Συνεχίζονται οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων που συγκλονίζουν όλη την Ευρώπη. Νέο κύμα γενικών απεργιών σε Ισπανία, Γαλλία και Βέλγιο και διαδηλώσεων σε Πορτογαλία και Γερμανία. Δείχνουν ότι νεολαία και λαός μπορούν να βγουν στο προσκήνιο, να ανατρέψουν αντιλαϊκές πολιτικές και στημένα προεκλογικά σκηνικά, να διεκδικήσουν δικαιώματα και ελευθερίες που τους στερούν, μπορούν να ακυρώσουν τις απειλές της ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων για τους «δύσκολους χειμώνες» που έρχονται και για την προσαρμογή στην οικονομία πολέμου.
Η Γαλλία, που αποτελεί ιστορικά ένα από τα σημαντικότερα πεδία κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων στην Ευρώπη, δυο μήνες τώρα και έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές βρίσκεται σε αναβρασμό και συνταράσσεται από τις κινητοποιήσεις. Θρυαλλίδα των μεγάλων κινητοποιήσεων αποτέλεσε η κατάσταση των σχολικών υποδομών. Στις 5 Νοέμβρη έγινε γενική απεργία σε όλους τους κλάδους, με τους 1,5 εκατομμύριο διαδηλωτές (η αστυνομία έκανε λόγο για 650.000) να κατακλύζουν το Παρίσι και άλλες 250 πόλεις της χώρας.
Το κίνημα υποχρέωσε την εξουσία να συρθεί σε διάλογο, την Εθνοσυνέλευση να καταψηφίσει το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2027 και την κυβέρνηση Μακρόν – Λεκορνί να ανακοινώνει «μέτρα στήριξης» του τύπου μείωση του αριθμού των μαθητών στα Λύκεια σε …28 ανά τμήμα!
Ήδη προγραμματίζονται νέες απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις που έχουν εξαγγείλει Συνδικάτα και Ομοσπονδίες διαφόρων κλάδων, με αιτήματα για θέσεις εργασίας και την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων, για αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς, ενάντια στην ακρίβεια και στις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Ο στρατός είναι στους δρόμους των γαλλικών πόλεων, ενώ έχουν ανακληθεί όλες οι άδειες στα σώματα ασφαλείας.
Το ζήτημα της στέγης γίνεται κυρίαρχο στην Ιβηρική χερσόνησο.
Στην Ισπανία, η πανάκριβη και απλησίαστη στέγη έβγαλε στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, ενώ το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Τολέδο, οδήγησε σε απεργία τους σιδηροδρομικούς και σε διαδηλώσεις μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους. Μετά από πρόταση των Εργατικών Επιτροπών CC.OO. και άλλων συνδικάτων έγινε γενική απεργία στις 11 Νοεμβρίου. Κι εδώ η αστυνομία απομάκρυνε τους διαδηλωτές από τον καταυλισμό διαμαρτυρίας στην Πλατεία Puerta del Sol, ενώ η κυβέρνηση αναγκάστηκε να δεσμευτεί για αύξηση του κατώτατου μισθού σε 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενους κατά 5,3%.
Στην Πορτογαλία, χιλιάδες διαδήλωσαν το Σάββατο 31 Οκτώβρη στην πλατεία Ρόσιο, στο κέντρο της Λισαβόνας, ζητώντας από την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο που διευκολύνει τις εξώσεις και καταργεί τους περιορισμούς στα ενοίκια των νέων συμβολαίων. Κι εδώ η κυβέρνηση χρησιμοποίησε κλομπς και σκυλιά για να απομακρύνει τους διαδηλωτές και τις σκηνές από την Πλατεία. Οι δύο μεγαλύτερες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες, έχουν προκηρύξει γενική απεργία στις 11 Δεκεμβρίου, ενώ τα κινήματα στέγης ζήτησαν να προκηρύξουν γενική απεργία και στις 11 Νοεμβρίου ταυτόχρονα με την Ισπανία.
Στη Γερμανία το Σάββατο 31 Οκτώβρη σε μια σειρά από γερμανικές πόλεις, με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων, έγιναν διαδηλώσεις με διεκδικήσεις για αύξηση χρηματοδότησης στην Παιδεία, μέτρα για το κόστος ζωής και ενάντια στην ενδεχόμενη επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Στις 2 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκαν προειδοποιητικές απεργίες μεταλλεργατών σε επιχειρήσεις όπως «Audi», «Mercedes-Benz», «Tata Steel» κ.ά. που διεκδικούν αυξήσεις μισθών 5%, με το συνδικάτο τους IG Metall να προαναγγέλλει συνέχιση των απεργιακών δράσεων. Δεν μπορούσε κι εδώ η αντιδραστική κυβέρνηση Μέρτς να μη χρησιμοποιήσει την καταστολή και βία εναντίον των ειρηνικών κινητοποιήσεων.
Στην Ιταλία ένα εκατομμύριο διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους την μέρα της γενικής απεργίας. Στους παραλιακούς δρόμους της Νάπολης χιλιάδες διαδηλωτές ενώθηκαν σε ένα απεργιακό ποτάμι, τραγουδώντας το «Bella Ciao». Το ίδιο και στο Μιλάνο στη Γένοβα και σε άλλες πόλεις, όπου τα πανό έγραφαν «Σταματήστε το υψηλό κόστος ζωής, όχι στον πόλεμο, όχι στον επανεξοπλισμό. […] Μειώστε τις τιμές και τα όπλα, αυξήστε τους μισθούς», «Λεφτά για τα σχολεία, όχι για τον πόλεμο», «Λιγότερα όπλα, περισσότερα δικαιώματα», «Κανείς δεν είναι ξένος». Το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο, η CGIL, έχει προκηρύξει γενική απεργία στις 20 Νοεμβρίου, την ημέρα των πανευρωπαϊκών κινητοποιήσεων των μαθητών για να στηρίξει μαζί με εκατοντάδες συλλόγους και κοινωνικές οργανώσεις το κίνημά τους στην Ιταλία. Η κυβέρνηση Μελόνι ενισχύει αμείωτα την κατασταλτική φαρέτρα του αστικού κράτους, κατεβάζει στρατό στους δρόμους και ποινικοποιεί τη διαμαρτυρία των νέων.
