κόμματα, τα οποία συγκέντρωσαν 18 έδρες και καθίστανται ρυθμιστές των εξελίξεων. Σε αυτά συμμετέχουν και τα όποια κόμματα αναφέρονται στην Αριστερά στο Ισραήλ.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Νετανιάχου έχει κάνει κάλεσμα σε συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας στον συνασπισμό του Άιζενκοτ, υπό τη δική του ηγεσία. Όντας εδώ και δεκαετίες βασικός πολιτικός του σιωνισμού, που τον υπηρετεί πολλά χρόνια από τη θέση του πρωθυπουργού, επιδιώκει να παρατείνει την παραμονή του στην κυβερνητική εξουσία. Ωστόσο φαίνεται ότι το προβάδισμα έχει ο Άιζενκοτ, καθώς καταφέρνει να κάτσει αυτός στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τις διάφορες πτέρυγες του σιωνισμού, ακόμα και με τα αραβικά κόμματα. Ο συνασπισμός του Άιζενκοτ κατάφερε μάλιστα να κατακτήσει την Επιτροπή Διαδικασιών της Βουλής. Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρά την εικόνα που φτιάχνουν τα δυτικά ΜΜΕ για τον Άιζενκοτ, ως την εναλλακτική στον Νετανιάχου, αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο Νετανιάχου, ο Άιζενκοτ, και όλα τα ακροδεξιά κόμματα είναι σιωνιστικά, είναι κατά των Παλαιστινίων και υπέρ της γενοκτονίας. Διαγωνίζονται μάλιστα, και αυτό φάνηκε και στις εκλογές, όσον αφορά το ποιος θα σκοτώσει περισσότερους Παλαιστίνιους, το ποιος θα τους διώξει πιο γρήγορα από τη Γάζα, όσον αφορά το ποιος είναι περισσότερο σιωνιστής.

Είναι σημαντικό να τοποθετηθούμε και πάνω στα αραβικά κόμματα. Δημοσιεύματα αποκαλύπτουν ότι ο Άιζεκοτ διαπραγματεύεται και με αυτά τη στήριξη ή ανοχή τους σε μια κυβέρνησή του. Ο Μανσούρ Αμπάς, ηγέτης της Ενωμένης Αραβικής Λίστας, συμφώνησε στην αναγνώριση της ΧΑΜΑΣ, ως τρομοκρατικής οργάνωσης, γεγονός το οποίο αποτελεί έναν από τους όρους που του έθεσε ο Άιζενκοτ για ένταξη σε κυβέρνηση υπό αυτόν. Η Ενωμένη Αραβική Λίστα, όχι απλώς κάθεται και συζητά με τον γενοκτόνο Άιζενκοτ, αλλά ενδεχομένως να στηρίξει και κυβέρνησή του, έχοντας καταγγείλει την Παλαιστινιακή Αντίσταση! Αυτή η εξέλιξη πρέπει να μας οδηγήσει σε ένα πολύ σαφές συμπέρασμα: αφενός η μαζική υπερψήφιση των αραβικών κομμάτων έδειξε τις διαθέσεις των Αράβων και Παλαιστινίων εντός του Ισραήλ, οι οποίοι πνίγονται ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια, αφετέρου αυτά τα κόμματα δεν αποτελούν πραγματική λύση. Μάλλον τελικά ενσωματώνουν την οργή των Αράβων και των Παλαιστινίων, αφού τώρα το ένα από αυτά τα κόμματα μπορεί να γίνει εξαπτέρυγο μιας σιωνιστικής κυβέρνησης.
Σε κάθε περίπτωση, η βαθιά πολιτική κρίση στο Ισραήλ σχετίζεται με την ήττα των σχεδίων του σιωνισμού. Ούτε στη Γάζα ούτε στον Λίβανο ούτε πολύ περισσότερο στο Ιράν, ο σιωνισμός πέτυχε τους στόχους του. Το αντίθετο: μετά από δύο χρόνια γενοκτονίας ο Παλαιστινιακός λαός και η Αντίστασή του στέκουν όρθιοι, ο Λιβανέζικος λαός και η Χεζμπολάχ ματαίωσαν τα σχέδια του σιωνισμού και εκεί, ενώ το Ιράν είναι αυτό που θέτει τους όρους στην περιοχή.