Την Τρίτη 15/9, η διοίκηση Τραμπ προχώρησε ένα βήμα ακόμη στην εμπορική σύγκρουση με τον Καναδά, ανακοινώνοντας τον τερματισμό των εισαγωγών σε μια σειρά προϊόντα, ενώ αύξησε τους υπάρχοντες δασμούς σε άλλα. Μεταξύ των ειδών στα οποία επιβάλλεται πλήρης απαγόρευση εισαγωγών είναι τα αλκοολούχα ποτά, τα γαλακτοκομικά και οι μοτοσυκλέτες μεγάλου κυβισμού. Θα τεθεί σε ισχύ την 29η του Σεπτέμβρη, σύμφωνα με το σχετικό προεδρικό διάταγμα. Επιπλέον δασμοί κατά 50% θα επιβαρύνουν ανάμεσα σε άλλα, τα αμαξίδια του γκολφ, τα στρώματα κρεβατιών και τα μηχανοκίνητα σκάφη, από την 15η Σεπτεμβρίου.
Η κλιμάκωση αυτή, αποτελεί απάντηση …στην απάντηση του Καναδά της 22ης Αυγούστου, όταν η καναδική κυβέρνηση επέβαλε δασμούς σε αμερικάνικα προϊόντα, απαντώντας στο πρώτο πακέτο δασμών που είχε ανακοινώσει ο Τραμπ, μετά την κατάρρευση των εμπορικών διαπραγματεύσεων των δύο πλευρών.
Από ‘κει και πέρα, έντονη είναι η συζήτηση εντός των ΗΠΑ, αν ακόμη και ο καναδικός χαλκός θα μπει στο στόχαστρο, κρίσιμη ύλη για πολλές αμερικάνικες βιομηχανίες. Η περσινή χρoνιά σημείωσε ιστορικό υψηλό εισαγωγής χαλκού από τον Καναδά σε διάφορες μορφές και επίπεδα επεξεργασίας.
Για τους Καναδούς απάντησε ο υπουργός, αρμόδιος για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, Ντομινίκ Λεμπλάν: «Όταν οι ΗΠΑ είναι έτοιμες για διάλογο, η κυβέρνησή μας θα εργαστεί καλή τη πίστει και με εποικοδομητικό τρόπο για να δημιουργήσει πιο ασφαλείς και αμοιβαία επωφελείς εμπορικές σχέσεις που θα σέβονται πλήρως την καναδική κυριαρχία», έγραψε στο X.
Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, απολαμβάνει ευρεία στήριξη του λαού του όσον αφορά τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει με τις ΗΠΑ. Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, όπου μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης δεν αποδέχεται τους δασμούς, καθώς αυτοί χειροτερεύουν άμεσα το βιοτικό επίπεδο των πιο φτωχών στρωμάτων.
Πάντως οι δύο οικονομίες είναι στενά συνδεδεμένες. Το 70% των εξαγωγών του Καναδά πορεύονται προς τις ΗΠΑ, ενώ το 60% των εισαγωγών του προέρχονται από αυτές.
Θα τροποποιηθεί άραγε αυτή η από καιρό εδραιωμένη πραγματικότητα; Η καναδική κυβέρνηση αναφέρεται σε πολλά δημοσιεύματα, μέσω του πρωθυπουργού, να πραγματοποιεί σειρά επαφών με τους ηγέτες των ισχυρότερων ευρωπαϊκών χωρών, προκειμένου να υπάρξουν συμφωνίες για εμπόριο με ευνοϊκότερους όρους, καθώς και ευκολότερη μετακίνηση εργαζομένων εκατέρωθεν. Ενδιαφέρον έχει η διαπραγμάτευση που φαίνεται να ξεκινά, ώστε η Ευρώπη να αποκτήσει πρόσβαση στο καναδικό φυσικό αέριο.
Η διακοπή του ρώσικου φυσικού αερίου και η αντικατάστασή του από το πολύ ακριβότερο αμερικάνικο LNG, ήταν από τα «δώρα» των Αμερικάνων προς τους Ευρωπαίους, συνέπεια του πολέμου στην Ουκρανία. Αλλά και η προσπάθεια του Τραμπ να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, καθώς και ο καταστροφικός πόλεμος απέναντι στο Ιράν ώθησαν τους Ευρωπαίους στις διερευνητικές συζητήσεις με τον Καναδά, που συσφίγγει και τις σχέσεις με την Κίνα.
Ο Τραμπ αλαλάζει και επιτίθεται, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του μοιάζει να εξελίσσεται και να προχωρά χωρίς αυτόν. Αυτό φαίνεται να μην αφορά μόνο το εξωτερικό, αλλά να αποτελεί στοιχείο και στα εσωτερικά των ΗΠΑ. Οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου είναι πολύ κοντά και οι οιωνοί μοιάζουν καθόλα αρνητικοί για τον ίδιο. Σίγουρα το φιάσκο του πολέμου με το Ιράν έχει την καθοριστική επιρροή στους Αμερικάνους, αλλά και οι τελευταίες εξελίξεις του πολέμου στην Ουκρανία, επίσης θίγουν το γόητρο του Τραμπ. Από «μάγκας» πρόεδρος που πάντα επιβάλλει τη θέλησή του, πλέον μοιάζει αδύναμος και ανόητος, από φιάσκο σε φιάσκο και από ήττα σε ήττα. Αυτό που είναι πραγματικά δηλαδή.
