Όταν ο Πρόεδρος Μάο είπε το περίφημο «εκατό λουλούδια να ανθίζουν, εκατό σχολές να συναγωνίζονται», εννοούσε προφανώς έναν πλουραλισμό μέσα σε ένα σοσιαλιστικό σύστημα. Όπου η πολυφωνία είναι υπαρκτή αλλά το σοσιαλιστικό κράτος και η λαϊκή δημοκρατία διατηρούν όλο το δικαίωμά τους να ενισχύουν τις λαϊκές σοσιαλιστικές αξίες στην εργασία και τον πολιτισμό. Θυμηθήκαμε τα παραπάνω κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν στις εσχατιές της πατρίδας μας διάφορες αρπαχτές και ανάλογα μουσικά και καλλιτεχνικά σχήματα τσέπωναν τον οβολό ντόπιων και ξένων με ξενέρωτα τραγούδια και θεατρικά έργα τύπου Σεφερλή. Κάτω από τη φαινομενική πολυφωνία υπήρχε μία μονοφωνία σαν «αιγινίτικο κανάτι». Παραλλαγές του μηδενός, εκποίηση του χρόνου, σκοταδισμός, επανάληψη, μίμηση. Διότι το πολύχρωμο δεν είναι το άπαν. Σημασία έχει κυρίως το περιεχόμενό του. Μερικά λουλούδια βρομάνε.
Έχουμε και λέμε: το ύψος των έργων στο μετρό Καλαμαριάς έφτασε από τα 400 εκατομμύρια ευρώ στα 750 εκατομμύρια ευρώ και οι Θεσσαλονικείς θα πληρώνουν αυξημένο εισιτήριο (διπλάσιο). Αυτά γράφει η ναυαρχίδα των αστικών εφημερίδων (Καθημερινή, Απ. Λακασάς) και προς στιγμή σκεφτήκαμε ότι ένα τμήμα του αστικού κόσμου ροκανίζει την καρέκλα του Κ.Μητσοτάκη προετοιμάζοντας τη διάδοχη κατάσταση. Ώσπου φίλος της στήλης προσέθεσε και μία νέα παράμετρο στις κομπίνες αστών πολιτικών και εργολάβων. Πως ο Αλαφούζος εκβιάζει τον Μητσοτάκη για να πάρει… νέες δουλειές. Δεν είναι άσχημη ιδέα!
Ανοίγουν σε λίγο πάλι τα σχολεία! Μία δομή που απασχολεί άμεσα ή έμμεσα (μαθητές, γονείς, δασκάλους, συγγενείς) πάνω από το 50% του πληθυσμού. Μέσα στο γνωστό περιβάλλον, τίποτα δεν είναι ουδέτερο. Διδακτέα ύλη, εξετάσεις, κανόνες, τιμωρίες, βαθμοί, όλα υπηρετούν την αναπαραγωγή του κοινωνικού συστήματος, όσο και αν αυτό κρύβεται επιμελώς. Ορισμένοι εκ του Περισσού μας λένε πως τα σχολικά πράγματα άλλαξαν επειδή οι κουκιομετρητές σε ΔΟΕ-ΟΛΜΕ κατόρθωσαν να βγουν πρώτη εκλογική δύναμη. Αστειότητες! Στα σχολεία επικρατεί ζόφος και οι υπάρχουσες σπίθες δεν έχουν γίνει πυρκαγιά. Που σημαίνει όραμα, αναταραχή, απεργίες, οργάνωση. Εκεί που ο δάσκαλος σμίγει με τον εργάτη, τον ξωμάχο, τον άνεργο, τον πρόσφυγα και τα εφιαλτικά όνειρα των αστών για τα παιδιά μας γίνονται στάχτη. Για αυτούς τους λόγους πρέπει να εργάζονται μεθοδικά και ακούραστα οι ταξικοί συνδικαλιστές, οι άγρυπνοι δάσκαλοι, οι υποψιασμένοι διανοούμενοι, οι εργαζόμενοι γονείς και κάθε πολίτης που δεν βλέπει το σχολείο ως πάρκινγκ παιδιών.
Γράφαμε στο Λαϊκό Δρόμο χωρίς ίχνος δισταγμού ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα συνεχιστεί. Κόντρα στους ειρηνιστές που παίρνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα ενάντια στα πεισματάρικα γεγονότα. Όπερ και εγένετο. Η Μέση Ανατολή βράζει. Στο μεσοδιάστημα κλείνονται συμφωνίες και «συμφωνίες», το παρασκήνιο οργιάζει, οι απειλές της μεγαλοδύναμης (ΗΠΑ) κατά του Ιράν εντείνονται, ο σφαγέας της Γάζας Νετανιάχου επεκτείνει τους εποικισμούς. Σε αυτό το διάστημα η κυβερνομητσοτακική αηδία έσφιξε το ματωμένο χέρι κάθε εγκληματία στην περιοχή. Αλλά ο πόλεμος καλά κρατεί. Και πάνε στράφι οι αναλύσεις των πασιφιστών και των όψιμων φιλοϊσραηλινών. Διότι όπως επεσήμανε η ιστορία (και ο Ι.Β. Στάλιν): «όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός θα υπάρχει και πόλεμος». Να μία σοβαρή πολιτική κουβέντα που αξίζει να μελετήσουμε.
