Αφού εξαναγκάστηκαν από βίαιους ισραηλινούς εποίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, η κοινότητα των βεδουίνων του Μαγκάγιερ αλ-Ντέιρ εντάσσεται σε μια αυξανόμενη λίστα Παλαιστινίων βεδουίνων των οποίων τα χωριά έχουν καταληφθεί από εποίκους από τις 7 Οκτωβρίου 2023.
Την Κυριακή, ένα νέο ισραηλινό φυλάκιο ιδρύθηκε μέσα στην κοινότητα, κλιμακώνοντας την κατάσταση. Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα στοιχεία, έποικοι έχουν υφαρπάξει πηγές νερού, έχουν μπλοκάρει την πρόσβαση σε πηγάδια κι εμποδίζουν τους Παλαιστίνιους βοσκούς να ποτίσουν τα ζώα τους, μια τακτική που οι ντόπιοι περιγράφουν ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για να τους εκδιώξουν από τη γη τους.
Η 22α Μαΐου του 2025 ήταν η τελευταία μέρα της ζωής όπως την γνώριζαν, για την κοινότητα των Βεδουίνων του Μαγκάγιερ αλ-Ντέιρ, η οποία μέχρι πρόσφατα κατοικούσε ανατολικά της Ραμάλα, πάνω απ’ την κοιλάδα του Ιορδάνη, στην κεντρική κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Οι 24 παλαιστινιακές οικογένειες που αποτελούσαν την κοινότητα αναγκάστηκαν να μαζέψουν τα υπάρχοντά τους και να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Μετά από τρεις ημέρες έντονης παρενόχλησης και επιθέσεων, οι ισραηλινοί έποικοι έχουν πια τον πλήρη έλεγχο της μικρής κοιλάδας.
Ο Άχμαντ (δεν είναι το πραγματικό του όνομα), πατέρας 6 παιδιών από το Μαγκάγιερ αλ-Ντέιρ, καταθέτει: «Γεννήθηκα στο Μαγκάγιερ αλ-Ντέιρ […] και δεν θα το άλλαζα με κανένα μέρος στον κόσμο. […] Αντισταθήκαμε για σχεδόν δύο χρόνια και υπομείναμε ό,τι άλλοι δεν θα ανέχονταν. Μείναμε όμως εντελώς μόνοι και δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να φύγουμε».
Σύμφωνα με τον Χασάν Μλεϊχάτ, εκπρόσωπο της οργάνωσης al-Baidar για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Βεδουίνων στην Παλαιστίνη, οι ισραηλινοί έποικοι έχουν εκτοπίσει από τον Οκτώβριο του 2023, εξήντα δύο από τις 212 κοινότητες Βεδουίνων στη Δυτική Όχθη. Σε αυτές περιλαμβάνονται 12.000 από τους περίπου 400.000 Παλαιστίνιους Βεδουίνους της Δυτικής Όχθης.
«Πρόκειται για μια μαζική εκστρατεία εθνοκάθαρσης αποκλειστικά κοινοτήτων Βεδουίνων, […] μακριά από την προσοχή των μέσων ενημέρωσης», δήλωσε ο Μλεϊχάτ.
Πολλές απ’ αυτές τις κοινότητες Βεδουίνων έχουν πλέον εκτοπιστεί δύο φορές, καθώς αρκετές απ’ αυτές ζούσαν σε άλλα μέρη της ιστορικής Παλαιστίνης πριν εκδιωχθούν από σιωνιστικές πολιτοφυλακές το 1948. Οι Βεδουίνοι του Μαγκάγιερ αλ-Ντέιρ είναι μία από αυτές τις κοινότητες. Ζούσαν για αιώνες στην έρημο Νακάμπ στο Νότο της Παλαιστίνης, με δεσμούς σογιών και φυλών που φτάνουν μέχρι τη νότια Ιορδανία και τα περίχωρα της Γάζας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πολλές απ’ αυτές τις οικογένειες, που ζούσαν στις ανατολικές πλαγιές των κεντρικών λόφων της Δυτικής Όχθης, συγκεντρώθηκαν και σχημάτισαν πολλαπλές κοινότητες.
