Σε αναδίπλωση υποχρεώθηκε το υπουργείο Πολιτισμού, αποσύροντας το Γεντί Κουλέ από τον κατάλογο των αρχαιολογικών και ιστορικών χώρων που παραχωρούνται για τη διοργάνωση γαστρονομικών και ιδιωτικών εκδηλώσεων. Η απόφαση, που υπογράφτηκε από την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ήρθε ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η απαράδεκτη απόπειρα εμπορικής εκμετάλλευσης ενός ιστορικού τόπου μαρτυρίου.
Η αρχική απόφαση είχε ξεσηκώσει δικαιολογημένα αντιδράσεις από συλλογικότητες, σωματεία, επιστημονικούς φορείς και ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Περισσότεροι από 300 πανεπιστημιακοί, ερευνητές και άνθρωποι του πολιτισμού εξέφρασαν την αντίθεσή τους, ενώ παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν και από φορείς της Θεσσαλονίκης.
Το Γεντί Κουλέ δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αρχαιολογικός χώρος. Είναι ένας τόπος βαθιά χαραγμένος στην ιστορία των αγώνων του λαού μας. Στα κελιά του φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και οδηγήθηκαν στον θάνατο εκατοντάδες αγωνιστές, κομμουνιστές, ΕΑΜίτες, ΕΠΟΝίτες και μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Οι τοίχοι του κουβαλούν τις θυσίες εκείνων που αντιστάθηκαν στον φασισμό και την ξένη επέμβαση.
Η απόπειρα μετατροπής αυτού του τόπου σε χώρο ιδιωτικών δεξιώσεων και γαστρονομικών εκδηλώσεων δεν αποτελεί μεμονωμένη αστοχία. Εντάσσεται στη γενικότερη κυβερνητική πολιτική εμπορευματοποίησης του πολιτισμού και της ιστορικής κληρονομιάς, όπου τα πάντα αντιμετωπίζονται ως πεδία επιχειρηματικής δραστηριότητας και κερδοφορίας.
Παράλληλα, τέτοιες επιλογές συμβάλλουν αντικειμενικά στην αποσιώπηση της πραγματικής ιστορίας του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος, στην αποπολιτικοποίηση των τόπων μαρτυρίου και στην αποκοπή τους από τους κοινωνικούς και λαϊκούς αγώνες με τους οποίους συνδέθηκαν.
Η κυβερνητική υποχώρηση αποτελεί μια θετική εξέλιξη και δείχνει ότι οι αντιδράσεις μπορούν να φέρνουν αποτελέσματα. Δεν αναιρεί, ωστόσο, τη συνολική κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής, ούτε δικαιολογεί κανέναν εφησυχασμό.
Απαιτείται να συνεχιστεί ο αγώνας για την προστασία και ανάδειξη του Γεντί Κουλέ ως τόπου ιστορικής μνήμης, με ελεύθερη πρόσβαση στον λαό, οργανωμένες επισκέψεις και ουσιαστική ανάδειξη της ιστορίας των πολιτικών κρατουμένων. Η ιστορική μνήμη δεν πωλείται, δεν ενοικιάζεται και δεν παραχαράσσεται. Ανήκει στον λαό και στους αγώνες του. Η υπεράσπισή της είναι υπόθεση του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.
