Όλες οι δραστηριότητες του κυβερνητικού κόμματος και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τόσο εντός Βουλής όσο και εκτός αυτής, κινούνται όλο και πιο έντονα σε τροχιά προεκλογικής περιόδου με την αντιλαϊκή πολιτική να συνεχίζεται και να κλιμακώνεται.
Ένα κυνήγι υποψηφιοτήτων, μεταγραφών πρώην και νυν βουλευτών από το ένα αστικό κόμμα στο άλλο, εντυπωσιοθηρικών διαξιφισμών μέσα στη Βουλή, περιοδειών των αρχηγών των κομμάτων που δημαγωγούν και σκορπούν υποσχέσεις, αντιπαραθέσεων τόσο εντός της Δεξιάς όσο και μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για τη διεκδίκηση κοινών εκλογικών ακροατηρίων βρίσκονται σε εξέλιξη. Όλες οι δραστηριότητες των αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων έχουν ως κοινό παρονομαστή τους τον αποπροσανατολισμό, την παρεμπόδιση και την καθήλωση της λαϊκής διαμαρτυρίας που διαρκώς μεγαλώνει, καθώς η κυβέρνηση της ΝΔ με την εσωτερική πολιτική της επιδεινώνει ραγδαία την οικονομική και κοινωνική κατάσταση του ελληνικού λαού ενώ με την εξωτερική πολιτική της επιφέρει αρνητικές συνέπειες στα εθνικά θέματα και δημιουργεί αυξανόμενους κίνδυνους για τη χώρα.
Το προεκλογικό σκηνικό εκτυλίσσεται κάτω από την επίδραση και τις επιπτώσεις που έχουν οι εσωτερικές και διεθνείς εξελίξεις, οι οποίες αντανακλώνται στις θέσεις που παίρνουν τα κοινοβουλευτικά κόμματα και δείχνουν πόσο συγγενική είναι η πολιτική τους.
Η ΝΔ κινείται υπό το βάρος της σοβαρής εκλογικής φθοράς που διαγράφεται μπροστά της. Η πολιτική τής ανεξέλεγκτης ακρίβειας, της καταβαράθρωσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και των συνταξιούχων, της ενίσχυσης της ασύδοτης δράσης της εργοδοσίας που υπερεκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους με πενιχρούς μισθούς, εξαντλητικά ωράρια και άθλιες συνθήκες εργασίας, που έχουν εκτινάξει τα εργατικά θανατηφόρα ατυχήματα σε ύψη χωρίς προηγούμενο, της κατεδάφισης των συστημάτων δημόσιας ασφάλισης υγείας, παιδείας, των αβάστακτων ενοικίων και της μαζικής αρπαγής λαϊκών κατοικιών από τα funds που έχουν προκαλέσει στεγαστική κρίση, του οικονομικού στραγγαλισμού της φτωχομεσαίας αγροτιάς και των μικροεπαγγελματιών έχουν οδηγήσει σε δεινή θέση τα λαϊκά στρώματα. Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με τα μεγάλα κυβερνητικά εγκλήματα και σκάνδαλα που έχουν ξεσπάσει αλλά και τα σκανδαλώδη κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζιτών που προβάλλονται πομπωδώς από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως «ανάπτυξη» και καρπός «επιτυχημένης» πολιτικής, έχουν φέρει μια μεγάλης έκτασης αποστροφή προς την κυβερνητική πολιτική, η οποία έχει επεκταθεί σε σημαντικό βαθμό και μέσα στους πρώην ψηφοφόρους της ΝΔ.
Αποστροφή που εντείνεται περισσότερο και από τα δυσοίωνα και επικίνδυνα αποτελέσματα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μιας εξωτερικής πολιτικής που χαρακτηρίζεται από τον ενδοτισμό, την υποχώρηση και την εκχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και έχει ως συνταγή αντιμετώπισης των εθνικών προβλημάτων την αφείδωλη παροχή υπηρεσιών υποτέλειας κάθε είδους στις ΗΠΑ και στις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με εξωφρενικές δαπάνες, που φορτώνονται στον ελληνικό λαό, για τη συνεχή αγορά όπλων τους, με τη μετατροπή της χώρας σε στρατιωτικό διάδρομο και ενεργειακό πρατήριο των ΗΠΑ, με την εμπλοκή της στους πολέμους και στις επεμβάσεις των Αμερικάνων και οι Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, με τον εναγκαλισμό της ελληνικής κυβέρνησης με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ.
