Μπορεί ορισμένοι αναγνώστες και αναγνώστριες να μην έχουν θερμές σχέσεις με το ποδόσφαιρο, ωστόσο η παρακάτω είδηση είναι σημαντική και ενδιαφέρουσα. Σε αγώνα της εθνικής Ιρλανδίας με το Ισραήλ οι ποδοσφαιριστές της πρώτης έπαιξαν με μαύρα περιβραχιόνια για τα παιδιά της Γάζας και δεν χαιρέτησαν -ως είθισται- κανέναν παράγοντα εντός γηπέδου. Πρόκειται για ένα αξιοσημείωτο γεγονός, το οποίο στοιχίζεται δίπλα σε καλλιτέχνες, διανοούμενους, φοιτητές και απλό κόσμο, οι οποίοι με κάθε ευφάνταστο και δημόσιο τρόπο εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό. Το κράτος του Ισραήλ συναντάει την αποδοκιμασία και αποστροφή. Είναι αποσυνάγωγο κράτος και μόνο οι ΗΠΑ και τα τσιράκια τους επιμένουν να τους συγκαλύπτουν. Υπάρχουν λοιπόν έθνη και «έθνη», άνθρωποι σε κάθε χώρο οι οποίοι σέβονται το όνομά τους και το δίκιο. Οι ποδοσφαιριστές της Ιρλανδίας ακολουθούν παλαιότερες αγωνιστικές παραδόσεις. Εκτός του ότι κέρδισαν με 3-0. Μπράβο τους.
Στο χωριό μας λένε «απ’ έξω άσπρα και όλα μέσα μαύρα». Μία ρήση που ταιριάζει στην εταιρεία του Μετρό Θεσσαλονίκης. Αφού ταλαιπώρησαν τους Θεσσαλονικείς για δεκάδες χρόνια, αφού τους έταξαν λαγούς με πετραχήλια, αφού έκοψαν κορδέλες σε μακέτες και μουσαμάδες, αντί να σκάβουν το μετρό, τώρα απαγορεύουν τη στάση εργασίας του σωματείου στον μετροπόντικα. Η ανεξάρτητη -εδώ γελάμε- δικαιοσύνη θα αποφάσιζε αν το σωματείο των εργαζομένων είχε το δικαίωμα να προκηρύξει τρίωρη στάση εργασίας! Η εταιρεία απέλυσε εργαζόμενο και όταν το σωματείο ρώτησε το λόγο, απάντησε θρασύτατα «γιατί έτσι μας γουστάρει». Η ανεξάρτητη -εδώ γελάμε-δικαιοσύνη αποφάσισε πως το σωματείο των εργαζομένων δεν έχει το δικαίωμα να προκηρύξει στάση εργασίας. Προφανώς η κυβέρνηση και το μακρύ της χέρι, οι δικαστές, θα προφασιστούν λόγους δημοσίου συμφέροντος και άλλα παρόμοια. Αλλά η μετατροπή του δικαιώματος στην απεργία σε υπόθεση των δικαστηρίων είναι πολύ σοβαρό ζήτημα για να μείνει αναπάντητο.
Ενημερώνουμε τους αναγνώστες του Λαϊκού Δρόμου ότι στην αρχαία Αθήνα υπήρχε η πολιτική διάταξη «περί της αντίδοσης της ουσίας».
Σύμφωνα με αυτήν, αν κάποιος κατηγορούσε αξιωματούχο για υπερβολικό και παράνομο πλουτισμό, τότε ο τελευταίος μπορούσε να ζητήσει από τον κατήγορό του να ανταλλάξουν τις περιουσίες τους. Με αυτό τον τρόπο έμπαινε φρένο στις πολλές καταγγελίες. Σκεφτήκαμε την αντίδοση της ουσίας βλέποντας όλους τους πολιτικάντηδες, άρχοντες, μιζαδόρους, εργολάβους, μεγαλοκαπιταλιστές βρε αδερφέ και αναρωτηθήκαμε. Πόσοι από αυτούς θα ήταν σε θέση να ανταλλάξουν την περιουσία τους με το φτωχό λαό; Στοιχειώδες Γουάτσον, που θα ’λεγε και ο Σέρλοκ Χολμς. Στοιχειώδες.
Είναι πολλές φορές όπου το μεμονωμένο και ασήμαντο μπορεί -αν φυτρώσει σε ευνοϊκές συνθήκες- να γίνει τεράστιο. Στη γειτονική Ισπανία, με πρωθυπουργό και κυβέρνηση σοσιαλδημοκράτες (Σάντσεθ), η τρομακτική αύξηση του ενοικίου σε μία υπέργηρη και άρρωστη γυναίκα πυροδότησε τεράστιες αντιδράσεις. Διαδηλώσεις, καταλήψεις πλατειών, συγκεντρώσεις χιλιάδων πολιτών γίνονται για τις αυξήσεις στα ενοίκια ενάντια στα κοράκια της αγοράς και στα funds, ενάντια στη διπρόσωπη κυβέρνηση που σπεύδει άρον-άρον να μπαλώσει τα ασυμμάζευτα. Η Μαρικάρμεν Αμπρασάλ γίνεται σύμβολο αντίστασης και αναφορά για χιλιάδες κόσμο που εκφράζει με δυναμικό και αλληλέγγυο τρόπο την οργή και αγανάκτησή του. Τι συμπέρασμα βγαίνει από τα παρακάτω; Οι αστικές κυβερνήσεις κάθονται πάνω σε ένα βαρέλι μπαρούτι. Αρκεί ένας σπινθήρας για να πυροδοτηθούν τα πάντα. Ο κόσμος είναι σε διαρκή πίεση και ανησυχία. Εκείνο που λείπει είναι ο διαρκής συγκρουστήρας αλλά και το οργανωμένο κίνημα που δεν θα αφήσει το πράγμα να ξενερώσει και να ξεβραστεί ήρεμα και ήσυχα. Η περίπτωση της 87χρονης Μαρικάρμεν στην Ισπανία δείχνει ότι καμία από τις αιματορουφήχτρες δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Η Ισπανία δεν είναι μακρυά.
