Η ακρίβεια καλπάζει, το λαϊκό εισόδημα εξανεμίζεται
Το Μ-Λ ΚΚΕ μπροστά στις πολιτικές μάχες θα παλέψει για να χτιστεί
ένα ισχυρό λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης
Α. Για τη διεθνή κατάσταση
1. Επικίνδυνες εξελίξεις σημειώνονται στη διεθνή σκηνή, αποτέλεσμα της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη και της διαπάλης τους για την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και των ζωνών επιρροής. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, αν και παραμένει η πιο ισχυρή δύναμη, ακολουθεί μια φθίνουσα πορεία. Η Κίνα εξελίσσεται ραγδαία σε μια ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη που διεκδικεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Η Ρωσία επανακάμπτει και διεκδικεί να πάρει ορισμένα από τα εδάφη που έχασε η Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του ’90, ενώ η ΕΕ βουλιάζει μέσα στην κρίση, την αστάθεια και την πολεμοκαπηλία, αντιμέτωπη με το φάσμα της ακροδεξιάς και του φασισμού, αλλά και με μεγάλες παρατεταμένες λαϊκές κινητοποιήσεις, αδυνατώντας να παρακολουθήσει τους ανταγωνιστές της.
Στη βάση αυτών των διεργασιών και ανακατατάξεων είχαμε το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία που εξακολουθεί να μαίνεται κοντά πέντε χρόνια, τον πόλεμο του Ισραήλ τον Οκτώβρη 2023, του κράτους εξολοθρευτή, που πνίγει στο αίμα το λαό της Παλαιστίνης και τον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι αμερικανοσιωνιστές τον περασμένο Φλεβάρη για να κατακτήσουν το Ιράν και να εγκαταστήσουν τα ανδρείκελά τους. Είχαμε τις μεγάλες αεροναυτικές ασκήσεις πολέμου της Κίνας, των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Νότια Σινική θάλασσα και την Ταϊβάν, με πρωτοφανή δύναμη πυρός, που κυοφορούν ένα νέο πολεμικό μέτωπο. Έχουμε την απότομη κλιμάκωση των στρατιωτικών εξοπλισμών όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας, ΕΕ, Ιαπωνίας και τις νέες στρατιωτικές συνεργασίες, που σκοτεινιάζουν το διεθνή ορίζοντα και επαναφέρουν την απειλή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου και πυρηνικού αλληλοεκβιασμού.
Παράλληλα εξακολουθεί να μαίνεται ο οικονομικός και εμπορικός πόλεμος των δασμών ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα τις ΗΠΑ και την ΕΕ απέναντι στην Κίνα, σε μια μάταιη προσπάθεια να διασώσουν τις διεθνείς και εσωτερικές τους αγορές από την «πλεονάζουσα» καπιταλιστική παραγωγή και την ασυγκράτητη εξαγωγική πλημμυρίδα της Κίνας. Με σφοδρότητα αναπτύσσεται επίσης ο ξέφρενος ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για τον έλεγχο και την κυριαρχία πάνω στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, που θα επηρεάσει σοβαρά το γενικότερο ανταγωνισμό τους για την παγκόσμια ηγεμονία.
Μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως αυτή που ξέσπασε το 2008, εμφανίζεται στον ορίζοντα, πάλι με τη μορφή κρίσης χρέους στις ΗΠΑ και την ΕΕ, εκτινάσσοντας το κόστος δανεισμού των κρατικών ομολόγων τους στο μεγαλύτερο ύψος της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Στη θέση της φούσκας των στεγαστικών ενυπόθηκων δανείων, που έσπασε τότε πυροδοτώντας την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, φιγουράρει σήμερα ο τομέας της τεχνητής νοημοσύνης με τα τεράστια ποσά που τζογάρονται στο βωμό του.
Καθώς κλιμακώνονται οι πόλεμοι, βαθαίνει η παγκόσμια ενεργειακή κρίση και εκτινάσσεται ο πληθωρισμός, επιδεινώνονται ραγδαία οι όροι διαβίωσης εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων που σπρώχνονται στη φτώχεια και την ανέχεια. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός σαρώνει εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και έχει περάσει στην αντιλαϊκή βία και τρομοκρατία, σε αντιδραστικά καθεστώτα «έκτακτης ανάγκης», με το στρατό στους δρόμους για την καταστολή των παλλαϊκών κινητοποιήσεων.
2. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιτίθεται με σφοδρότητα στις χώρες της Λ. Αμερικής καταφέρνοντας να δυναμώσει την πολιτική και στρατιωτική του επιρροή στην περιοχή. Εξαπέλυσε δολοφονική στρατιωτική επίθεση στη Βενεζουέλα που την έθεσε κάτω από τον έλεγχό του με την υποτακτική κυβέρνηση Ροντρίγκες. Απειλεί με επέμβαση την Κούβα, εκβιάζει το Μεξικό, ενώ πέτυχε να προσαρτήσει τουλάχιστον στρατιωτικά τη Γροιλανδία. Επιδιώκει να επιβάλει ξανά και να αποκαταστήσει την αμερικάνικη υπεροχή στο Δυτικό Ημισφαίριο, το οποίο έχει μετατραπεί και αυτό σε πεδίο άγριου ανταγωνισμού ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να απεμπλακούν από το μέτωπο Ευρώπης-Ουκρανίας με την όσο γίνεται ταχύτερη παύση των εχθροπραξιών, όπου τεσσεράμισι χρόνια δεσμεύουν δυνάμεις και σπαταλούν τεράστιους πόρους «σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός μας», κατά τον Τραμπ. Για το σκοπό αυτό προχωρούν σε εντυπωσιακά ανοίγματα στη Ρωσία και στρέφονται ενάντια στην ουκρανική ηγεσία, προκαλώντας την οργή των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Επιδιώκουν να αποδεσμευτούν από τα στρατιωτικά βάρη και να αναλάβουν οι ευρωπαϊκές χώρες το κόστος για την ευρωπαϊκή άμυνα, κατευθύνοντας τις δυνάμεις τους στην Ασία, που αποτελεί το επίκεντρο του ανταγωνισμού τους με την Κίνα. Αυτή η πολιτική έχει προκαλέσει ρήγμα στις σχέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, που καθημερινά διευρύνεται και βαθαίνει, αγκαλιάζοντας όλα τα βασικά διεθνή ζητήματα.
Η πολιτική των ΗΠΑ οξύνει τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του στρατοπέδου της Δύσης, εντείνει τις οικονομικές και πολιτικές πιέσεις προς την ΕΕ και τον Καναδά που τις υποχρεώνει σε μια αναπροσαρμογή των σχέσεων τους με την Ουάσιγκτον, αλλά και των διεθνών τους σχέσεων, ειδικά με την Κίνα μέσω οικονομικών συμφωνιών.