Οι συνέπειες της κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής καταγράφονται χτυπητά, αυτές τις μέρες, στην πόντιση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου που ξεκινά με μια ακόμα υποχώρηση απέναντι στη διεκδίκηση της Τουρκίας σε κυριαρχικό της δικαίωμα της Ελλάδας. Υποχώρηση που, ας σημειωθεί, γίνεται και με τη συνδρομή της «σύμμαχης» Γαλλίας, η οποία είναι μια από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στις οποίες η ελληνική κυβέρνηση έχει «επενδύσει » για να αντιμετωπίσει τις τούρκικες προκλήσεις. Για να εισπράξει, τώρα, ένα ακόμα σε βάρος της αντίθετο αποτέλεσμα, που δείχνει και τι σημαίνει να βασίζεις την επίλυση εθνικών θεμάτων στην ιμπεριαλιστική «προστασία». Ένα αποτέλεσμα που έχει ξεσηκώσει ευρείες εγχώριες αντιδράσεις και ανέβασε τους τόνους κριτικής και τμημάτων της Δεξιάς, εντός και εκτός ΝΔ, κατά της ηγεσίας Μητσοτάκη.
Η συσσώρευση πολιτικής ζημιάς από τις όλο και πιο αρνητικές κοινωνικές, πολιτικές και εθνικές συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής, που αποτυπώνεται δημοσκοπικά στην αλλαγή εκλογικής επιλογής μεγάλης μάζας ψηφοφόρων της ΝΔ, έχει υποχρεώσει τον Κυρ. Μητσοτάκη να καταπιεί τους μέχρι πρότινος αλαζονικούς ισχυρισμούς του ότι η ΝΔ θα αποσπάσει «αυτοδυναμία» στις επερχόμενες εκλογές και να «βλέπει» ότι μπορεί να χάσει το κόμμα του το 40%(!) της εκλογικής δύναμης που συγκέντρωσε στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2023 (από 40,56% να πέσει στο 25%). Τον έχει φέρει ακόμα αντιμέτωπο με την ανάπτυξη διαφωνιών μέσα στους κόλπους της ΝΔ, με την ένταση της κριτικής ενάντια στην ηγεσία του από τις πτέρυγες του Καραμανλή και του Σαμαρά, με την αποσυσπείρωση της εκλογικής βάσης της ΝΔ και τη σημαντική διαρροή ψηφοφόρων της. Παρ’ όλα αυτά, δηλώντας πως και αν καταποντιστεί το εκλογικό ποσοστό της ΝΔ ακόμα και στο 25% δεν θα αποχωρήσει από την αρχηγία της δείχνει και με πόση ένταση θα δώσει τη μάχη για να διατηρήσει την ηγεσία της ΝΔ, οξύνοντας τις ενδοδεξιές διαμάχες.
Μπροστά σε αυτήν την πολιτική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία και μέσα στο στρατόπεδο της Δεξιάς και συνεχίζοντας χωρίς συγκρατημό την αντιλαϊκή πολιτική της και καλώντας τους υπουργούς του «να μην κατεβάσουν καθόλου τους ρυθμούς του κυβερνητικού έργου», ο Κυρ. Μητσοτάκης επιδιώκει έναν περιορισμό της προβλεπόμενης εκλογικής ζημιάς της ΝΔ με κινήσεις σε δυο κατευθύνσεις: Από τη μια, απευθυνόμενος στους ψηφοφόρους του κόμματός του, επιδίδεται σε κινδυνολογία πως αν δεν στηριχθεί η ΝΔ για να προκύψει «αυτοδύναμη» κυβέρνηση, θα απειληθεί η «πολιτική σταθερότητα» εν μέσω «γεωπολιτικών προκλήσεων» και της ανάγκης «συνέχισης της δημοσιονομικής σταθερότητας και των μεταρρυθμίσεων». Από την άλλη, οργανώνει εξορμήσεις και περιοχές της Ελλάδας που χάνει δεξιούς ψηφοφόρους και σε θεωρούμενα «λημέρια» βασικών δεξιών επικριτών της ηγεσίας του, όπως ο Αντ. Σαμαράς και ο Κ. Καραμανλής. Γι’ αυτό το σκοπό βρέθηκε τις προηγούμενες μέρες στις Σέρρες των Καραμανλήδων και στη Μεσσηνία του Σαμαρά.
