Πολύς λόγος εξακολουθεί να γίνεται για τη λεγόμενη χειραγώγηση. Η λέξη προέρχεται από το χείρα+άγω, συνώνυμη με το μανιπουλάρω (μανιπουλάτσια) από το λατινικό manus = χέρι. Υπονοείται ότι το υποκείμενο άνθρωπος, ομάδα, λαός άγεται και φέρεται από τους εξουσιαστές του.
Όπως πολλές έννοιες, έτσι και η χειραγώγηση παρουσιάζεται ως καθολικό κακό, αποκομμένη από το περιεχόμενό της. Ως μία γενική διαδικασία υποταγής. Με αυτόν τον πονηρό αλλά αποτελεσματικό τρόπο η μορφή (χειραγώγηση) κυριαρχεί πάνω στο περιεχόμενο και παίρνει συνολικό χαρακτήρα. Έτσι, με τη γνώση που έχουμε ως τώρα, η χειραγώγηση αποσπάται από το πραγματικό «είναι» και εμφανίζεται ως απόλυτη Ιδέα, ως όλον. Η τυποκρατία και το φαινόμενο έφαγαν την ουσία του πράγματος και ο φιλόσοφος ‘Εγελος βαστάει την κοιλιά του από τα γέλια. Όμως εμείς γνωρίζουμε μία από τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας, όπως μας την κληροδότησε ο Μάο. Πως «το ένα χωρίζεται στα δύο», που πάει να πει πως κάθε Ιδέα ή αφηρημένη έννοια (ειρήνη, πόλεμος, βία) είναι ανθρώπινα πράγματα που εξετάζονται με βάση το περιεχόμενό τους και όχι από την αφηρημένη σκοπιά ενός ειρηνιστή ή την ύποπτη προπαγάνδα των πολεμοκάπηλων. Μιλώντας, λοιπόν, για τη χειραγώγηση (μανιπουλάτσια) πρέπει να μετακινήσουμε το πεδίο του στοχασμού μας από τη διαδικασία στο περιεχόμενο και από το περιτύλιγμα στο πραγματικό «είναι».
Στην πορεία προς την ανθρώπινη απελευθέρωση από τα αστικά και φυσικά δεσμά οπωσδήποτε ο χειραγωγημένος κόσμος όλο και θα μειώνεται και τη θέση του θα παίρνει το συνολικό και αυτεξούσιο άτομο. Στον κομμουνισμό που οραματιζόμαστε και εργαζόμαστε γι’ αυτόν δεν θα υπάρχει χώρος παρά για το «βασίλειο της ελευθερίας». Εκεί που ελεύθερος παραγωγός του κοινωνικού πλούτου θα ορίζει το είναι του, τη ζωή του, στο γενικό πλαίσιο μιας κοινωνιοκρατικής αντίληψης. Αλλά σ’ αυτό το δρόμο θα αναγκαστούμε να περάσουμε «ανάποδα» όλα τα μονοπάτια της αστικής σκέψης και δράσης. Μην πούμε ότι, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, θα χρησιμοποιήσουμε και τα όπλα τους. Όπως ο Β. Ι. Λένιν με τη νέα οικονομική πολιτική έκανε ενέσεις του καπιταλισμού στο σοσιαλιστικό σώμα της νεαρής ΕΣΣΔ (Ρωσίας). Αυτό σημαίνει ότι είμαστε υπέρ της χειραγώγησης; Όχι, βέβαια.
Οι κομμουνιστές στρατεύονται ελεύθερα στους μεγάλους σκοπούς του κινήματος. Εδώ μαθαίνουν να διαβάζουν, να γράφουν, να αναπνέουν κριτικά την «ανθρωπίλα» και τίποτα να μην τους είναι ξένο. Αυτό δεν σημαίνει ότι γίνονται αντικείμενο και λευκό χαρτί σε ό,τι σερβίρει το σαπισμένο και παρακμιακό αστικό σύστημα. Ένας αντάρτικος στρατός προϋποθέτει, εκτός από την ομαδικότητα και την αφοσίωση στους σκοπούς του, και την πειθαρχία, τη διάταξη των δυνάμεων, την ενότητα βούλησης-θέλησης-πράξης. Θα κατηγορούσαμε ποτέ τους Ελασίτες αντάρτες για υποταγή στα κελεύσματα του ΕΑΜ και της διοίκησής τους; Όχι, βέβαια. Θα λέγαμε πως το κάλεσμα της ντουντούκας στις πορείες και τα συλλαλητήρια είναι μορφή χειραγώγησης; Ένας τρόπος για να απαγκιστρωθούμε από τα αστικά και μικροαστικά ιδεολογήματα είναι ένα συνδέουμε το δρόμο με τον προορισμό. Το εργαλείο με τη χρήση του. Τη γενική ιδέα με το ερώτημα «ποιος ωφελείται».
Η δεξιά πολιτική και οι παραφυάδες -όποιο ένδυμα και αν βάλουν- θέλουν τους ανθρώπους σκυφτούς και φοβισμένους, χειραγωγημένους, χωρίς καθαρή σκέψη, μίζερους και αγράμματους. Το επαναστατικό κίνημα θέλει τη νεολαία και τους εργαζόμενους όρθιους και ορθούμενους, ανθρώπους με παρρησία και ανοιχτούς ορίζοντες. Αυτό έγινε αιώνες τώρα. Να γιατί η χειραγώγηση και η πνευματική φτώχεια δεν ανήκουν στο στρατόπεδό μας. Όταν πιανόμαστε χέρι-χέρι στις αλυσίδες των πορειών και των αγώνων, εμείς το λέμε συστράτευση, αλληλεγγύη, κοινό όνειρο.