Η ΕΕ, εξασθενημένη, βρίσκεται σε φάση οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, που έχουν αποκόψει την Ευρώπη από τη φτηνή ρωσική ενέργεια σε συνδυασμό με τον εμπορικό πόλεμο των ΗΠΑ, αλλά και την απώλεια αγορών από την Κίνα, συνθλίβουν την οικονομία της ΕΕ και, πρώτα απ’ όλα, τις οικονομίες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Η επιμονή των κυβερνητικών ηγεσιών της ΕΕ σε μια φιλοπόλεμη πολιτική και οι προσπάθειές τους να βγουν από την κατάσταση που βρίσκονται με μια σκληρότερη αντιλαϊκή οικονομική πολιτική και με γιγαντιαίους εξοπλισμούς που στραγγίζουν κονδύλια για κοινωνικές ανάγκες οδηγούν τους ευρωπαϊκούς λαούς σε ένα βάλτο οικονομικής και ενεργειακής φτώχειας, σε βαθμό που από επίσημα χείλη της ηγεσίας της ΕΕ να λέγεται κυνικά πως αυτόν τον χειμώνα εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη «θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ φαγητού ή θέρμανσης».
Στις συνθήκες της κρίσης που έχουν δημιουργηθεί, οι ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη συνεχίζουν να ενισχύουν την εκλογική τους επιρροή και τα κόμματά τους -όπου ήδη δεν συμμετέχουν σαν συνεταίροι σε κυβερνήσεις- διεκδικούν με ισχυρές αξιώσεις την κυβερνητική εξουσία, όπως στη Γαλλία και στη Γερμανία.
Σε αυτή την Ευρώπη, της βαθιάς παρακμής, ξεσπά ένα μαζικό και δυναμικό κύμα νεολαιίστικων και εργατικών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων. Από τη Γαλλία, όπου οι συνεχείς κινητοποιήσεις προσλαμβάνουν χαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης, μέχρι την Αλβανία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Τσεχία και την Πολωνία, οι κοινωνικές εκρήξεις, με διαφορετικές αφετηρίες και επιμέρους αιτήματα, φέρνουν στην επιφάνεια τη συσσωρευμένη λαϊκή οργή. Απέναντί τους, οι κυβερνήσεις καταφεύγουν στην εμπρηστική ρητορική της «πάταξης της ανομίας» και κλιμακώνουν τον αυταρχισμό, την ωμή βία και καταστολή, επιστρατεύοντας ακόμα και το στρατό.
3. Οκτώ μήνες συμπληρώνονται από τη στιγμή που η αμερικανοσιωνιστική πολεμική μηχανή εφόρμησε στο Ιράν. Ο Τραμπ υποσχόταν πως με έναν «περίπατο» 3-4 εβδομάδων θα πετύχαινε όλα τα επιθετικά του σχέδια. Την ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν και την εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων στην Τεχεράνη, την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων, του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν και του εμπλουτισμένου ουρανίου. Όλα τα τελεσίγραφα και οι απειλές του Τραμπ για τον αφανισμό του Ιράν κουρελιάστηκαν από τους Ιρανούς στα πεδία των μαχών, αποτυπώνοντας τα στρατηγικά αδιέξοδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Η Τεχεράνη επαναφέρει σταθερά τους όρους της συμφωνίας εκεχειρίας του Ιούνη των 10 σημείων, που είναι όροι νικητή και απηχούν την έκβαση του πολέμου των 40 ημερών. Κοντά οκτώ μήνες, εξελίσσεται σε αργή κίνηση και σε διεθνή θέα, από επεισόδιο σε επεισόδιο, ένα πρωτοφανές φιάσκο, που σηματοδοτεί την επιτάχυνση της πορείας εξασθένησης και παρακμής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Για πρώτη φορά οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας αποκαλύπτεται ότι δεν είναι άτρωτοι και παντοδύναμοι, όπως θέλουν να εμφανίζονται για να καλλιεργούν την ιδέα πως κάθε αντίσταση είναι μάταιη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους αγώνες των λαών.
Ο πόλεμος της πολεμοκάπηλης συμμαχίας και η αποτυχία όλων των πολιτικών και στρατιωτικών στόχων των αμερικανοσιωνιστών στο Ιράν ήταν μια μεγάλη ήττα, ένα σημείο καμπής που αλλάζει τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό επιβεβαιώνεται ξανά από την αδυναμία των ΗΠΑ να προσφέρουν προστασία στη Σαουδική Αραβία, ύστερα από τον πόλεμο που εξαπέλυσε και τα χτυπήματα που δέχεται από το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Υεμένης.
Τώρα διαμορφώνεται μια νέα Μέση Ανατολή, διαφορετική από αυτήν πριν τον πόλεμο, που χαρακτηρίζεται από την εξασθένηση της δύναμης και επιρροής των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Μια νέα Μέση Ανατολή σε κρίση και αστάθεια, αλλά ευνοϊκή για τους αγώνες των λαών, όπως δείχνει και η προέλαση του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος της Υεμένης και τα πλήγματα που καταφέρνει στους σιωνιστές και στις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου. Αργά ή γρήγορα θα τεθεί σε νέα βάση το Παλαιστινιακό και ο ηρωικός αγώνας του αδούλωτου λαού της Παλαιστίνης, ο οποίος αντιμετωπίζει τρία χρόνια τις θηριωδίες του ισραηλινού φασισμού και έναν πόλεμο γενοκτονίας.
Αυτές οι εξελίξεις δεν αφορούν μόνο αλλά εκτείνονται πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή. Και εγκαινιάζουν μια νέα φάση στην παγκόσμια πολιτική. Όταν η «ομπρέλα προστασίας» που υπόσχονταν δεκαετίες οι ΗΠΑ στις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου καταστράφηκε, μαζί και οι 18 στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, οι υποτελείς αναζητούν νέα προστασία, αφού έχει χαθεί κάθε ίχνος αξιοπιστίας των χθεσινών προστατών τους. Η «συμφωνία της Μέκκας», που συγκροτήθηκε από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν, είναι απότοκος αυτής της κατάστασης και σημείο των καιρών, που δεν φαντάζει ικανή να προστατεύσει την Σαουδική Αραβία. Όταν όμως καταρρίπτεται ο μύθος της παντοδυναμίας μπροστά σε φίλους και αντιπάλους, τότε αλλάζει ραγδαία και η παγκόσμια πολιτική.
4. Η συντριπτική ήττα του Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών στις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές αποτυπώνει και στο εσωτερικό των ΗΠΑ τους κλυδωνισμούς και τα αδιέξοδα της αμερικανικής πολιτικής. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν λειτούργησε καταλυτικά, καθώς οι οικονομικές του συνέπειες επιβάρυναν δραματικά το κόστος ζωής και μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, εκτινάσσοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Οι μεγάλες μετατοπίσεις ψηφοφόρων και το κύμα λαϊκής οργής και καταδίκης του τραμπισμού, ακόμη και σε παραδοσιακά ρεπουμπλικανικά «κάστρα», φανερώνουν το βάθος της κοινωνικής αγανάκτησης και την έκταση των πολιτικών διεργασιών.