***
Από την πλευρά τους, τα υπόλοιπα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα προσπαθούν να εκμεταλλευθούν την πολιτική φθορά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ηγεσία της ΝΔ με δηλώσεις και κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις που επικρίνουν επιδερμικά κυβερνητικές πράξεις, χειρισμούς και επιμέρους διατάξεις νομοθετημάτων και αφήνουν στο απυρόβλητο τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, για το λόγο ότι και η πολιτική που αυτά προβάλλουν δεν είναι παρά παραλλαγές της εφαρμοζόμενης αντιλαϊκής πολιτικής, που εκφωνούνται με δημοκοπική αντικυβερνητική επένδυση.
Ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας έχουν ξεκινήσει περιοδείες δημαγωγίας ανά την Ελλάδα, με τον Τσιπρα να φτάνει μέχρι και το Παρίσι για να ποζάρει σε μεγάλες διαδηλώσεις που γίνονταν και για να μοστράρει ένα δήθεν αριστερό προσωπείο, αν και δεν έτυχε υποδοχής από την άλλοτε «αδελφή αριστερή» πολιτική δύναμη της «Ανυπότακτης Γαλλίας» του Μελανσόν, που δεν δέχτηκε να τον συναντήσει, κατά τα γραφόμενα, γιατί ο Μελανσόν, λόγω της ιστορίας του Τσίπρα από το 2015 και μετά, δεν θέλει ταύτιση μαζί του, εν μέσω μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων και ενόψει εκλογών στη Γαλλία…
Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα εμφανίζονται πως προβάλλουν φιλολαϊκά οικονομικά μέτρα που βρίσκονται δήθεν σε αντίθεση με εκείνα της κυβέρνησης αλλά, στην πραγματικότητα, τα μέτρα τους φορούν, με άλλο χρώμα,το ίδιο κουστούμι των «κοστολογημένων προτάσεων», δηλαδή, της σκληρής αντιλαϊκής συνταγής του μεγάλου κεφαλαίου και της ΕΕ, επιταγές για «δημοσιονομική σταθερότητα», «μεταρρυθμίσεις» και αυστηρή τήρηση των μνημονιακών υπαγορεύσεων.
Εμφανίζονται, ακόμα, με επικρίσεις σε «χειρισμούς» της κυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική αλλά όχι για την ουσία αυτής της πολιτικής, στην οποία εκδηλώνουν είτε με αστερίσκους είτε χωρίς αστερίσκους συμφωνία και τη στηρίζουν στα βασικά πεδία της: Στο «στρατηγικό διάλογο» και τις «στρατηγικές σχέσεις» με τις ΗΠΑ και στο να είναι η Ελλάδα ενεργειακός και στρατιωτικός διάδρομος των ΗΠΑ. Στην αγορά γιγαντιαίων αμερικανοευρωπαϊκών εξοπλισμών, στην εμπλοκή της χώρας σε πολέμους και σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ. Στην «στρατηγική συμμαχία» της Ελλάδας με το Ισραήλ. Στο να τίθεται η αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων κάτω από την ομπρέλα των παρεμβάσεων και της επιδιαιτησίας των ΗΠΑ και της ΕΕ. Στο να ρυθμίζεται η οικονομική ζωή της χώρας με την άμεση εποπτεία και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ και η αμυντική πολιτική της να είναι εξάρτημα του ΝΑΤΟ.
Με δημαγωγική αντικυβερνητική αμφίεση στα λόγια αλλά στην πράξη με γραμμές που, ουσιαστικά, εγγυώνται στο ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο και στον ξένο ιμπεριαλιστικό παράγοντα τη συνέχιση της πολιτικής που θέλουν, η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ διαγκωνίζονται για το ποιος θα προσπεράσει τον άλλο σε εκλογικό ποσοστό και για τη διαμόρφωση προϋποθέσεων να ξαναπαίξουν στο μέλλον ένα κυβερνητικό ρόλο.
