Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι δολοφονίες γυναικών καθώς και οι κακοποιητικές συμπεριφορές απέναντί τους, τόσο στο οικογενειακό ή ευρύτερα στο κοινωνικό περιβάλλον. Η αλήθεια είναι πως ανάλογες πρακτικές υπήρχαν και παλαιότερα -ίσως και χειρότερες- μόνο που δεν έβρισκαν χώρο στις ειδήσεις της εποχής. Ταυτόχρονα, πολλαπλασιάζονται και οι ερμηνείες του γεγονότος από άσχετους, μισογύνηδες και επαγγελματίες «γυναικολόγους», οι οποίες, μάλλον, συσκοτίζουν παρά φωτίζουν τα πράγματα.
Έτσι, ένα εξόχως κοινωνικό ζήτημα φαίνεται να αναζητάει περισσότερη αστυνομία, κουμπιά πανικού και ειδικά τηλεφωνικά κέντρα. Το αστικό κράτος, αντί να βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου, γίνεται προστάτης και εισαγγελέας. Αστεία πράγματα!! Από την άλλη πλευρά, ο έξαλλος και αβαθής φεμινισμός -που ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια- βρήκε στο άλλο φύλο (τον άντρα) την πραγματική αιτία και ζητάει το κεφάλι των ανδρών -ως άλλη Σαλώμη- «ἐπί πίνακι». Και στις δυο περιπτώσεις η σκοπιμότητα σμίγει με την κοινωνική αγραμματοσύνη, ενώ ο πραγματικός θύτης βρίσκεται προφυλαγμένος βαθιά στο σκοτάδι. Ποιος είναι αυτός; Το κοινωνικό σύστημα, που παρακμάζοντας γεννάει τέρατα και σαπισμένους σπόρους.
Το γυναικείο φύλο, εδώ και χιλιάδες χρόνια, βρέθηκε στον κοινωνικό παρανομαστή, αδύναμο και ευάλωτο. Τα οργανωμένα κοινωνικά συστήματα (πρωτόγονο, δουλοκτητικό, αστικό), αφού στηρίχτηκαν στην ανθρώπινη εκμετάλλευση και τη σωματική δύναμη, μετέτρεψαν τη γυναίκα σε μηχανή εργασίας και αναπαραγωγής. Την έκλεισαν στο σπίτι ή στο χωράφι, της στέρησαν κάθε δικαίωμα, την πούλησαν, τη βίασαν και την έβαλαν στις προθήκες των μαγαζιών ως κέντρο αγοραστικού θαυμασμού. Ο καπιταλισμός, πιο σοφό σύστημα από όλα τα προηγούμενα, έστησε γύρω της μία βιομηχανία προϊόντων και ο χριστιανισμός, πολύ αργότερα από τη γέννησή του, σκέφτηκε να την προσθέσει συμπληρωματικά στο τριαδικό δόγμα. Η έλευση του καπιταλισμού και η δημιουργία μηχανών παραγωγής έβγαλαν τη γυναίκα από το γκρίζο τοπίο και άρχισαν να δημιουργούνται αλλεπάλληλα κύματα υπεράσπισης των δικαιωμάτων στην ισότητα (τα φύλα δεν είναι όμοια αλλά πρέπει να είναι ίσα, λένε οι κομμουνιστές). Ακριβώς οι σοσιαλιστικές ιδέες και οι αγώνες που οργανώθηκαν γύρω από τα δικαιώματα των γυναικών είναι αυτά που επέφεραν σε πολλές χώρες τη νομική αλλά όχι την ουσιαστική -ακόμα- ισότητα.
Στις μέρες μας οι Φαρισαίοι υποκριτές μιλούν για την καθιέρωση του όρου «γυναικοκτονία», την ίδια ώρα που κατασκευάζουν χιλιάδες στρόφιγγες ανισοτιμίας για τη γυναίκα, τους πρόσφυγες, τα άτομα με αναπηρία, τα αδύναμα έθνη, τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Διότι το ζήτημα δεν είναι να υπάρχει νομική θωράκιση (χωρίς να το παραβλέπουμε) και ισχυρές ποινές για το άλλο φύλο, αλλά να υπάρχουν τέτοιες δομές στην κοινωνία (σχολείο, εποικοδόμημα, νομικός πολιτισμός) που να επιτρέπουν και να επιβάλλουν την πραγματική ισότητα. Ο σεξισμός, η θεωρία της ανδρικής ανωτερότητας και τ’ άλλα συναφή που παραπέμπουν τελικά στο φασισμό, είναι υποσύνολο ενός γενικότερου εκμεταλλευτικού συστήματος που μολύνει κάθε ίντσα της κοινωνίας μας. Κανένα «κραγιόν» δεν μπορεί να ανατρέψει αυτή τη μεγάλη αλήθεια που συμπυκνώθηκε με τη γνωστή ρήση του πρόεδρου Μάο «η γυναίκα είναι το μισό τ’ ουρανού». Επομένως, ο μόνος ασφαλής και νικηφόρος δρόμος είναι αυτός που ενώνει άνδρες και γυναίκες, όλα τα καταπιεσμένα στρώματα και ομάδες του πληθυσμού στην ανατροπή του υπάρχοντος κόσμου.
Χωρίς να παραβλέπουμε το σήμερα, εκεί τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση.