Ωστόσο, η τιμωρητική ψήφος κατά της κυβέρνησης και η υπερψήφιση των Δημοκρατικών υποψηφίων δεν μεταφράζεται σε ουσιαστική άνοδο της εμπιστοσύνης προς το Δημοκρατικό κόμμα, το οποίο εξακολουθεί να σπαράσσεται από βαθιές εσωτερικές αντιθέσεις και έλλειψη ηγεσίας. Πλέον, αυτή η εσωκομματική περιδίνηση ταλανίζει και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, όπου ήδη εκφράζονται σοβαρές διαφοροποιήσεις και τάσεις αποστασιοποίησης από την πολιτική του Τραμπ, ακόμα και στα ανώτατα κλιμάκιά του.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες και οι κίνδυνοι οξύνονται, καθώς ένας ταπεινωμένος Τραμπ διατηρεί μεν ισχυρές προεδρικές εξουσίες, αλλά θα βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρούς περιορισμούς από το Κογκρέσο στην άσκηση της πολιτικής του.
Οι Αμερικανοί βρίσκονται τώρα μπροστά σε δυο επιλογές, τη μια χειρότερη από την άλλη. Είτε θα υποχρεωθούν να βγουν από τα σημερινά αδιέξοδα και το τέλμα του πολέμου στη βάση των όρων του Ιράν και της συμφωνίας των 10 σημείων, που θα σημάνει αναγνώριση της ήττας τους, καταρράκωση του διεθνούς κύρους και της στρατηγικής αξιοπιστίας τους, πράγμα δύσκολο όπως φάνηκε με την καταπάτηση της συμφωνίας εκεχειρίας του Ιούνη. Είτε θα κλιμακώσουν τον πόλεμο μετά τις εκλογές του Νοέμβρη και θα πάνε σε ένα μακρόχρονο πόλεμο μεγάλης κλίμακας, όπως απειλεί ο Τραμπ, αφού με τους βομβαρδισμούς -όσο καταστροφικοί κι αν είναι- δεν πρόκειται να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς, που αυτός είναι ο κύριος στόχος τους. Σε αυτή την κατεύθυνση συγκλίνουν οι πολεμικές προετοιμασίες με τα τρία αεροπλανοφόρα στον Περσικό, τα εκατοντάδες μαχητικά αεροσκάφη και οι 20.000 στρατιώτες που στέλνουν οι ΗΠΑ στην περιοχή. Όμως τα όρια και οι δυνατότητές τους φάνηκαν όλο αυτό το διάστημα και δεν προκύπτει από πουθενά ότι μια νέα πολεμική επίθεση θα έχει καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες. Από την πλευρά της η ηγεσία του Ιράν απειλεί πως, αν δεχθεί μεγάλη επίθεση, το πολεμικό μέτωπο θα επεκταθεί σε όλη την Αραβική Χερσόνησο, τον Ινδικό Ωκεανό αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο (Κύπρο, Ελλάδα, Βουλγαρία).
Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή το Μ-Λ ΚΚΕ βρίσκεται σταθερά στο πλευρό των αδούλωτων λαών του Ιράν, της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Υεμένης, όλων των λαών της Μ. Ανατολής που αντιστέκονται στον πόλεμο των αμερικανοσιωνιστών και μάχονται για μια Μ. Ανατολή χωρίς τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους λεκέδες τους. Το Μ-Λ ΚΚΕ αντιμάχεται τη θέση που προβάλλει το ΚΚΕ και ορισμένες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που κάνουν λόγο για έναν «άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο» και από τις δυο πλευρές. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια θέση που εξισώνει και κρατά ίσες αποστάσεις απέναντι στο θύτη και το θύμα. Και παρότι επενδύεται με ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις και αντικαπιταλιστικές φλυαρίες για σοσιαλιστικές επαναστάσεις, έρχεται από τη μια να επιτεθεί στις δυνάμεις της αντίστασης, και από την άλλη να συγκαλύψει την αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και σιωνισμού.
Ο μόνος παράγοντας που μπορεί με συνέπεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα να αντιπαρατεθεί στις φιλοπόλεμες δυνάμεις, να ξεσκεπάσει και να αποκαλύψει τις αιτίες του πολέμου και τους σκοπούς των επιθετιστών, να υπερασπίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία είναι ο ενιαίος αγώνας των λαών με επικεφαλής τις γνήσιες λαϊκές αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Β. Για την εσωτερική κατάσταση
Η ακρίβεια καλπάζει, το λαϊκό εισόδημα εξανεμίζεται
Ολομέτωπη επίθεση στα εργατολαϊκά δικαιώματα
και τις κοινωνικές κατακτήσεις
5. Η κυβέρνηση της ΝΔ, σε αντίθεση με τα συμφέροντα του λαού και εκθέτοντας τη χώρα σε κινδύνους, συμμετέχει πρόθυμα στους πολέμους που διεξάγονται στην ευρύτερη περιοχή.
Στηρίζει τις αντιδραστικές δυνάμεις του Ζελένσκι, κάτω από τις προσταγές των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στην Ουκρανία και στηρίζει τους πολέμους που εξαπέλυσαν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί στη Μέση Ανατολή.
Παρέδωσε και παραδίδει, για τη διεξαγωγή των αιματηρών κατακτητικών και γενοκτονικών πολέμων, ό,τι της ζητηθεί: πολιτική στήριξη, βάσεις, διευκολύνσεις και στρατιωτική συμμετοχή με πλοία, καθώς και με τις ελληνικές δυνάμεις που βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία, δρώντας συστηματικά στον πόλεμο ενάντια στους λαούς του Ιράν και της Υεμένης, που μάχονται για την πατρίδα τους.
Η εθελόδουλη στάση της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, που από κοινού υπέγραψαν τη συμφωνία αποστολής εκστρατευτικού σώματος για την υπεράσπιση των συμφερόντων των Σαουδαράβων πετρελαιομοναρχών, ξεγυμνώνεται τώρα, εισπράττοντας την περιφρόνηση και το «άδειασμα» των «συμμάχων τους», οι οποίοι σύμπτυξαν τη στρατιωτική συμφωνία της Μέκκας με την Τουρκία.
6. Η πολιτική της υποχωρητικότητας και του κατευνασμού απέναντι στις τουρκικές πιέσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας», μετά μάλιστα και την ψήφιση του τουρκολιβυκού μνημονίου, επιζητά την ξένη προστασία και διαμορφώνει βαθύτερους δεσμούς εξάρτησης και υποτέλειας με τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους επικυρίαρχους.
Η πολιτική της αστικής τάξης της χώρας και των κομμάτων της, που αναζητούν αντίβαρα και στρατηγικές συμμαχίες με το Ισραήλ μπροστά στην αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα, καλλιεργεί επικίνδυνες ψευδαισθήσεις. Αποκρύπτει από το λαό την πικρή αλήθεια πως μπροστά στα ιμπεριαλιστικά και σιωνιστικά συμφέροντα, το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά και κάθε χώρας, καθώς και οι υποτιθέμενες συμμαχίες, δεν είναι παρά κουρελόχαρτα.
