Την 3η Νοεμβρίου και ημέρα Τρίτη, διεξήχθησαν στις ΗΠΑ οι ενδιάμεσες εκλογές. Αντικείμενό τους ήταν το σύνολο των 435 εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων και 35 από τις έδρες της Γερουσίας, των δύο σωμάτων που συνθέτουν το Κογκρέσο. Επίσης 36 πολιτείες διεξήγαγαν και εκλογή κυβερνήτη.
Οι οιωνοί ήταν αρνητικοί για τη διοίκηση Τραμπ, με το κακό ενδεχόμενο να είναι η απώλεια της πλειοψηφίας της Βουλής προς όφελος των Δημοκρατικών και το χειρότερο να είναι η απώλεια και της Γερουσίας, που θεωρείτο λιγότερο πιθανό. Τελικά επιβεβαιώθηκε το χειρότερο για τον Τραμπ ενδεχόμενο και μάλιστα με τρόπο σαρωτικό που ελάχιστοι περίμεναν.
Οι Δημοκρατικοί εξασφαλίζουν πλειοψηφίες και στα δύο σώματα του Κογκρέσου, με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή, καθώς αναμένεται να ξεπεράσουν τις 250 έδρες (η καταμέτρηση δεν έχει ολοκληρωθεί σε πολλές περιοχές) και άνετη πλειοψηφία στη Γερουσία με 54 έδρες.
Πλέον οι Δημοκρατικοί μπορούν να αποτρέψουν το νομοθετικό έργο του Τραμπ, μπορούν να αναλάβουν δικές τους νομοθετικές πρωτοβουλίες, μπορούν να απορρίψουν πρόσωπα που θα προτείνει ο ίδιος για θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο ή και για δικαστικές θέσεις. Μπορούν δε, αν το κρίνουν σκόπιμο, να κινήσουν διαδικασία καθαίρεσης και δίωξης του ίδιου του Τραμπ, ο οποίος έχει αυξήσει την περιουσία του όσο κανένας άλλος πρόεδρος από τότε που εξελέγη και έχει διενεργήσει οικονομικές συναλλαγές κατά πολύ περισσότερες από όλους τους προκατόχους του μαζί, όσο είναι πρόεδρος. Το ίδιο μπορούν να κάνουν για υπουργούς του. Άλλωστε ο ίδιος είχε παραδεχθεί προεκλογικά ότι οι Ρεπουμπλικάνοι πρέπει να κερδίσουν τις ενδιάμεσες, αλλιώς θα κινδύνευε ο ίδιος.
Χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν η πτώση διαφόρων «προπύργιων» των Ρεπουμπλικάνων. Στο Τέξας συνέβη ολοκληρωτική ανατροπή, καθώς ο Τζέημς Ταλαρίκο των Δημοκρατικών εξελέγη γερουσιαστής έναντι του Ρεπουμπλικάνου Κεν Πάξτον. Είναι η πρώτη φορά από το 1988 που οι Δημοκρατικοί λαμβάνουν έδρα Γερουσίας στο Τέξας. Αλλά και για τη θέση του κυβερνήτη της πολιτείας, η υποψήφιος των Δημοκρατικών Τζίνα Χινοχόσα νίκησε τον εν ενεργεία κυβερνήτη Γκρεγκ Άμποτ, τερματίζοντας την κυριαρχία των Ρεπουμπλικάνων σε αυτόν τον θώκο από το 1994.
Συντελείται άραγε κάποια βαθύτερη αλλαγή στην πιο σημαντική πολιτεία για τους Ρεπουμπλικάνους; Πολλοί κάνουν λόγο για την εσωτερική μετανάστευση τα τελευταία χρόνια προοδευτικών και μορφωμένων στρωμάτων από άλλες πολιτείες, ειδικά από την Καλιφόρνια, που ίσως τελικά επηρέασε το αποτέλεσμα.
Αντίστοιχα ηχηρή νίκη ήταν η μάχη για την έδρα της Γερουσίας στο Κάνσας. Εκεί ο Άνταμ Χάμιλτον επικράτησε του εν ενεργεία Ρότζερ Μάρσαλ και αναδεικνύεται στον πρώτο γερουσιαστή που εκλέγουν οι Δημοκρατικοί στην πολιτεία από… το 1932! Αντίστοιχες ανατροπές συνέβησαν για τη Γερουσία σε Νότια Καρολίνα, Μέιν, Βόρεια Καρολίνα, Οχάιο και Άϊοβα, πολιτείες-κάστρα των Ρεπουμπλικάνων όπου ο Τραμπ είχε κερδίσει με διψήφια διαφορά στις προεδρικές.
Όσον αφορά τις θέσεις κυβερνήτη, ανατροπές υπήρξαν σε Άϊοβα, Οχάιο, Νεβάδα και Τζόρτζια, που ξεχωρίζει, καθώς η Δημοκρατική Κίσα Λανς είναι η πρώτη Αφροαμερικανή που εκλέγεται κυβερνήτης πολιτείας.