Η πολυδιάσπαση και οι αντιθέσεις που διαπερνούν και το χώρο της Δεξιάς αλλά και το χώρο που καλύπτουν η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ, η αποστασιοποίηση όλο και μεγαλύτερου μέρους του εκλογικού σώματος από τα κυρίαρχα αστικά κόμματα, δυσκολεύουν την άμεση παλινόρθωση ενός ελεγχόμενου αστικού δικομματικού συστήματος σαν κι αυτό που κυριάρχησε τις προηγούμενες μεταπολιτευτικές δεκαετίες και επέτρεπε εναλλαγή αστικών διακυβερνήσεων όταν το ένα από τα δυο αστικά κόμματα που κυβερνούσε φθειρόταν.
Αυτή η δυσκολία απασχολεί τα επιτελεία της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης αλλά και τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται και παρεμβαίνουν στα ελληνικά πολιτικά τεκταινόμενα. Αποτελεί στην πραγματικότητα έκφραση μιας νέας πολιτικής κρίσης διακυβέρνησης που έχει εκδηλωθεί πάνω στη βάση της όξυνσης της κοινωνικής αντίθεσης στην αντιλαϊκή πολιτική τους που δυσχεραίνει την εκλογική χειραγώγηση του κοινωνικού σώματος.
Απασχολεί, γιατί το κύριο πρόβλημά τους είναι πώς θα ελέγξουν την ανάπτυξη της λαϊκής αντίθεσης στην πολιτική τους και πώς να την εγκλωβίσουν μέσα σε ένα σύστημα μετεκλογικής διακυβέρνησης που θα διασφαλίσει τη συνέχιση της πολιτικής τους. Πώς θα καταφέρουν να αποτρέψουν να μετασχηματιστεί αυτή η αντίθεση σε παλλαϊκή εξωκοινοβουλευτική κινητοποίηση των λαϊκών μαζών για την ανακοπή και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, μια εξέλιξη που έχει εκδηλωθεί σε μεγάλες χώρες της Ευρώπης το τελευταίο διάστημα.
Σε αυτή τη ρότα γίνονται οι εκλογικοί σχεδιασμοί και οι πολιτικές κινήσεις στο αστικό πολιτικό σκηνικό ενώ σαν εφεδρεία, θα πρέπει να τονισθεί, ξαναδίνεται χώρος στις φασιστικές δυνάμεις, ειδικά μετά την πρόωρη αποφυλάκιση Κασιδιάρη, για να αναπτύξουν την εγκληματική δράση τους για την τρομοκράτηση των νεολαιίστικων και λαϊκών δυνάμεων.
Το πώς η πλατιά και όλο και πιο έντονη λαϊκή διαμαρτυρία που έχει δημιουργήσει η κυβερνητική πολιτική δεν θα εκτονωθεί και δεν θα παγιδευτεί μέσα στους εκλογικούς σχεδιασμούς των κυρίαρχων αστικών κομμάτων, το πώς αυτή θα μπορέσει να κατευθυνθεί σε ένα δρόμο ξεδιπλώματος του παλλαϊκού μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα είναι το μεγάλο ζητούμενο αλλά και απαιτούμενο για να μπει φραγμός στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Δυσκολίες για το βάδισμα σε ένα τέτοιο δρόμο υπάρχουν: Είναι η πολιτική των υποταγμένων και συμβιβασμένων ηγεσιών των συνδικαλιστικών οργανώσεων που έχουν παραλύσει τον οργανωτικό ιστό του μαζικού κινήματος. Είναι η πολιτική του ΚΚΕ που διασπά τους μαζικούς αγώνες, που υποκαθιστά τις μαζικές κινητοποιήσεις με κινητοποιήσεις παραταξιακού χαρακτήρα που, αντί για ένα πρόγραμμα αγώνων με συνέχεια και κλιμάκωση, προκρίνει αραιές και αποσπασματικές κινητοποιήσεις, οι οποίες τους τελευταίους μήνες, μάλιστα, έγιναν ένα είδος προεκλογικής καμπάνιας του ΚΚΕ με δήθεν «αγωνιστικό» μανδύα.
Όλα αυτά τα εμπόδια και οι δυσκολίες είναι ανάγκη να ξεπεραστούν όπως και όλες οι παγίδες των εκλογικών σχεδιασμών και κινήσεων του αστικού πολιτικού συστήματος.