Τη στιγμή που το Ισραήλ βρίσκεται στη μεγαλύτερη διεθνή απομόνωσή του, η χώρα μας σφιχταγκαλιάζεται ακόμη περισσότερο με την αιματοβαμμένη ηγεσία του Νετανιάχου, εμβαθύνοντας, υπό τη σκέπη της αμερικανικής εποπτείας και με τη συμφωνία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, την πολύ επικίνδυνη στρατηγική συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο. Ένα κράτος του οποίου βασικό συστατικό στοιχείο της ύπαρξής του, στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, είναι ο πόλεμος.
Πρόκειται για μια πολιτική που απειλεί να εμπλέξει τη χώρα στις γενικότερες ιμπεριαλιστικές διενέξεις και στους ανταγωνισμούς, αλλά και στον επικίνδυνο ισραηλινοτουρκικό ανταγωνισμό για την πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, σε μια περίοδο ανοιχτών πολεμικών μετώπων, με την προοπτική της ανάφλεξης να βρίσκεται προ των πυλών.
Η πολιτική της αναζήτησης της προστασίας των ισχυρών δυνάμεων φορτώνει ταυτόχρονα στην πλάτη του λαού νέες, υπέρογκες και δυσβάσταχτες στρατιωτικές δαπάνες, για εξοπλισμούς από τα περισσεύματα, κατά κανόνα, των ξένων δυνάμεων.
Η κούρσα αυτών των εξοπλισμών, οι σκανδαλώδεις νέες παραγγελίες και η στρατηγική συνεργασία με το φιλοπόλεμο Ισραήλ συνοδεύονται παράλληλα από την άνοδο του επικίνδυνου εθνικισμού και της κυβερνητικής δημαγωγίας γύρω από την υποτιθέμενη υπεροπλία έναντι των αντιπάλων.
7. Ενώ μυθώδη ποσά κατευθύνονται για να εξαγοραστεί η εύνοια ξένων δυνάμεων, ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα τσουνάμι ακρίβειας και με μια φτωχοποίηση αντίστοιχη της μνημονιακής περιόδου της προηγούμενης δεκαετίας. Ο ασταμάτητος πληθωρισμός καταρρακώνει τα πενιχρά λαϊκά εισοδήματα, οι κυβερνητικές εξαγγελίες εξανεμίζονται πριν καν δοθούν και, ταυτόχρονα, οι τράπεζες, τα funds, οι πάροχοι ενέργειας και το μεγάλο κεφάλαιο καταγράφουν υπέρογκα κέρδη.
Αντίστοιχα κέρδη, μέσα από τη βαριά φορολογία και ιδιαίτερα την έμμεση, που πλήττει τα λαϊκά στρώματα, καταγράφουν τα κρατικά ταμεία, προκειμένου να στηριχθούν τα μνημονιακά πλεονάσματα, οι επιδοτήσεις προς την πλουτοκρατία και οι ξένοι δανειστές.
Η σκληρή λιτότητα για το λαό και ο μπαμπούλας του δημοσιονομικού εκτροχιασμού, που κραδαίνουν τα κυβερνητικά και προπαγανδιστικά επιτελεία του αστικού συστήματος, συνοδεύονται από το κλείσιμο της στρόφιγγας για κάθε είδους παροχή και σε όλο το φάσμα της κοινωνικής στήριξης.
Οι περικοπές των δημόσιων δαπανών και η κατερείπωση των κοινωνικών δικαιωμάτων συνδέονται με το αντιδραστικό ιδεολόγημα της ατομικής ευθύνης, με την εξύμνηση της ιδιωτικής αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων. Ο δημόσιος πλούτος εκχωρείται και κάθε αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Ολόκληρος ο δημόσιος τομέας υποστελεχώνεται και υποχρηματοδοτείται, ρημάζει και συκοφαντείται, για να ανοίξει ο δρόμος στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στην πολιτική της κερδοσκοπίας, που καταπατά τα λαϊκά δικαιώματα και αγνοεί τις λαϊκές ανάγκες.
8. Από όλους τους πόρους του αστικού και κυβερνητικού συστήματος αναδύεται η μπόχα της σήψης του, ενώ εκδηλώνονται αλλεπάλληλα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς και διαπλοκής. Από την Γκίλφοϊλ και τη δράση της μέχρι τις υποκλοπές και τις σκοτεινές παρακολουθήσεις με ισραηλινή εμπλοκή, από τα Τέμπη και το πολύνεκρο έγκλημα μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την ανεξέλεγκτη δράση των κερδοσκόπων στο χώρο της υγείας και της παιδείας, καθώς και την ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Αιματηρό δείκτη της εργοδοτικής ασυδοσίας αποτελούν τα αυξανόμενα και αλλεπάλληλα εργατικά ατυχήματα, οι μικρές και μεγάλες βιολάντες, οι εργαζόμενοι που καθημερινά θυσιάζονται για ένα πενιχρό μεροκάματο, με την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να σφυρίζουν αδιάφορα.
Η κυβέρνηση και τα προπαγανδιστικά της επιτελεία επιδίδονται σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο συγκάλυψης όλων των σκανδάλων, αξιοποιώντας τη δικαστική εξουσία και ξεγυμνώνοντας το λεγόμενο κράτος δικαίου. Παράλληλα, επιδίδονται στη συσκότιση και τον εξωραϊσμό της πραγματικότητας, ενισχύοντας ταυτόχρονα τους μηχανισμούς καταστολής, την αστυνομοκρατία, τις δικαστικές διώξεις και τον εκφοβισμό της κοινωνίας, επιδιώκοντας να την παραλύσουν και να προλάβουν τις αντιδράσεις.
9. Μπροστά στην ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση, οι τριγμοί στο κυβερνητικό στρατόπεδο εντείνονται. Αυτό υπογραμμίζουν το κόμμα Σαμαρά που κυοφορείται, η παγιωμένη στάση κριτικής διαφοροποίησης του Καραμανλή, οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό της κυβέρνησης, καθώς και η μάχη της διαδοχής και των δελφίνων, που ακροβολίζονται για την επόμενη μέρα.
Ο πήχης της εκλογικής επίδοσης στο 25% για τον Μητσοτάκη, σε σχέση με το 41% των τελευταίων εκλογών, αποτελεί δείγμα των χαμηλών προσδοκιών και των μεγάλων κυβερνητικών δυσκολιών. Αποτελεί συμφιλίωση με την απώλεια του στόχου της αυτοδυναμίας, ανοίγοντας παράλληλα το ζήτημα της διαδοχής στη ΝΔ.
Δεξιότερα της κυβέρνησης βρίσκονται τα κόμματα του Βελόπουλου, της Νίκης και της Λατινοπούλου. Ταυτόχρονα προετοιμάζεται και ενισχύεται από τις πιο σκοτεινές και αντιδραστικές δυνάμεις του συστήματος ο νέος πολιτικός φορέας του Κασιδιάρη, που θα αποτελέσει τη συνέχεια της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και της δράσης για την τρομοκράτηση του αγωνιστικού κινήματος.