Στο Βέλγιο φοιτητικές και μαθητικές ενώσεις μαζί με εκπαιδευτικούς διαδηλώνουν εδώ και μέρες διαμαρτυρόμενοι για το αυξανόμενο κόστος της Εκπαίδευσης, ενώ ανάλογα ξεσπάσματα βλέπουμε σε χώρες όπως η Αλβανία, ενάντια στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, στο αυξανόμενο κόστος σπουδών, στην καλπάζουσα ακρίβεια και τη διαφθορά.
Στις 30 Οκτώβρη λιμενεργάτες των πέντε ηπείρων, από την Βόρεια Ευρώπη μέχρι τη Νότια Αμερική και από την Αυστραλία και τον Κόλπο της Βεγγάλης μέχρι το Όκλαντ των ΗΠΑ, με το σύνθημα «Λιμάνια των εργατών, των λαών και της ειρήνης – όχι ορμητήρια ιμπεριαλιστών!», έδειξαν τη δύναμη της διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Κάποιες σοσιαλδημοκρατικές και άλλες δυνάμεις που θέλουν να υποβαθμίσουν αυτά τα οργισμένα λαϊκά ποτάμια, επιχειρούν να εμφανίσουν το πρόβλημα αυτό ως πρόβλημα της νεολαίας, μιλάνε για την «Gen Z που εξεγείρεται» και κάνουν προτάσεις για μια «διεθνή νεανική απεργία». Όμως οι αγώνες αυτοί της νεολαίας στη Γαλλία και στις άλλες χώρες έχουν τη στήριξη των εκπαιδευτικών και των γονέων τους, καθοριστική την συμπαράσταση και τη συμμετοχή των εργατικών συνδικάτων και μαζί με μαθητές-φοιτητές διαδηλώνουν και απεργούν εργάτες που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Έχουν ως επίκεντρο τις εργατογειτονιές, πόλεις που συγκεντρώνουν μετανάστες και τα προάστια, δηλαδή περιοχές όπου συντριπτικά κυρίαρχο είναι το στοιχείο της εργατικής τάξης. Σε Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία, Ιταλία οι κινητοποιήσεις υποστηρίζονται από βιομηχανικούς εργάτες, μισθωτούς εργαζόμενους, φτωχούς αυτοαπασχολούμενους και συνταξιούχους.
Τέλος, πέρα από την φτώχεια, την ακρίβεια και τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες που τροφοδοτούν αυτές τις κινητοποιήσεις, σε έναν κόσμο που φλέγεται, η οργή και η αγανάκτηση νεολαίας και εργατικής τάξης συνδέεται αντικειμενικά με την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και την πολεμική οικονομία των αστικών τάξεων των ευρωπαϊκών χωρών. Όλο αυτό το «πακέτο» εκφράστηκε και μέσα από την εκλογή Λούλα στη Βραζιλία, αλλά και με το στραπατσάρισμα του Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες αμερικάνικες εκλογές.
Πίσω από τις κινητοποιήσεις αυτές βρίσκεται η βαθύτερη οικονομική και κοινωνική καπιταλιστική κρίση που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, τροφοδοτεί και την άνοδο της ακροδεξιάς, που το σύστημα της κάνει πλάτες τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα, για να τη χρησιμοποιήσει σαν στήριγμα και εφεδρεία. Ταυτόχρονα οι δυνάμεις του συστήματος, πέρα από την ρητορική του εκφοβισμού, καλλιεργούν κι ένα παραλυτικό κλίμα εκλογικής αναμονής.
Όμως οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται με αφορμή τη στέγη, την Παιδεία, την Υγεία κ.ά. αποδεικνύουν ότι καμία αστική κυβέρνηση (φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική ή ακροδεξιά) και καμία συνταγή οικονομικής πολιτικής (περιοριστική ή επεκτατική) δεν κατάφερε χρόνια τώρα να δώσει λύση στα εργατικά-λαϊκά αδιέξοδα, γιατί όλες είναι ενταγμένες μέσα στο σιδηρούν πλαίσιο της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της εξυπηρέτησης των θηριωδών εξοπλιστικών προγραμμάτων του ReArm Europe.
Κι ενώ θα λέγαμε ότι η κατάσταση παραπέμπει σε μια εικόνα σπίθας σε ένα συνολικότερο «καζάνι που βράζει», το ζήτημα της οργάνωσης, του συντονισμού και της κλιμάκωσης του αγώνα, μαζί με εκείνο του πολιτικού προσανατολισμού του, είναι ζητούμενα. Η έλλειψη ή μικρή παρουσία δυνάμεων της πραγματικής Αριστεράς και του κομμουνιστικού παράγοντα, λόγω της υποχώρησης του κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι σίγουρα μια μεγάλη αδυναμία. Έτσι κι αλλιώς όμως μόνο ελπιδοφόρα μηνύματα μπορούν να στείλουν οι κινητοποιήσεις αυτές και μέσα από μια τέτοια μακρά και βασανιστική πορεία οι λαοί και η νεολαία θα ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους, θα ανατρέψουν πολιτικές του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και των κυβερνήσεών τους και θα βρουν το δρόμο προς την απελευθέρωσή τους.