«Στην αρχή, ζούσαμε στις παραδοσιακές μας σκηνές φτιαγμένες από δέρματα κατσίκας ή καμήλας», συνέχισε ο Άχμαντ. «Αλλά στη συνέχεια, αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε ρυμουλκούμενα, αποκτήσαμε περισσότερα τρακτέρ και οχήματα και πολλά μέλη της κοινότητάς μας πήγαν στο πανεπιστήμιο. Τώρα έχουμε γιατρούς, μηχανικούς και δασκάλους». […] Όλα όμως άλλαξαν μετά τις 7 Οκτωβρίου».
Η ευρεία ισραηλινή καταστολή στις κοινότητες της Δυτικής Όχθης μετά τις 7 Οκτωβρίου, συμπληρώθηκε από ένα κύμα επιθέσεων […] που κατέστρεψαν Παλαιστινιακά χωριά και κοινότητες Βεδουίνων στην ύπαιθρο της Ναμπλούς, της Ραμάλα, της Κοιλάδας του Ιορδάνη και της νότιας Χεβρώνας. Στις ανατολικές πλαγιές της Ραμάλα, η πρώτη μαζική απέλαση μιας μεγάλης κοινότητας Βεδουίνων έλαβε χώρα στις 12 Οκτωβρίου, όταν 40 οικογένειες εκδιώχθηκαν σε μία μόνο ημέρα από την κοινότητα Wadi Siq.
Αποσπασματική εθνοκάθαρση
«Μόλις οι έποικοι εγκαταστάθηκαν δίπλα μας, η ζωή έγινε αδύνατη», εξήγησε ο Άχμαντ. «Εισέβαλαν στα σπίτια μας επαναλαμβανόμενα μέσα στη μέρα, […] μας απειλούσαν με θάνατο ενώ μας σημάδευαν με τα πυροβόλα όπλα τους και έκλεβαν πολλά πρόβατα. Δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε τη νύχτα ή να πάμε πολύ μακριά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τελικά, σκέφτηκα την ασφάλεια των παιδιών μου, και […] η πλειοψηφία συμφώνησε μαζί μου. Ήταν η πιο επώδυνη απόφαση της ζωής μου», κατέληξε ο Άχμαντ.
Κάποιες οικογένειες μετακόμισαν στα περίχωρα γειτονικών χωριών, αλλά η διαθέσιμη γη για να φιλοξενήσει περισσότερες εκτοπισμένες οικογένειες Βεδουίνων στην περιοχή ήταν ήδη περιορισμένη. Ο Άχμαντ μετακόμισε με την οικογένειά του και επτά άλλους στη βιομηχανική ζώνη της Μπεϊτούνια, νότια της Ραμάλα.
«Δεν υπάρχει πουθενά μέρος για βοσκή, εδώ. Βρισκόμαστε στην πόλη και όχι στο καλύτερο μέρος της. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε μια χωματερή, ένα εργοστάσιο και ένα νεκροταφείο», καταθέτει ο Άχμαντ. «Η ζωή όπως την ξέραμε έφτασε στο τέλος της. Δεν μπορώ πια να είμαι βοσκός, και δεν ξέρω πώς θα ζήσουμε από δω και μπρος».
Καθώς ο εκτοπισμός των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη συνεχίζεται, η ισραηλινή κυβέρνηση ανακοίνωσε την έγκριση 22 νέων οικισμών στην περιοχή, ακριβώς μία εβδομάδα αφότου οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από το Μαγκάγιερ αλ-Ντέιρ.
Το Ισραήλ επιδίδεται στη συστηματική διάλυση των παραδοσιακών κοινοτήτων των Βεδουίνων, εκτοπίζοντας βίαια τη μία μετά την άλλη.