Πρόκειται για θιασώτες μιας συντηρητικής, ακροδεξιάς έως και φασιστικής πολιτικής, του μισαλλόδοξου εθνικισμού, ενός ακόμη πιο αντιδημοκρατικού και αυταρχικού κράτους, του αντικομμουνισμού και των αντιμεταναστευτικών πογκρόμ. Αποτελούν στηρίγματα και δεκανίκια της πολιτικής του αστικού συστήματος και της κυβέρνησης, καθώς έχουν στηρίξει κρίσιμα κυβερνητικά νομοσχέδια στη Βουλή. Αποτελούν, εφεδρείες που μπορούν να αξιοποιηθούν με ποικίλους τρόπους στο πλαίσιο μιας επερχόμενης πολιτικής κρίσης.
10. Μπροστά σε ένα δύσκολο χειμώνα, καθώς η λαϊκή δυσφορία μεγαλώνει, οι οικονομικές προβλέψεις ξένων και εγχώριων παραγόντων γίνονται ολοένα και πιο δυσοίωνες και το κύμα των κοινωνικών αναστατώσεων από την Ευρώπη εξαπλώνεται. Σε όλο το αστικό σύστημα αναζητούνται λύσεις που θα εξασφαλίσουν τη συνέχισή του την επόμενη μέρα.
Προς αυτή την κατεύθυνση, προωθείται η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού και εξετάζεται η ενδεχόμενη αναγκαστική λύση των κυβερνήσεων συνεργασίας, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας.
Όλες οι βασικές δυνάμεις και τα κόμματα που κινούνται από το φάσμα της ακροδεξιάς μέχρι της ψευτοαριστεράς αποτελούν υποψήφιους συνεργάτες, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, κατά την πολιτική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, με συγκυβερνήσεις ή με τη στήριξη κυβερνήσεων που θα επιχειρήσουν να δώσουν ανάσα και διέξοδο διαφυγής στο αστικό σύστημα, εξασφαλίζοντας τη συνέχιση της πολιτικής υποτέλειας στους Αμερικανούς και Ευρωπαίους επικυρίαρχους και της πολιτικής του μεγάλου κεφαλαίου.
Η ουσιαστική πολιτική σύγκλιση αυτών των δυνάμεων είναι δεδομένη και υποδηλώνεται ηχηρά και από το μεταγραφικό παζάρι στον πολιτικό άξονα: από την ακροδεξιά στη ΝΔ, από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ, από το ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ και στο ΣΥΡΙΖΑ και αντίστροφα. Οι μετακινήσεις αυτές δείχνουν ότι τα κόμματα αυτά αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.
Η σύγκλιση γίνεται φανερή και από την υποκατάσταση κάθε ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης από λεκτικά πυροτεχνήματα, χυδαιολογίες και προσωπικούς χαρακτηρισμούς, από επικοινωνιακά τεχνάσματα και εξυπνακισμούς, καθώς και από τη διάχυση μιας ανούσιας α-πολιτικής ατμόσφαιρας, η οποία θα εντείνεται όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές.
11. Ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη διεργασίες των αστικών κομμάτων για τις επερχόμενες εκλογές, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα περνούν όλο και πιο άσχημες μέρες κάτω από τα συνεχιζόμενα κτυπήματα που δίνει η κυβερνητική πολιτική στο εισόδημά τους, στις εργασιακές συνθήκες, στην ασφάλιση, στα δικαιώματά τους για την υγεία, την παιδεία και σε όλα τα άλλα κοινωνικά δικαιώματα. Η ανάγκη να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις και να αναχαιτισθεί η ακρίβεια, να μπει φραγμός στη φορομπηχτική πολιτική και στην ασύδοτη και εγκληματική εργοδοτική εκμετάλλευση, να αποκτηθεί πρόσβαση των εργατικών λαϊκών στρωμάτων στα δημόσια κοινωνικά αγαθά, που έχει δραματικά περικοπεί από τις ιδιωτικοποιήσεις και τη μεγάλη συρρίκνωση των κρατικών κοινωνικών κονδυλίων, προβάλλει επιτακτική και δείχνει τα εργατικά και λαϊκά αιτήματα που πρέπει να διεκδικούνται. Αιτήματα για τα οποία θέλουν να παλέψουν οι εργαζόμενοι αλλά εμποδίζονται από τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές οργανώσεις που συγκλίνοντας με την κυβερνητική πολιτική αρνούνται να οργανώσουν μαζικούς αγώνες για τη διεκδίκηση των εργατικών αιτημάτων.
Ωστόσο, η ανάπτυξη μαζικών διεκδικητικών αγώνων είναι το πρώτο και κύριο ζητούμενο που πρέπει να γίνει για να ανακοπεί η αντιλαϊκή πολιτική. Η κατεύθυνση του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και πρέπει να διαφυλαχτεί από κάθε αποπροσανατολισμό που εναποθέτει τις ελπίδες για την απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής στο αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών ή ακόμα χειρότερα στο να «φύγει ο Μητσοτάκης», ένα σύνθημα που στέλνει τους εργαζόμενους κατευθείαν στην αγκαλιά των κομμάτων της αστικής αντιπολίτευσης.
Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ένα αρχηγικό κόμμα – υπηρέτης των συμφερόντων της ντόπιας ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών
12. Ο Τσίπρας και ο νέος πολιτικός φορέας του, η ΕΛΑΣ, ένα καθαρόαιμο αρχηγικό κόμμα, έχοντας διασφαλίσει την προκλητική στήριξη κυρίαρχων κέντρων της ντόπιας ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών δυναστών σε ΗΠΑ – ΕΕ, επιχειρεί να στήσει ένα κάλπικο δίπολο εγκλωβισμού του λαού. Την ώρα που αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, της ανεργίας και της εμπλοκής στον πόλεμο, φουντώνει τη λαϊκή οργή και βαθαίνει την κυβερνητική φθορά, τα αστικά επιτελεία επιχειρούν εναγωνίως να στήσουν έναν αντίπαλο απέναντι στη ΝΔ του Μητσοτάκη. Όπως και το 2015, ο Τσίπρας επανέρχεται στο προσκήνιο ως επίδοξος «μεσσίας», όχι για το λαό -όπως ισχυρίζεται- αλλά για να βγάλει το αστικό πολιτικό σύστημα από το διαφαινόμενο αδιέξοδο και την υποβόσκουσα πολιτική κρίση.
Έχοντας εδώ και καιρό πάρει οριστικά διαζύγιο από τα ψευτοαριστερά βαρίδια του παρελθόντος, ο Τσίπρας ορκίζεται πως το πρόγραμμά του είναι πλήρως κοστολογημένο. Υπόσχεται πως τα μέτρα για την ανακούφιση -δήθεν- των νοικοκυριών από την πρωτοφανή ακρίβεια, δεν θα εκτροχιάσουν τα δημοσιονομικά της χώρας. Στην πραγματικότητα, η πολιτική που παρουσιάζει η ΕΛΑΣ ως εναλλακτική επιλογή απέναντι στη ΝΔ, κινείται απαρέγκλιτα στις ρήτρες της δημοσιονομικής πειθαρχίας της ΕΕ, των ματωμένων πρωτογενών πλεονασμάτων και των μνημονιακών δεσμεύσεων.