Η διπλή ήττα στο Οχάιο είναι ιδιαίτερα ντροπιαστική, καθώς ήταν εκεί που είχε εκλεγεί γερουσιαστής ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς το 2022. Θεωρείται και δική του προσωπική ήττα, σε μια περίοδο που μπαίνει στη μάχη της διαδοχής του Τραμπ.
Από ’κει και πέρα, ακόμη και η Φλόριντα κινδύνευσε όσον αφορά τη θέση του κυβερνήτη και του γερουσιαστή. Ενώ ακόμη και η Αλάσκα ετοιμάζεται να πέσει, με τη θέση του κυβερνήτη να έχει κριθεί υπέρ του Δημοκρατικού Τζόναθαν Κρέις Τόμκινς, που θα είναι ο πρώτος γι’ αυτούς από το 1998, ενώ για τη Γερουσία η Δημοκρατική Μαίρη Πελτόλα προηγείται οριακά, χωρίς να έχει τελειώσει η καταμέτρηση.
Και για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να διεισδύσουν σε περιφέρειες ελεγχόμενες από τους Ρεπουμπλικάνους, σε Κεντάκι, Μισούρι, Άϊοβα, Νιου Τζέρσι, Οχάιο, Πενσιλβάνια και αλλού.
Το Ιανουάριο που θα ορκισθούν οι νέοι βουλευτές και γερουσιαστές, ο Τζέι Ντι Βάνς θα είναι υποχρεωμένος να ορκίσει γερουσιαστή τον δρ. Αμπντούλ Αλ Σαγιέντ, που νίκησε τη μάχη στο Μίσιγκαν και πολεμήθηκε όσο κανένας άλλος από τη διοίκηση Τραμπ. Η ήττα για τους Ρεπουμπλικάνους και τον Τραμπ είναι απόλυτη και καθολική. Ο Τραμπ λαμβάνει τη στάμπα του «loser», κάτι πολύ κακό για τα αμερικάνικα δεδομένα.
Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του υποχρεώθηκε να πει πως ίσως η διαβόητη Υπηρεσία Τελωνειακού Ελέγχου και Μετανάστευσης (ICE) να ήταν παραπάνω σκληρή από όσο έπρεπε. Θυμίζουμε ότι ο Τραμπ είχε εργαλειοποιήσει τη συγκεκριμένη υπηρεσία για να καταδιώξει μετανάστες σε διάφορες πολιτείες, ωστόσο στην πραγματικότητα μαζί με την εθνοφρουρά, προσπάθησε να ασκήσει πίεση σε πολιτείες και πόλεις που ελέγχονταν από την αντιπολίτευση και υπήρχαν κινητοποιήσεις ενάντια στην πολιτική του. Κατά τη διάρκεια της τρομοκρατίας της ICE είχαν δολοφονηθεί από πράκτορές της δύο πολίτες στη Μινεάπολη, η Ρενέ Γκουντ και ο Άλεξ Πρέτι, οι υποθέσεις των οποίων πήραν μεγάλη δημοσιότητα.
Αυτό ωστόσο που θεωρείται βέβαιο ότι έκρινε τα πράγματα είναι η κατάσταση της οικονομίας. Οι δασμοί του Τραμπ σε συνδυασμό με τον πόλεμο στο Ιράν, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα πληθωρισμού και ακρίβειας, ειδικά στα καύσιμα με τα οποία κινείται η αγροτική τραμπική Αμερική. Κάπως έτσι εξηγούνται το Τέξας και το Κάνσας, αλλά και άλλες πολιτείες.
Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια η γνώμη των Αμερικάνων για το Ισραήλ έχει μεταστραφεί αρνητικά, ειδικά στα χρόνια της γενοκτονίας στη Γάζα. Ήταν πολλοί οι πρώην τραμπικοί σχολιαστές με τεράστια επιρροή, όπως ο Τάκερ Κάρλσον και η Κάντανς Όουενς, που άλλαξαν τροπάρι τόσο για το Ισραήλ, όσο και για τον Τραμπ που ώρες ώρες φαινόταν και να άγεται από τον Νεταχιάνου. Το έκαναν κάτω από την πίεση των απολύτως διαβολικών πρακτικών του ισραηλινού στρατού (πχ δολοφονίες και λιμοκτονία παιδιών) που δεν άφηναν χώρο για άλλη στάση.
Την ακρίβεια έχει οξύνει και το άνοιγμα πολλών κέντρων δεδομένων για τη λειτουργία των εφαρμογών της τεχνητής νοημοσύνης, ιδιαίτερα ενεργοβόρων εγκαταστάσεων, που καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες νερού και ρεύματος για τη λειτουργία τους. Το ζήτημα έχει αρχίσει και απασχολεί έντονα την αμερικάνικη κοινωνία. Ενώ ο περιορισμός της δημόσιας υγείας MEDICARE έστειλε επίσης εκατομμύρια ψηφοφόρους στους Δημοκρατικούς που την έκαναν σημαία τους προεκλογικά.
