Αυτό το ψήφισμα παρέχει μόνο λίγο περισσότερη ουσία στις ημιτελείς ιδέες που προωθεί ο Τραμπ από τον Οκτώβριο. Και συνεχίζει να οραματίζεται ένα εγγύς μέλλον όπου η Χαμάς θα έχει αφοπλιστεί οικειοθελώς, το Ισραήλ θα έχει αποσυρθεί από τη Γάζα και οι ισραηλινές Δυνάμεις θα έχουν αναλάβει τον έλεγχο ασφαλείας.
Όλα αυτά παραμένουν πλήρως στη σφαίρα της φαντασίας.
Η Χαμάς έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι είναι πρόθυμη να συζητήσει τον παροπλισμό των όπλων της, αλλά δεν θα αφοπλιστεί. Δεδομένου ότι το Ισραήλ, γι’ άλλη μια φορά, χρηματοδοτεί αδίστακτες παλαιστινιακές συμμορίες στη Γάζα, ο πλήρης αφοπλισμός ισοδυναμεί με αυτοκτονία για πολλά μέλη της Χαμάς, της Ισλαμικής Τζιχάντ και άλλων οργανώσεων.
Οι ΗΠΑ συζητούν την προσφορά αμνηστίας, ακόμη και ενός προγράμματος επαναγοράς των όπλων, αλλά αυτές οι προσφορές δεν είναι καθόλου χρήσιμες εάν οι ζωές των μελών της Χαμάς τεθούν σε σοβαρό κίνδυνο από τον αφοπλισμό, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι ΗΠΑ τηρούν τον λόγο τους και ότι το ίδιο το Ισραήλ δεν θα κυνηγήσει μέχρι τέλους αυτούς τους μαχητές.
Επιπλέον, το Ισραήλ είναι αγανακτισμένο μ’ όλο αυτό το σχέδιο. Προτιμούν να σφυροκοπήσουν ξανά τη Γάζα, ειδικά τώρα που δεν υπάρχουν όμηροι, νεκροί ή ζωντανοί, για τους οποίους να χρειάζεται ν’ ανησυχούν.
Ο Νετανιάχου δηλώνει ανοιχτά ότι το Ισραήλ δεν θα επιτρέψει καμία ανοικοδόμηση στη Γάζα -όπου σκοτώνει ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων βρεφών, όχι μόνο με τα όπλα του, αλλά και αρνούμενο στους Παλαιστίνιους τα υλικά για να στεγαστούν από την επέλαση του χειμώνα- μέχρι να «αφοπλιστεί» η Χαμάς.
Αυτό που διαμορφώνεται στη Γάζα είναι ένα νέο είδος ξένης κατοχής. Αυτή τη φορά, οι ΗΠΑ θα είναι η ηγετική δύναμη επί του εδάφους και μια κατοχή υπό την ηγεσία των ΗΠΑ θα αντιμετωπίσει αντίσταση όπως ακριβώς και η ισραηλινή.
Δηλώνει επίσης ότι το Ισραήλ θα διατηρήσει τον «έλεγχο ασφαλείας» στη Γάζα επ’ αόριστον. Το Ισραήλ έχει ενημερώσει τις ΗΠΑ ότι θέλει να επεκτείνει τη ζώνη ισραηλινού ελέγχου στη Γάζα -η οποία ήδη περιλαμβάνει πάνω από το μισό της Λωρίδας- αντί να τη συρρικνώσει, όπως απαιτεί το σχέδιο του Τραμπ.
Το Ισραήλ έχει ήδη καταρτίσει σχέδιο για μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, μια επιστροφή στην πλήρη γενοκτονία του περασμένου έτους, την οποία σχεδιάζει να ξεκινήσει τον Μάρτιο, εκτός εάν οι ΗΠΑ αρνηθούν να το επιτρέψουν.
Και, τέλος, παραμένει μεγάλη ασάφεια σχετικά με την πιθανή σύνθεση της Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης (ISF). Ενώ πολλά κράτη έχουν δεσμευτεί να υποστηρίξουν τον αφοπλισμό της Γάζας, αρκετά έχουν επίσης εκφράσει απροθυμία να συμμετάσχουν στη δύναμη, εάν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν ένοπλες παλαιστινιακές ομάδες αντίστασης.
Υπάρχει ένας καλός λόγος για την απροθυμία τους. Αυτό που διαμορφώνεται στη Γάζα είναι ένα νέο είδος ξένης κατοχής. Αυτή τη φορά, οι ΗΠΑ θα είναι η ηγετική δύναμη επί του εδάφους, εκτός εάν επιτρέψουν στο Ισραήλ ν’ ανανεώσει την επιθετικότητά του, κάτι που ο Τραμπ δεν επιθυμεί. Θα σηματοδοτούσε τη μεγαλύτερη αποτυχία στη μακρά λίστα των αποτυχιών του, υπονομεύοντας τον ισχυρισμό του ότι «τερμάτισε πολέμους σ’ όλον τον κόσμο».
Τα ξένα στρατεύματα ωστόσο, είναι ξένα στρατεύματα. Είναι πιθανό η κυβέρνηση Τραμπ να έχει ποτιστεί τόσο πολύ από τις δικές της ανοησίες και αυτές του Ισραήλ, ώστε να πιστεύει πραγματικά ότι όσο η μπότα στον λαιμό των Παλαιστινίων δεν είναι εβραϊκή, οι Παλαιστίνιοι μπορούν να ελεγχθούν και δεν θα αγωνιστούν για την ελευθερία τους. Επειδή, κατά την άποψή τους, ολόκληρος ο παλαιστινιακός αγώνας αφορά μόνο την καταπολέμηση «των Εβραίων».
Αλλά μια κατοχή υπό την ηγεσία των ΗΠΑ θα αντιμετωπίσει αντίσταση όπως ακριβώς και η ισραηλινή. Αυτό θα εκδηλωθεί ακόμη και αν η Χαμάς αφοπλιστεί.
Μια αμερικανική κατοχή της Γάζας για λογαριασμό του Ισραήλ θα είναι εξίσου ανεπιθύμητη από τους Παλαιστίνιους όσο μια ισραηλινή που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ. Μπορεί να χρειαστεί λίγος χρόνος για να ανασυνταχθεί ο λαός της Γάζας από τα τελευταία δυόμισι χρόνια, προκειμένου να οργανώσει μια αποτελεσματική αντίσταση, αλλά αυτό θα συμβεί, όπως συνέβαινε πάντα.
Η λύση είναι απλή: να επιτραπεί στους Παλαιστίνιους η ελευθερία και τα δικαιώματά τους. Αλλά αυτή η λύση είναι πέρα από τη φαντασία της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ. Γνωρίστε λοιπόν τη νέα κατοχή.
Δεν θα είναι πιο ευχάριστη από την παλιά.
Ο Μίτσελ Πλίτνικ είναι πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας για πάνω από είκοσι χρόνια, και τακτικός συνεργάτης του διαδικτυακού περιοδικού MONDOWEISS. Είναι πρόεδρος του «Ξανασκεφτόμαστε την εξωτερική πολιτική» και συγγραφέας, μαζί με τον Μαρκ Λαμόντ Χιλ, του βιβλίου με τίτλο «Εκτός από την Παλαστίνη: Τα όρια της Προοδευτικής Πολιτικής», που εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2021 από το The New Press.
