επιστολή από ένα γνήσιο τέκνο της γαλάζιας παρατάξεως
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
ονομάζομαι Μιλτιάδης Κυανός και σας έχω γράψει και στο παρελθόν, πολλάκις. Αν τυχόν έχετε αναγνώσει παλαιοτέρας των επιστολών μου, γνωρίζετε την βαθειά αγάπη μου προς το πρόσωπό σας και την υπέρκομψη σύζυγό σας, καθώς και τον σεβασμό μου προς την οικογένειά σας εν γένει και τον πυρήνα της κυβέρνησής μας, τα οποία ταυτίζονται. Σας γράφω για να προλάβουμε όσο μπορούμε κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις, για τις οποίες δεν φέρουμε την παραμικρή ευθύνη. Για την ακρίβεια, έχουμε τόση ευθύνη, όσο ένα σιδερένιο καρφί που βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος.
Εκλαμπρότατε,
στα τέλη Ιουλίου 2025 ο σύμμαχός μας πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωνε κατά λέξιν ότι «Έχω σταματήσει έξι πολέμους – περίπου έναν κάθε μήνα που είμαι πρόεδρος». Λίγο εβδομάδες μετά, αρχές Οκτωβρίου, έθαβε και το τσεκούρι του πολέμου Ισραήλ – Παλαιστίνης, και διατηρούσε τα πολύ καλά ποσοστά του στους τερματισμένους πολέμους ανά μήνα. Με εξαίρεση τη λήξη του πολέμου «Αλβανίας και Αμπερμπαϊζάν», στην οποία ο πρόεδρος Τραμπ εκτιμώ ότι αναφέρθηκε εκ παραδρομής (το οποίο είναι πολύ λογικό -αν συνέχεια κάποιος τερματίζει πολέμους, μπερδεύεται), πράγματι ο υπερατλαντικός εταίρος μας είναι μια μηχανή ειρήνης, και σίγουρα αδικείται που δεν πήρε το ομώνυμο Νόμπελ. Πιστεύω ότι θα το κατακτήσει του χρόνου, που θα έχει τερματίσει περίπου 19 πολέμους (είναι καθαρά ζήτημα στατιστικής). Πάντως, ακόμη και η φετινή νικήτρια του Νόμπελ ειρήνης, αφιέρωσε το τρόπαιό της στον Τραμπ, σε αναγνώριση της προσφοράς του. Με δύο λόγια, ο άνθρωπος αυτός είναι ό,τι κοντινότερο έχουμε στον Ιησού, φέρνοντας επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία.
Αιδεσιμότατε,
πριν λίγες ημέρες ο Τραμπ εκπόνησε ένα ακόμη σχέδιο ειρήνης, αυτό για την Ουκρανία. Από σεβασμό προς τον Μωυσή, και για να μη παρουσιάζεται ανταγωνιστικός προς τις 10 εντολές, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ονόμασε την ειρηνευτική πρότασή του «σχέδιο 28 σημείων». Προβλέπει, εκτός από τον τερματισμό του πολέμου ανάμεσα σε Ουκρανία και Ρωσία, τη δέσμευση της τελευταίας για μια συνολική «περιεκτική συμφωνία μη επίθεσης ανάμεσα σε Ρωσία – Ουκρανία – Ευρώπη» καθώς και εγγυήσεις ότι «η Ρωσία δεν θα εισβάλει σε γειτονικές χώρες». Όπως θα έλεγε και η σοφή νεολαία μας, «πιο ειρηνικός, πεθαίνεις». Είμαστε ευλογημένοι που έχουμε σύμμαχό μας τον Τραμπ, ο οποίος φαίνεται ότι θα δώσει λύση (τουλάχιστον να του αναγνωρίσουμε ότι προσπαθεί!) σε κάτι που όλοι μαζί οι ευρωπαίοι έχουν προς το παρόν αποτύχει.