Ενώ οι προκλητικές φοροαπαλλαγές στους δισεκατομμυριούχους και ο προκλητικός πλουτισμός του Τραμπ και της οικογένειάς του έκαναν τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Όλοι πάντως οι επιμέρους παράγοντες έρχονται και επιδρούν στο δυσμενές έδαφος της εκρηκτικής ακρίβειας των δασμών και του πολέμου.
Ο προοδευτικός και δημοκρατικός κόσμος μάλλον ενεργοποιήθηκε και συσπειρώθηκε, ενώ η συντηρητική τραμπική Αμερική αποδιοργανώθηκε και ως ένα βαθμό αυτομόλησε προς τους Δημοκρατικούς, αν όχι απορρίπτοντας τον πόλεμο από θέση αρχής, ψηφίζοντας τουλάχιστον ενάντια στην ακρίβεια που επέφερε.
Όπως έχει προαναφερθεί, ένα ιδιαίτερο στοιχείο αυτών των εκλογών ήταν η ανάδειξη διαφόρων προοδευτικών υποψηφίων των Δημοκρατικών, ριζοσπαστικών για τα αμερικάνικα δεδομένα, από τις πτέρυγες των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών και των Δημοκρατικών για τη Δικαιοσύνη. Σε κάποιο βαθμό αυτές οι εκλογές υπήρξαν και μια εσωτερική διαμάχη αυτών με τους πιο μετριοπαθείς που στηρίζει ο μηχανισμός του κόμματος. Έχοντας τη στήριξη του γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, της βουλευτή Αλεσάντρα Οκάσιο Κορτέζ και του δημάρχου Νέας Υόρκης Ζόχραν Μαμντάνι, είχαν επιτυχίες. Ο δρ. Αμπντούλ Αλ Σαγιέντ στο Μίσιγκαν θεωρείται ίσως η μεγαλύτερη από αυτές αν και ο ίδιος δεν δηλώνει σοσιαλιστής. Αντίστοιχη επιτυχία είναι και η εκλεγείσα δήμαρχος του Λος Άντζελες, Νίθια Ράμαν, που επικράτησε της τωρινής δημάρχου, Κάρεν Μπας.
Σίγουρα αντιθέσεις κυοφορούνται και στο εσωτερικό των Δημοκρατικών και είναι βέβαιο ότι ο μηχανισμός θα προσπαθήσει να τιθασεύσει και να εξαλείψει αυτό το προοδευτικό ρεύμα, όπως έκανε και παλιότερα με την περίπτωση του Μπέρνι Σάντερς. Σε κάθε περίπτωση, ο αμερικάνικος λαός δεν έχει να περιμένει κάτι ουσιαστικό από το Δημοκρατικό κόμμα, που όποτε το συμφέρει αξιοποιεί κάποια προοδευτικά ρεύματα στο εσωτερικό του για να τα περιορίσει ή να τα ενσωματώσει μετά.
Οδυρμός έχει ξεσπάσει στο στρατόπεδο της τραμπικής Αμερικής, με τους σχολιαστές του τραμπισμού στο διαδίκυτο να κατηγορούν τον αμερικάνικο λαό ότι παρέδωσε την Αμερική στους… ισλαμοκομμουνιστές, που θα επιβάλλουν κόκκινη σαρία από τον ερχόμενο Γενάρη!
Παρά την προσπάθεια διαφόρων να αποσυνδέσουν την εκλογική ήττα με τον πόλεμο, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς ήταν σαφής, αποδίδοντάς την σε αυτόν και φυσικά υπενθυμίζοντας ότι ο ίδιος είχε αντιταχθεί στην επίθεση.
Από τη μεριά του ο Τραμπ διορίζοντας τον σκληροπυρηνικό Στίβεν Μίλερ ως προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, δε μοιάζει έτοιμος να κάνει έστω και λίγο πίσω στις πολιτικές του. Άλλωστε ο ίδιος αρνείται ότι πρόκειται για δική του ήττα και αποτυχία, λέγοντας ότι δεν ήταν ο ίδιος στα ψηφοδέλτια. Παραδέχθηκε ωστόσο και αυτός την αρνητική επιρροή του πολέμου και των δασμών.
Ήταν μόλις δυο χρόνια πριν που ο ίδιος φάνταζε πανίσχυρος ελέγχοντας πλήρως το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο, μετά τις προεδρικές εκλογές. Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε τι θα ακολουθήσει τα επόμενα δυο χρόνια μέχρι τις προεδρικές του 2028. Την εποχή της εξασθένισης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού φαίνεται πως δύο χρόνια να είναι διάστημα ικανό για απότομες και επικίνδυνες εξελίξεις.












