Λίγες μόλις ημέρες μετά το εργοδοτικό έγκλημα στα διυλιστήρια της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας, όπου έχασαν τη ζωή τους δύο εργάτες, ένα ακόμα ατύχημα στην ίδια μονάδα κατέληξε στον τραυματισμό τεσσάρων συναδέλφων τους.
Και στις δύο περιπτώσεις εκτελούνταν προγραμματισμένες εργασίες συντήρησης από εργολάβους, γεγονός που άφησε στο απυρόβλητο την εργοδοσία, με την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα ΜΜΕ να έχουν επιβάλει ομερτά για τα δύο συμβάντα.
Τι κι αν συνελήφθησαν εργολάβος και ορισμένα μικρομεσαία στελέχη μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες διανομής καυσίμων της χώρας, τι κι αν τα συγκεκριμένα διυλιστήρια μετρούν νεκρούς και τραυματίες τα προηγούμενα χρόνια, το εργοδοτικό έγκλημα που συντελείται εκεί προορίζεται να θαφτεί και να ξεχαστεί.
Αυτό επιχειρείται άλλωστε και στη Βιολάντα, όπου πέντε εργάτριες έχασαν τη ζωή τους και η εργοδοσία απολύει και τρομοκρατεί όσους μιλούν για οσμή αερίου πριν τη μεγάλη έκρηξη, εκδίδοντας «ανακοινώσεις εργαζομένων» που βγάζουν «λάδι» τον ιδιοκτήτη και χρησιμοποιούνται από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο που παρέχει πλήρη κάλυψη.
Το μήνυμα και στις δύο περιπτώσεις είναι ένα: Το μεγάλο κεφάλαιο και οι ιδιοκτήτες που αυθαιρετούν και εγκληματούν σε βάρος των εργαζομένων θα μένουν στο απυρόβλητο.
Κάπως έτσι επιχειρείται να περάσει στα «ψιλά» το εργοδοτικό έγκλημα στη Motor Oil, κάπως έτσι παρέχεται έμμεση στήριξη στον εργοστασιάρχη της Βιολάντα. Όλα στον βωμό του κέρδους του κεφαλαίου και του success story της διαβόητης πλέον «επιχειρηματικότητας» που λανσάρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Οι ανθρώπινες ζωές, το αίμα που χύνουν καθημερινά οι εργάτες στους χώρους δουλειάς αντιμετωπίζονται ως… «εξαίρεση». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, απαξιώνονται οι έλεγχοι στις επιχειρήσεις και τα εργοτάξια, με μία αποδυναμωμένη και ακραία υποστελεχωμένη Επιθεώρηση Εργασίας που ουσιαστικά αδυνατεί να πραγματοποιήσει ακόμα και τα στοιχειώδη.
Την ίδια ώρα, τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα έχουν γίνει κανονικότητα και περνούν στα ψιλά των ειδήσεων. Σχεδόν καθημερινά εργαζόμενοι τραυματίζονται ή χάνουν τη ζωή τους, πρώτα και κύρια στη βιομηχανία (εργοστάσια, ναυπηγεία κλπ), στις κατασκευές (οικοδομές), στις υπηρεσίες (διανομείς) και σε τόσους άλλους κλάδους.
Όλα αυτά αποτελούν καθημερινότητα, διαμορφώνοντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τον κόσμο της δουλειάς, με φόντο τη σειρά των αντεργατικών μέτρων που έχει νομοθετήσει η κυβέρνηση εδώ και επτά χρόνια.
Ταυτόχρονα, η αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε ζούγκλα και οι εργοδότες προβαίνουν ανενόχλητοι σε όλων των ειδών τις αυθαιρεσίες, ο μισθοί δεν φτάνουν για να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες διαβίωσης, η ασφάλεια και οι συνθήκες εργασίας ολοένα υποβαθμίζονται.
Ο εργαζόμενος λαός της χώρας ζει σε μία «ζώνη του λυκόφωτος», σε ένα καθεστώς που μπροστά στο κέρδος του κεφαλαίου δεν υπολογίζεται τίποτα, ούτε καν η ανθρώπινη ζωή.
Ο δρόμος του αγώνα, της πάλης για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής, της οργάνωσης στα σωματεία και τα συνδικάτα, είναι πλέον μονόδρομος.
