Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη φωνασκούν και κομπορρημονούν κυβέρνηση και τα εξαπτέρυγά της, διαφημίζοντας τα κέρδη οικονομικών μονάδων και ιδιαίτερα των τραπεζών και τα επιτεύγματά τους που διαφημίζουν ανελλιπώς.
Ειδικά για τα «ευαγή ιδρύματα» του τραπεζικού κλάδου τα κέρδη που θα δηλώσουν τη φετινή χρονιά, κατά το πιθανότερο θα είναι σε επίπεδα ρεκόρ και θα προσδιοριστούν σε 5,1 δισεκατομμύρια ευρώ και μάλλον περισσότερα.
Μόνο τα έσοδα από τόκους το 9μηνο του 2026 έφτασαν τα 6,6 δισ. ευρώ, με άνοδο 7,8% από το 2025 στην αντίστοιχη περίοδο.
Και βέβαια δεν πρόκειται για κάποιο οικονομικό θαύμα… Πρόκειται για μια θεσμοθετημένη και «νομιμοποιημένη» απροκάλυπτη αφαίμαξη.
Από τη μία πλευρά έχουν επιβάλει επιτόκια χορηγήσεων υψηλότατα που κυριολεκτικά καίνε τους δανειολήπτες, ενώ διατηρούν τα επιτόκια καταθέσεων σχεδόν μηδενικά.

Συγκεκριμένα, το μέσο επιτόκιο των καταθέσεων είναι καθηλωμένο στο εξευτελιστικό 0,39%, ενώ το αντίστοιχο των δανείων έφτασε στο 4,92%, μια διαφορά που είναι στις 4,53 εκατοστιαίες μονάδες.
Αυτή η διαφορά μεταξύ επιτοκίου χορηγήσεων και καταθέσεων που ονομάζεται επιτοκιακό περιθώριο γνωστότερο σαν spread, είναι που κατέταξε τη χώρα μας ως πρωτοπόρα στο μέγεθος της τραπεζικής κερδοφορίας πανευρωπαϊκά.
Ακόμα οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, οι Alpha Bank, Τράπεζα Πειραιώς, Eurobank και Εθνική Τράπεζα, προσφέρουν στα νοικοκυριά στις καταθέσεις ημερησίως δηλαδή στις καταθέσεις ταμιευτηρίου το «τεράστιο» επιτόκιο του …0,03% που σημαίνει πρακτικά μηδενική απόδοση.
Η στρατηγική των τραπεζών που αρνούνται να δώσουν ικανοποιητικά επιτόκια στους καταθέτες ακόμα και στις προθεσμιακές καταθέσεις, τεχνηέντως σπρώχνουν τους καταθέτες στα αμοιβαία κεφάλαια και στα επενδυτικά ασφαλιστικά προϊόντα με αποτέλεσμα τα υπό διαχείριση κεφάλαια να ανέβουν στα 67,7 δισ. ευρώ. Έτσι, όχι μόνο γλύτωσαν την πληρωμή τόκων σε όσους κατέθεσαν αλλά παράλληλα εισέπραξαν αδρές και επαναλαμβανόμενες προμήθειες διαχείρισης.
Για να αναφέρουμε ακόμα τις κάθε λογής προμήθειες και έξοδα που χρεώνουν αδιάλειπτα σε κάθε τραπεζική πράξη που είναι επίσης δυσθεώρητες παρά τις κυβερνητικές αποφάσεις για τον περιορισμό τους, που και αυτές με την σειρά τους συνέβαλαν στον αυξημένο τζίρο τους και τα συνεπακόλουθα κέρδη τους.

Από την άλλη, τα φυσικά καταστήματα κλείνουν σωρηδόν το ένα μετά το άλλο, οι εργαζόμενοι μειώνονται με διαδοχικές εθελούσιες εξόδους, η ψηφιοποίηση λειτουργεί σαν πρόσχημα και όλα αυτά υπηρετούν τη μείωση του λειτουργικού κόστους των τραπεζών, αυξάνοντας έτσι ισόποσα τα κέρδη τους.
Και ενώ η κοινωνία στενάζει από τα προβλήματα της ακρίβειας κύρια, αλλά και πολλών άλλων, οι τράπεζες ετοιμάζονται να μοιράσουν 2,35 δισ. ευρώ σε μερίσματα στους μετόχους τους και μάλιστα ας παρθεί υπόψη και το καθεστώς του «αναβαλλόμενου» φόρου, της μηδενικής δηλαδή φορολογικής επιβάρυνσης προς το παρόν.
Άρα οι τράπεζες λειτουργούν σαν ένα κλειστό κλαμπ δημιουργίας και άντλησης πλούτου, στην καμπούρα φτωχοποιημένων πολιτών και διαφημίζουν με περηφάνια τις επιτυχίες τους.
Από την πλευρά της, η κυβέρνηση της Ν.Δ. με το οικονομικό της επιτελείο αδιαφορεί για την αφαίμαξη των πολιτών, ενώ χειροκροτεί και κόπτεται για την ευημερία των τραπεζικών ισολογισμών που έχουν απαλλαγεί από τα «κόκκινα» δάνεια, που μέσω ευτελούς τιμήματος τα ξεπούλησαν στα διάφορα funds, εδώ και αρκετά χρόνια, τα οποία με την σειρά τους και μέσω εισπρακτικών εταιρειών λειτουργούν σαν κανονικά «κοράκια» για τις περιουσίες των ανθρώπων.