Σεβασμιότατε,
βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση, και αυτό ακριβώς είναι η ουσία της επιστολή μου, διότι ο μεν ένας σύμμαχός μας προσπαθεί να κλειδώσει την ειρήνη στην Ουκρανία και εν γένει στην Ευρώπη, οι δε ευρωπαίοι σύμμαχοί μας μιλούν συνεχώς για την (λίγο πολύ αναπότρεπτη, όπως την περιγράφουν) προοπτική του πολέμου μας με τη Ρωσία. Μάλιστα ο πόλεμος αυτός φαίνεται/παρουσιάζεται ότι θα γίνει κοντά στο 2030, ώστε να έχουμε προλάβει να εξοπλιστούμε και να προετοιμαστούμε ψυχολογικώς. Κάποιοι λένε από το 2029. Μόνο στο στοίχημα δεν έχουμε δει ακόμα τις ημερομηνίες και τις πιθανές αποδόσεις τους.
Κύριέ μου,
καταλαβαίνω ότι έχουμε καλούς συνεργάτες, πιστούς φίλους θα τολμούσα να πω, και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αλλά οι δύο αυτές πλευρές θα πρέπει να συμφωνήσουνε. Ετοιμαζόμαστε για πόλεμο τελικά ή για ειρήνη; Ας μη μιλήσουμε ποιητικά «ετοιμαζόμαστε για πόλεμο, για να έχουμε ειρήνη», διότι αυτά τα πράγματα κοστίζουν. Πρέπει να γνωρίζουμε ποιος είναι ο πραγματικός οικονομικός προγραμματισμός μας. Πάμε για στρατικοποίηση της οικονομίας μας ή όχι; Να αρχίσουμε να μαζεύουμε τενεκέδες με λάδι ή δεν υπάρχει λόγος τροφικής αποταμίευσης;
Εκλαμπρότατε,
Οι ευρωπαίοι δεν βάζουν νερό στο κρασί τους, και μιλάνε με -ελαφρώς τραβηγμένες κατά την άποψί μου- εκφράσεις του τύπου «πρέπει να είμαστε έτοιμοι να χάσουμε παιδιά» (όπως είπε στα τέλη Νοέμβρη ο αρχηγός του Γαλλικού στρατού, καλώντας τη Γαλλία να είναι έτοιμη να χάσει τέκνα της σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία), και «ίσως αυτό ήταν το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι» (όπως είπε στα μέσα Νοέμβρη ο Γερμανός υπουργός Άμυνας). Ο δικός μας, κ. Δένδιας, το είπε πιο κομψά, απλώς παρατηρώντας ότι «σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία», και εξηγώντας ότι στην ευρωπαϊκή ήπειρο χρειάζεται «η αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών και η επιστροφή σε πνεύμα αυτοθυσίας που ο Ευρωπαίος θα έχει μέσα στη συνείδησή του, ότι μπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπίσει τα δικαιώματα τα οποία απολαμβάνει». (Πάντως θα μου επιτρέψετε να πω ότι, στο ενδεχόμενο πολέμου, το σημαντικό είναι η ευκαιρία που θα μας δώσει η ευρωπαϊκή οικογένεια και η πατρίδα μας να θυσιαστούμε γι’ αυτές, και δεν έχει τόση σημασία ποια σημαία θα καλύψει τα φέρετρά μας, και η ευρωπαϊκή και η ελληνική είναι εξίσου καλές και ευπρόσδεκτες, και ωραιότατος τρόπος να κλείσει κανείς, τιμημένα και υπερήφανα, τη ζωή του.)
Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,
πολλά ακόμη θα ημπορούσα να σας πω, αλλά είμαι βέβαιος ότι ο υψηλός πατριωτισμός σας και η αγάπη σας για την παράταξή μας και το έθνος είναι αξία αδιαπραγμάτευτος, μετατρέποντας κάθε επισήμανσή μας σε περιττή υποσημείωση. Αν γίνεται, πείτε στον κ. Τραμπ να μιλήσει με την κα Φον ντερ Λάιεν πριν κλείσει συμφωνία ειρήνης με τη Ρωσία. Κρίμα είναι να μπαίνουμε σε έξοδα χωρίς λόγο.
με απεριόριστη εκτίμηση,
Μιλτιάδης Κυανός,
γνήσιο τέκνο της γαλάζιας παρατάξεως
28-11-25
