Σε συνθήκες αγιάτρευτης οικονομικής κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, απότοκο της διαχρονικής αντιλαϊκής πολιτικής της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ξενοδουλείας από τα κυρίαρχα αστικά κόμματα, αλλά και των οδυνηρών συνεπειών του ρωσοουκρανικού πολέμου, πραγματοποιήθηκαν και οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές στη Βουλγαρία.
Αυτή η βαθιά και ολόπλευρη κρίση οδήγησε στη μαζική αποδοκιμασία και αποστοίχιση ευρύτατων εργατολαϊκών στρωμάτων από τα παραδοσιακά συστημικά κόμματα. Η εντεινόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης τροφοδοτεί κι αυτή με τη σειρά της την παρατεταμένη αστάθεια στην οποία εξακολουθεί να παραδέρνει το πολιτικό σκηνικό, με τη χρεοκοπία 7 κυβερνήσεων και τη διενέργεια 8 εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία 5 χρόνια.
Σε αυτές τις συνθήκες πολιτικής ρευστότητας και αβεβαιότητας, με φόντο τη βαθιά πόλωση που διαπερνά τη βουλγάρικη κοινωνία, ο ευρωσκεπτικιστής-«φιλορώσος» πρωθυπουργός Ράντεφ (που παραιτήθηκε από πρόεδρος στις αρχές του έτους για να συμμετάσχει ως επικεφαλής του εκλογικού συνασπισμού «Προοδευτική Βουλγαρία» στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Απρίλη, κατακτώντας την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο) είδε την εκλεκτή του -ομογάλακτη πολιτικά- Γιότοβα να επικρατεί εύκολα με 57,6% έναντι 39,5% του ακραιφνώς φιλοδυτικού Γκιούροφ, με την αποχή ωστόσο να ξεπερνά το 70%(!)
Και στις εν λόγω εκλογές για την ανάδειξη του νέου προέδρου της χώρας κεντρικό θέμα αντιπαράθεσης των δύο βασικών αντιπάλων αποτέλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Η Γιότοβα, με τη στήριξη Ράντεφ, παρουσιάστηκε ως «πρόεδρος της ειρήνης», δίνοντας έμφαση στη διπλωματική επίλυση και αποκλείοντας την αποστολή βοήθειας στο καθεστώς Ζελένσκι. Διεμήνυσε χωρίς περιστροφές πως: «η Ρωσία δεν είναι εχθρικό κράτος…ελπίζω ότι η Ρωσία θα συμμετάσχει στη μελλοντική αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης».
Παράλληλα, δεν παραλείπει να τάσσεται υπέρ της ένταξης της χώρας της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Κάνει λόγο για ένα «ισχυρό κράτος σε μια ισχυρή ΕΕ». Δημαγωγεί έτσι για την αναγκαιότητα μιας «εξισσοροπημένης», δήθεν εθνικά ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής απέναντι στον σταθερά επανακάμπτοντα ρώσικο ιμπεριαλισμό και τον «μεγάλο ασθενή», τον δυτικοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό που αδυνατεί να καθορίσει τις εξελίξεις ακόμα και στο εσωτερικό του, επισημαίνοντας ότι: «αν λες ναι σε όλα, κάτι που ίσχυε για τη Βουλγαρία επί δεκαετίες, τότε δεν έχεις φωνή. Αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Έχουν αλλάξει οι καιροί και στην ΕΕ».
Από την πλευρά του, ο τεχνοκράτης πρώην υπηρεσιακός πρωθυπουργός και πρώην υποδιοικητής της κεντρικής τράπεζας της Βουλγαρίας, Γκούροφ, εκπροσωπεί το «κόμμα του πολέμου» στη χώρα του και πλειοδοτεί σε αντιρωσική υστερία. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας είχε μεριμνήσει για την υπογραφή συμφωνίας συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας με το Κίεβο. Ο Γκούροφ τονίζει πως «η Ρωσία πρέπει να τερματίσει τις επιθέσεις της προκειμένου να γίνουν τα επόμενα βήματα», επιχειρώντας σε κάθε περίπτωση να αποτελέσει «το θεσμικό αντίβαρο» και τον δεύτερο πόλο στα πλαίσια του γοργά αναδιατασσόμενου και βαθιά διαιρεμένου βουλγάρικου πολιτικού σκηνικού.
Λάδι στη φωτιά της αντιπαράθεσης του ευρωσκεπτικιστικού-«φιλορωσικού» και του ακραιφνώς φιλοδυτικού στρατοπέδου έριξαν ασφαλώς και οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στη Μαύρη Θάλασσα, στις παράκτιες περιοχές της χώρας, εγείροντας σοβαρά ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Ο Ράντεφ ζήτησε μεν ενίσχυση της συνεργασίας με τους ευρωνατοϊκούς για «την προστασία της ναυσιπλοΐας», απέφυγε ωστόσο να αποδώσει την ευθύνη των επιθέσεων στη Ρωσία, υποστηρίζοντας απλώς πως «το αποτέλεσμα ωφελεί τη Ρωσική Ομοσπονδία».
Στο ίδιο μήκος κύματος, πλειοδοτώντας σε «αντιπολεμική» δημαγωγία, η Γιότοβα δήλωσε τα εξής: «Θέλουμε η Μαύρη Θάλασσα να μετατραπεί σε μια κλειστή στρατιωτική ζώνη; Δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να συμφωνήσουμε σε μια τέτοια απόφαση. Δεν αποδέχομαι αυτήν την πολεμοκάπηλη ρητορική».
Τέλος, η Φον Ντερ Λάιεν χαιρέτισε τη νίκη της Γιότοβα «προσβλέποντας στη συνέχιση της συνεργασίας μας από την ασφάλεια και την άμυνα, μέχρι την ανταγωνιστικότητα και την ενεργειακή μας ανεξαρτησία».