Μπροστά στις επερχόμενες κοινοβουλευτικές κάλπες, στήνει ένα νέο σκηνικό λαϊκής εξαπάτησης για να συγκαλύπτει αυτό ακριβώς το περιεχόμενο της πολιτικής του. Ξεπλένει προκλητικά το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, μοιράζει υποσχέσεις πως μπορεί ο καπιταλισμός να μεταρρυθμιστεί, πως μπορεί να αποκτήσει «δημοκρατικό» πρόσωπο. Στην πραγματικότητα δίνει καθημερινά εξετάσεις απέναντι στην ντόπια ολιγαρχία και το μεγάλο κεφάλαιο.
13. Αφού πρώτα κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του στους Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, τώρα, μπροστά στην άγρια όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ιδιαίτερα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, παίρνει ξεκάθαρη θέση. Δίνει όρκους πίστης και υποταγής στο δόγμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, πως θα υπηρετήσει το καθεστώς της υποτέλειας και της ξενοδουλείας. Άλλωστε ο Τσίπρας «αισθάνεται υπερήφανος» γιατί, όπως ο ίδιος δηλώνει, εγκαινίασε το «στρατηγικό διάλογο» με τις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα εγκαινίασε μια νέα εποχή ακόμα μεγαλύτερης πρόσδεσης της χώρας στο άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, επικίνδυνης εμπλοκής στα πολεμοκάπηλα σχέδιά του, μετατροπής της χώρας σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟϊκή βάση – ορμητήριο. Σε αυτό το φόντο ευθυγραμμίζεται πλήρως με την επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ και κατ’ επέκταση της ντόπιας ολιγαρχίας, να αναγορεύσει τους σιωνιστές-φασίστες του Ισραήλ σε στρατηγικούς συμμάχους. Αυτούς δηλαδή που μακελεύουν το λαό της Παλαιστίνης και που μαζί με τις ΗΠΑ σπέρνουν τον όλεθρο σε όλη τη Μέση Ανατολή.
Ακόμα παραπέρα, η ΕΛΑΣ υπερθεματίζει για όλες τις «στρατηγικές» επενδύσεις, που προωθούν οι ΗΠΑ, για τον κάθετο αγωγό μεταφοράς του υγροποιημένου αερίου, για τη νέα εξοπλιστική κούρσα με την προμήθεια των F-35 που πασχίζει να πάρει η κυβέρνηση της ΝΔ και η οποία θα φορτώσει με νέα δυσβάσταχτα βάρη τις πλάτες του λαού. Για να δικαιολογήσουν την υποτελή στάση τους απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό επικαλούνται, όπως και η ΝΔ, την υποτιθέμενη αναβάθμιση της χώρας και την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας. Στην πράξη, η ΕΛΑΣ μετατρέπεται με τη σειρά της σε σημαιοφόρο των οικονομικών και ευρύτερων γεωστρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ τόσο στην Ευρώπη όσο και στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.
Παρά τις λεκτικές ή τις επιμέρους διαφοροποιήσεις της ΕΛΑΣ από την πολιτική της ΝΔ, τα κοινά τους σημεία τελικά είναι περισσότερα από αυτά που τους διαχωρίζουν. Τους ενώνει η πολιτική των μνημονίων, η υποταγή στη δημοσιονομική πειθαρχεία της ΕΕ, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η πολιτική τελικά της ΕΛΑΣ του Τσίπρα βρίσκεται σε πορεία σύμπλευσης με αυτή της ΝΔ. Η αντιπαράθεση που ξεσπά τώρα, στο φόντο των επερχόμενων εκλογών, ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ είναι υποκριτική και παραπλανητική και σίγουρα μακριά από τα καυτά προβλήματα των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Αφορά στον μεταξύ τους ανταγωνισμό για το ποια δύναμη θα ηγεμονεύσει στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Παρά την οξυμένη μεταξύ τους αντιπαράθεση, ο Τσίπρας επιχειρεί να κρατήσει σχετικά ήπιους τόνους. Θέλει να κρατήσει ανοιχτούς διαύλους με το ΠΑΣΟΚ για να διευκολύνει το ενδεχόμενο μιας -διόλου απίθανης- μελλοντικής κυβερνητικής συνεργασίας στο προσεχές διάστημα.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως και η ΕΛΑΣ, αναζητούν ρόλο συμπληρωματικής δύναμης σε κυβερνήσεις της ΝΔ
14. Βασικό χαρτί στην επιχείρηση ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού αποτέλεσε το προηγούμενο διάστημα το ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα αυτό επιχειρεί να εμφανιστεί στο λαό αναβαπτισμένο και ως η μόνη εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ωστόσο το βαρύ αντιλαϊκό του φορτίο και το μνημονικό του παρελθόν κρατούν «κολλημένη» τη δημοσκοπική βελόνα ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ του Τσίπρα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν πληρώνει μόνο τα αποτελέσματα της πολιτικής που εφάρμοσε ως κυβέρνηση τα μνημονιακά χρόνια. Πληρώνει ταυτόχρονα και την πολιτική που ακολούθησε ως αντιπολίτευση τα τελευταία χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η κατ’ όνομα αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ στήριξε την πλειοψηφία των νομοσχεδίων που έφερε προς ψήφιση στη βουλή η κυβέρνηση της ΝΔ. Συνολικά στήριξε και στηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, όσο και αν ο Ανδρουλάκης και τα στελέχη του υψώνουν δήθεν τους τόνους απέναντι σε αυτή. Οι διαφορές του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ είναι δευτερεύουσες. Το κύριο είναι η συμφωνία τους πάνω στην ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Αυτό φαίνεται άλλωστε από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που ανακοίνωσε ο Ανδρουλάκης το Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ, το οποίο στην πραγματικότητα δεν διαφέρει παρά ελάχιστα και σε δευτερεύοντα σημεία από αυτό της ΝΔ. Ένα πρόγραμμα που ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι είναι «κοστολογημένο δημοσιονομικά». Τα περιβόητα κοστολογημένα προγράμματα των κομμάτων στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν όχι τις διαφορές των προγραμμάτων αυτών αλλά το γεγονός ότι όλα υπακούουν ακριβώς στην ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Οι διαβεβαιώσεις Ανδρουλάκη ότι δήθεν το πρόγραμμα του κόμματός του είναι κοστολογημένο αποτελούν όχι υποσχέσεις προς το λαό για μία δήθεν φιλολαϊκότερη πολιτική, αλλά εγγυήσεις στην ολιγαρχία για συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Οι σχεδιασμοί του ΠΑΣΟΚ καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα και ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από μία πολιτική που τον φτωχοποίησε βίαια και έριξε απότομα το βιοτικό του επίπεδο, τσακίζοντας δικαιώματα δεκαετιών και σφίγγοντας ταυτόχρονα ακόμα περισσότερο τη θηλιά της εξάρτησης της χώρας από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το κόμμα αυτό είναι και παραμένει υπηρέτης της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού.