Κλείνοντας το συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων την Πέμπτη 10/9, φάνηκε απελπισμένος καλώντας τους συνέδρους και τους ψηφοφόρους να ορκιστούν στον ίδιο: «Ορκίζομαι στον σπουδαιότερο πρόεδρο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, που μας αγαπά τόσο πολύ ώστε δεν μπορεί καν να αναπνεύσει (εννοεί τον εαυτό του) …ότι θα βγω έξω με την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Θα το κάνω με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν με νοιάζει αν είμαι εγγεγραμμένος ή όχι. Θα προσπαθήσω να κλέψω όσο δεν πάει, όπως κάνουν κι αυτοί (δηλαδή οι Δημοκρατικοί)».
Πάντως η εκλογική βάση του ρεπουμπλικανικού κόμματος παρουσιάζει σημάδια αποσύνθεσης το τελευταίο διάστημα. Σύμφωνα με εκτενή ανάλυση του Economist, η οποία βασίστηκε σε στατιστικό μοντέλο 58.000 απαντήσεων από δημοσκοπήσεις της YouGov εντός του 2026, η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων απειλεί να παραδώσει τον έλεγχο του Κογκρέσου στους Δημοκρατικούς κατά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.
Πλέον, ένα στους πέντε ψηφοφόρους του από το 2024 δηλώνει έντονα δυσαρεστημένος από τις επιλογές του, ενώ το 72% της κοινής γνώμης θεωρεί ότι οι δασμοί αύξησαν τις τιμές. Μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και ο πόλεμος στο Ιράν, όπου θίγει σοβαρά την αμερικάνικη οικονομία, ενώ σημαντικό ποσοστό της αντισημιτικής βάσης του Τραμπ, θεωρεί ότι αυτός «μήδισε» προς τους Ισραηλινούς, που τον άγουν και τον φέρουν στις πολεμικές τους περιπέτειες, απομυζούν το αμερικάνικο δημόσιο χρήμα, ίσως ελέγχοντάς τον και με βάση πληροφορίες που διαθέτουν σχετικά με τη σχέση του με τον Έπστιν. Η πλειοψηφία της κοινής γνώμης απορρίπτει τον πόλεμο σε ποσοστό 75%. Το ρεπουμπλικάνικο κόμμα παρουσιάζει χαμηλό ποσοστό προεκλογικής συσπείρωσης, μόλις 64%. Η δημοτικότητα του Τραμπ βρίσκεται στο πιο χαμηλό σημείο της. Το συντηρητικό κοινό στις ΗΠΑ φαίνεται να ζει την «αποκαθήλωση» του «Μεσσία» του.
Αντίθετα, ο κόσμος που στηρίζει το κόμμα των Δημοκρατικών, βρίσκεται σε άλλη φάση. Η βάση του κόμματος, αντιστεκόμενη στον μηχανισμό του, επιβάλει τους δικούς της υποψήφιους σε μια σειρά προκριματικών αναμετρήσεων ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Φαίνεται μια πτέρυγα του κόμματος γνωστή ως «Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές Αμερικής» να κερδίζει έδαφος, ειδικά στη νεολαία. Πέραν από αναμενόμενες νίκες σε περιοχές που έχουν ισχυρή και οργανωμένη παρουσία, αιφνιδιασμό και αναταράξεις προκάλεσαν νίκες όπως αυτή της Μελάτ Κίρος στην πολιτεία του Κολοράντο, της Άντζι Νίξον στην πολιτεία της Φλόριντα και του Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ στην πολιτεία του Μίσιγκαν. Όλοι αυτοί οι υποψήφιοι κατάφεραν νίκες έναντι των υποψηφίων του κομματικού κατεστημένου, που χρηματοδοτούσε αδρά και η διαβόητη φιλοϊσραηλινή οργάνωση AIPAC. Όλες αυτές οι περιπτώσεις έχουν αντιστοιχίες με αυτήν του εκλεγμένου πλέον δήμαρχου Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι. Είχαν εκτιμήσει σωστά όσοι ισχυρίζονταν ότι η εκλογή του εκφράζει ευρύτερες διεργασίες εντός του προοδευτικού και δημοκρατικού κοινού στις ΗΠΑ.
Μπορεί αυτό το ρεύμα και αυτή η νέα οργάνωση των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών Αμερικής να αναμετρηθούν με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και να ανατρέψουν την πολιτική του εντός και εκτός ΗΠΑ; Πιθανότατα όχι, ωστόσο αποτελούν μια σημαντική καταγραφή των διαθέσεων σημαντικών κομματιών του αμερικάνικου λαού, ειδικά της προοδευτικής του μερίδας.