Βραχύβια φαίνεται η διαδρομή του κόμματος ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ, όπως και τόσων άλλων κομμάτων που γέννησε η κρίση
15. Αντιμέτωπο με σοβαρές δυσκολίες και κρίση βρίσκεται το κόμμα Καρυστιανού, με αποχωρήσεις στελεχών και καταγγελίες για αντιδημοκρατικές πρακτικές. Πρόκειται για ένα κόμμα που έχει εκφράσει ακροδεξιές θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα και που στις τάξεις του βρίσκονται ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία. Οι αντιφατικές και εκβιαστικού τύπου δηλώσεις της ίδιας της Καρυστιανού πως από τη μία θεωρεί εφικτή την αυτοδυναμία του κόμματός της και από την άλλη απειλεί πως θα φύγει από την Ελλάδα αν δεν μπει στη βουλή επιτείνουν την κρίση του κόμματος αυτού. Κι αν από τη μία φαίνεται ότι η πολιτική διαδρομή της Καρυστιανού και του κόμματός της θα είναι βραχύβια, από την άλλη προκάλεσε πολύ αρνητικές συνέπειες στο κίνημα των Τεμπών. Ένα κίνημα που κατέβασε στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες λαού σε κάποιες από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις της νεότερης Ελλάδας, φέρνοντας σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση και την πολιτική της και αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς ενόχους του δυστυχήματος στα Τέμπη που δεν είναι άλλος από την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική. Απέναντι σε αυτό το κίνημα η στάση του κόμματος Καρυστιανού και της ίδιας λειτούργησε υπονομευτικά βοηθώντας αντικειμενικά την κυβέρνηση να βγει από τη δύσκολη θέση που είχε περιέλθει.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν από την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ
16. Η γενική γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από τη γενική προσαρμογή του στα πλαίσια που καθορίζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις του αστικού συστήματος. Είναι χαρακτηριστική το τελευταίο διάστημα η στάση του στις κινητοποιήσεις απέναντι στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, η δράση του στα σωματεία και ακόμα περισσότερο οι επιζήμιες θέσεις του για τον πόλεμο και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
Η ηγεσία του ΚΚΕ στην πραγματικότητα λοιδορεί τις άμεσες οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις του λαού και θέτει πλέον στις θέσεις του -στο τελευταίο του συνέδριο και σε τοποθετήσεις στελεχών του- ως άμεσο καθήκον την ανατροπή του αστικού συστήματος και την πάλη για το σοσιαλισμό. Πρόκειται για κούφιες ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις που στην πραγματικότητα αποτελούν φυγή και απογείωση από τη σημερινή, δύσκολη πραγματικότητα. Πρόκειται για έλλειψη πίστης στη δύναμη του μαζικού λαϊκού αγώνα και για υποταγή απέναντι στις δυσκολίες που αυτός έχει να αντιμετωπίσει. Στην πραγματικότητα πρόκειται για υπονόμευση των αγώνων και των λαϊκών κινητοποιήσεων, τις οποίες το ΚΚΕ διασπά, στο όνομα μάλιστα ενός κούφιου αντικαπιταλισμού, εφαρμόζοντας μια πολιτική που όχι απλά δεν αποτελεί αγκάθι, αλλά βούτυρο στο ψωμί του συστήματος, που κατά τα άλλα η ηγεσία του ΚΚΕ θέλει να γκρεμίσει. Η ηττοπαθής αυτή λογική του ΚΚΕ αποτυπώθηκε περίτρανα σε όλες τις κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν το τελευταίο διάστημα σε μια σειρά από κλάδους όπως οι αγρότες, οι εκπαιδευτικοί και οι φοιτητές. Η στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ ήταν η υπονόμευσή τους, η μετατροπή τους σε συμβολικές παραταξιακές διαμαρτυρίες και άνευρες παρελάσεις μέχρι το «αγωνιστικό» κλείσιμό τους.
17. Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της γραμμής του ΚΚΕ είναι η στάση του απέναντι στον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι Ισραηλινοί σιωνιστές απέναντι στο Ιράν την προηγούμενη περίοδο. Για το ΚΚΕ ο πόλεμος αυτός είναι από κάθε μεριά ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ένας πόλεμος που εντάσσεται στον ευρύτερο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό ανάμεσα σε μπλοκ για την παγκόσμια κυριαρχία. Είναι ο πόλεμος μεταξύ του δυτικού άξονα, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, ενάντια στο ευρασιατικό μπλοκ Κίνας-Ρωσίας, στο οποίο εντάσσεται και το Ιράν. Έτσι, το ΚΚΕ, με μια τέτοια δήθεν «αριστερή» τοποθέτηση, μιλώντας για την παγκόσμια αντιπαράθεση, απέφυγε να μιλήσει για το συγκεκριμένο πόλεμο που είχε ως πρώτο θύμα το λαό του Ιράν και τη χώρα του. Αλλά και τώρα, στην περίπτωση της Υεμένης αντιμετωπίζει την πάλη του λαού της και των επιχειρήσεων που διεξάγει με επικεφαλής τους Χούθι για την υπεράσπιση της πατρίδας του απέναντι στις επιθέσεις της Σαουδικής Αραβίας σαν κλιμάκωση του «ιμπεριαλιστικού πολέμου». Πρόκειται για κανονική συκοφαντία ενός αγώνα που και σε αυτήν την περίπτωση και στην περίπτωση του Ιράν είναι αντικειμενικά προοδευτικός, και στο πλευρό του πρέπει να βρεθεί κάθε κομμουνιστική οργάνωση, κάθε αριστερή και προοδευτική φωνή, χωρίς την παραμικρή ταλάντευση. Αποτελεί έναν αγώνα που έχει αντανάκλαση σε κάθε λαό που παλεύει ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποταγή, από την Κούβα και τη Βενεζουέλα μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, και φυσικά πρώτα απ’ όλα στους λαούς της Μέσης Ανατολής και στον αδούλωτο Παλαιστινιακό λαό. Το να μένει κανείς άφωνος και αμέτοχος απέναντι σε αυτό τον αγώνα, όπως κάνει το ΚΚΕ κάνοντας λόγο για «ιμπεριαλιστικό πόλεμο», και ακόμα περισσότερο να μιλάει για proxy (αντιπροσώπους) των BRICKS στην περίπτωση της Χαμάς στην Παλαιστίνη, της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και των Χούθι στην Υεμένη δεν είναι μόνο υπονόμευση και συκοφάντηση αυτού του αγώνα αλλά και υιοθέτηση όλης της αντιδραστικής και πολεμοκάπηλης ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και διευκόλυνση του στρατοπέδου των επιτιθέμενων δυνάμεων.
Συγκολλήσεις έξω από αρχές στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και καλλιέργεια ρεφορμιστικών αυταπατών
18. Οι εφήμερες εκλογικές συγκολλήσεις έξω από αρχές και πολιτικές θέσεις, η καλλιέργεια επιζήμιων για το λαϊκό κίνημα εκλογικών και κοινοβουλευτικών αυταπατών, καθώς και η προβολή ρεφορμιστικών προγραμμάτων με ρεφορμιστικά και αντιφατικά μεταξύ τους αιτήματα, αποτελούν τον κοινό παρονομαστή της πλειοψηφίας των κομμάτων και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Τα ίδια έκαναν όλη την περίοδο 2010-15, όταν αποτέλεσαν βασικό «αριστερό» άλλοθι και συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, μπροστά στις εκλογές, φουντώνουν ξανά οι «ενότητες», για να δώσουν ξανά τη θέση τους στις μετεκλογικές διασπάσεις και τις αλληλοκατηγορίες.
Το προσωποπαγές κόμμα του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, Βαρουφάκη, ψαρεύοντας στα θολά νερά της λαϊκής οργής, προβάλλει τις ίδιες «εναλλακτικές» προτάσεις που πρόβαλλε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Μιλώντας για μια ψευδεπίγραφη «ρήξη», χωρίς έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με πλήρη διατήρηση του σημερινού καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας, η πολιτική του ΜέΡΑ25 αποτελεί ουσιαστικά μία ακόμη πρόταση σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Τρανταχτή απόδειξη γι’ αυτό αποτελούν και οι συζητήσεις με τη Νέα Αριστερά για κοινή εκλογική κάθοδο.
Η ΛΑΕ, αφού συνυπέγραψε όλα τα ρεφορμιστικά αιτήματα που εξωραΐζουν τον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση της χώρας, αφού εκδιώχθηκε «κακήν κακώς» από τη μετωπική συνεργασία με το ΜέΡΑ25, οδηγείται τώρα σε αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές, ύστερα και από τη μετατροπή της σε ενιαίο κόμμα, απευθυνόμενη, μέχρι και στη Νέα Αριστερά. Οι τραμπουκισμοί, οι ξυλοδαρμοί και οι διαλυτικές και εκφυλιστικές οργανωτικές αντιπαραθέσεις με τον αναρχικό χώρο από τη βασική συνιστώσα της ΛΑΕ, την ΑΡΑΣ, αποτελούν, από κοινού με τις θολές αντιδεξιές θέσεις και τις ρεφορμιστικές αυταπάτες που διαρκώς καλλιεργεί, βασικό συστατικό στοιχείο του συγκεκριμένου χώρου.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται βυθισμένη σε μία βαθιά κρίση και σημαντικά πολιτικά αδιέξοδα. Οι δυνάμεις που την συναποτελούν όχι μόνο δεν κατεβαίνουν ενιαία στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά πολλές φορές κιόλας συγκροτούν μεταξύ τους διαφορετικές και αντιπαραθετικές πρωτοβουλίες. Η συνύπαρξη «μεταβατικών» αιτημάτων που αφορούν τον κοινωνικό μετασχηματισμό, μέτρων της «εργατικής εξουσίας» με άμεσα αιτήματα του εργατικού κινήματος ή πολιτικούς στόχους πάλης των λαϊκών αγώνων συνθέτει το κράμα των ρεφορμιστικών θέσεων που αποτελούν τη βάση πολιτικής συγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Το Μ-Λ ΚΚΕ στον αγώνα για ένα ισχυρό λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης
19. ο Μ-Λ ΚΚΕ, ανταποκρίθηκε θετικά στα πολιτικά καθήκοντα που είχε θέσει, ιδιαίτερα μπροστά στην όξυνση της πολιτικής κρίσης. Οι δυνάμεις του Μ-Λ ΚΚΕ πήραν μέρος στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική της ακρίβειας, της φτώχειας, της ανεργίας, της τρομοκρατίας και της εμπλοκής της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά και σιωνιστικά σχέδια.
Οι δυνάμεις του Μ-Λ ΚΚΕ πάλεψαν για την ενωτική και ενιαία έκφραση των διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος. Καταδίκασαν τη στάση συμβιβασμού και υποταγής των ηγεσιών των ανώτερων οργάνων του συνδικαλιστικού κινήματος, τη διαλυτική σιωπή και αδράνεια που έχουν επιβάλει στα σωματεία, καθώς και τη σύμπλευσή τους με την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, κατήγγειλαν το κλείσιμο μεγάλων και σημαντικών αγώνων από την ηγεσία του ΚΚΕ και τη διασπαστική πολιτική των δυνάμεων του ΠΑΜΕ και άλλων δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ταυτόχρονα, το Μ-Λ ΚΚΕ πήρε μέρος στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους λαούς της Παλαιστίνης, του Ιράν και του Λιβάνου, προβάλλοντας την ανάγκη συγκρότησης ενός πλατιού αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος.
Η ΚΕ καλεί όλα τα μέλη και στελέχη του κόμματος να επιμείνουν το επόμενο διάστημα στη δραστήρια παρέμβαση στα σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, στις τοπικές επιτροπές και κάθε μαζικό φορέα στον οποίο συμμετέχουν, παλεύοντας για την αγωνιστική ανασυγκρότηση του κινήματος. Η σύνδεση με τους εργαζόμενους και τη νεολαία, με τους χώρους δουλειάς, τις σχολές και τα σχολεία αποτελεί βασικό εργαλείο για την οργάνωση.
Το περασμένο διάστημα το κόμμα ολοκλήρωσε με επιτυχία δίμηνη πανελλαδική οικονομική εξόρμηση, πετυχαίνοντας τους οικονομικούς στόχους που είχε θέσει. Έχει ιδιαίτερη σημασία το οικονομικό ζήτημα να τεθεί με επιτακτικό τρόπο σε όλες τις κομματικές οργανώσεις, καθώς το Μ-Λ ΚΚΕ από θέση αρχής στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις, καταγγέλλοντας την πολιτική της κρατικής χρηματοδότησης και διακηρύσσοντας την αντίθεσή του σε κάθε κρατική επιχορήγηση.
Το Μ-Λ ΚΚΕ δηλώνει «παρών», έτοιμο να ανταποκριθεί στις πολιτικές μάχες της επόμενης περιόδου. Τη στιγμή που επανέρχονται τα κάλπικα εκβιαστικά διλήμματα, η οξύτατη πολιτική πόλωση και οι εκλογικές αυταπάτες, το Μ-Λ ΚΚΕ καλείται να διαδώσει τις θέσεις του, το αγωνιστικό του μήνυμα, τις επαναστατικές αρχές του. Να επαναλάβει την πολλαπλά επιβεβαιωμένη αλήθεια από την ταξική πάλη ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να βελτιώσουν τη θέση των λαϊκών στρωμάτων και ότι μόνο ο ενιαίος μαζικός εξωκοινοβουλευτικός αγώνας μπορεί να ανοίξει έναν άλλο, ελπιδοφόρο δρόμο για την εργατική τάξη και το λαό.
Το Μ-Λ ΚΚΕ θα δώσει τη μάχη των εκλογών αυτόνομα, καλώντας κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό άνθρωπο, κάθε αγωνιστή της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος να στηρίξει τα αγωνιστικά του ψηφοδέλτια και να συμπορευτούμε μαζί στα μέτωπα της πάλης. Για να χτιστεί ένα ισχυρό λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης ικανό να αποκρούσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει αποτελεσματικά τα άμεσα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, να τον ενώσει πάνω στα γενικά και πανεθνικά αιτήματα για Δουλειά-Ειρήνη-Δημοκρατία-Εθνική Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμό.
