Με φόντο την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολεμικών συγκρούσεων για το ξαναμοίρασμα των παγκόσμιων αγορών και ζωνών επιρροής, σε μια ρευστή μεταβατική περίοδο όπου ολόκληρες γεωπολιτικές πλάκες (Λατινική Αμερική, Αφρική, Μέση Ανατολή) μετατοπίζονται αργά μα σταθερά από τη Δύση στην Ανατολή, πραγματοποιήθηκε και φέτος η σύνοδος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στο Μπισκέκ του Κιργιστάν το διήμερο 31/8-1/9 .
Ο SCO (που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Κίνας το 2001 και πλέον περιλαμβάνει 10 χώρες μέλη – Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Ιράν, Πακιστάν, Λευκορωσία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν Ουζμπεκιστάν – και 15 «εταίρους διαλόγου» προεξαρχόντων της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ και δύο κράτη-παρατηρητές συμπεριλαμβανομένου του Αφγανιστάν) αποτελεί βασικό εργαλείο ανάπτυξης και επέκτασης της πολιτικοοικονομικής επιρροής της Κίνας στον νευραλγικό χώρο της Ευρασίας και εφόρμησης μέσω αυτής στις αγορές της Δύσης με όπλο το φαραωνικό σχέδιο «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος».
Ο ραγδαία ανερχόμενος κινέζικος ιμπεριαλισμός επιχειρεί να εμφανιστεί στα μάτια των λαών του κόσμου ως «φιλειρηνική, ήρεμη δύναμη» σε αντιπαράθεση υποτίθεται με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό που βρίσκεται σε τροχιά σχετικής εξασθένησης και παρακμής και μετατρέπεται για τον λόγο αυτό ολοένα και περισσότερο σε τυχοδιωκτική και φιλοπόλεμη δύναμη, πηγή πολέμου και επίθεσης. Για τον σκοπό αυτό, ο Σι Τζινπίνγκ και από το βήμα της πρόσφατης συνόδου κάλεσε δημαγωγικά «σε μεταρρύθμιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, προς έναν ισότιμο και ομαλό πολυπολικό κόσμο».
Ο πόλεμος της Ουκρανίας και ο δυτικός αποκλεισμός στο φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο καθ’ υπόδειξη των ΗΠΑ που τροφοδοτούν πλέον την Ευρώπη με το πανάκριβο αμερικάνικο υγροποιημένο LNG, έστειλε αμέσως τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας που αποτελεί -όπως και η Ινδία- βασικό εισαγωγέα των τεράστιων αποθεμάτων ρωσικού πετρελαίου. Ο Πούτιν έκανε λόγο για τη «στρατηγική συνεργασία Κίνας και Ρωσίας που αποτελεί πρότυπο διακρατικών σχέσεων», ενώ ο Σι Τζινπίνγκ αναφέρθηκε στις «ακόμα πιο πολλά υποσχόμενες προοπτικές της σινορωσικής συνεργασίας».
Απέναντι στον «οικονομικό στραγγαλισμό» που εξήγγειλε ο Τραμπ στο Ιράν και τους εμπορικούς εταίρους του, η κινέζικη πλευρά υποστήριξε πως «θα υπερασπιστεί σθεναρά τα συμφέροντά της». Στο ίδιο μήκος κύματος και η Μόσχα με τον Πούτιν να δεσμεύεται πως Ρωσία και Ιράν θα διατηρήσουν τις οικονομικές και εμπορικές σχέσεις τους. Αλλά και το Πακιστάν με την Τουρκία αρνήθηκαν να συμμετάσχουν «στη μεγαλύτερη χρηματοοικονομική επίθεση που έχει οργανωθεί ποτέ» σύμφωνα με τον Αμερικάνο υπουργό οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ.
Η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας εκδηλώθηκε ιδιαίτερα έντονα στη σύνοδο των G20, όπου η κινέζικη αντιπροσωπεία αρνήθηκε να υπογράψει το κοινό ανακοινωθέν, καθώς υπήρχε μία φράση που «φωτογράφιζε» την κινέζικη οικονομία αποκαλώντας την «οικονομία της μη αγοράς». Η ανυποχώρητη στάση των ΗΠΑ πάνω στις αντιπροτάσεις των Κινέζων οδήγησε σε αδιέξοδο και την προαναφερθείσα κατάληξη. Απαντώντας στις κατηγορίες των ΗΠΑ και της ΕΕ για «αθέμιτη κρατική στήριξη» σε συγκεκριμένους τομείς, το κινέζικο υπουργείο Εμπορίου ανέφερε πως «…η κατηγορία κατά της Κίνας περί «αθέμιτου ανταγωνισμού» και «πολιτικών και πρακτικών που δεν συνάδουν με τους κανόνες της αγοράς» αποτελεί κλασική περίπτωση διπλών μέτρων και σταθμών». Η σφοδρή σύγκρουση των δύο ιμπεριαλιστικών χωρών στο πλαίσιο της G20 αντανακλά ουσιαστικά την προσπάθεια των ΗΠΑ να φρενάρουν την ανάπτυξη του κινέζικου ιμπεριαλισμού που απειλεί την πρωτοκαθεδρία τους στον πλανήτη.
Ο Ινδός πρόεδρος, Μόντι, δήλωσε πως επιθυμεί την ενίσχυση των διμερών σχέσεων με το Ιράν σε διάφορους τομείς ενώ ο οικοδεσπότης πρόεδρος του Κιργιστάν, Τζαπάροφ, πρότεινε στον Πεζεσκιάν να επενδύσει η Τεχεράνη σε διυλιστήριο πετρελαίου στη χώρα του. Εξού και το μήνυμα που εισέπραξαν τα επιτελεία του ιρανικού καθεστώτος (που μέσω του Πεζεσκιάν πρότειναν την ίδρυση κοινής τράπεζας του SCO) πως «σε συνθήκες μέγιστης πίεσης η Τεχεράνη προσπαθεί να εδραιωθεί ως βασικός παράγοντας στο ευρασιατικό οικονομικό και γεωπολιτικό δίκτυο».
Κατά τα λοιπά, η κατά τη δυτική προπαγάνδα «απομονωμένη» Τουρκία βγήκε επίσης κερδισμένη από τη Σύνοδο. Ο Πούτιν χαρακτήρισε την Τουρκία προνομιακό εταίρο της χώρας του, ενώ ο Ερντογάν που εκμεταλλεύεται το παγκόσμιο ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον και χρησιμοποιεί το οικονομικοπολιτικό εκτόπισμα της χώρας του ελισσόμενος επιδέξια ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα των δύο αντίπαλων ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (ΗΠΑ-ΕΕ και Ρωσία-Κίνα), έκανε λόγο «για νέους πυρηνικούς σταθμούς» και τόνισε πως «οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας βρίσκονται πραγματικά σήμερα σε ένα πολύ προχωρημένο επίπεδο σε σύγκριση με κάθε προηγούμενη περίοδο».
Παρά, τέλος, τη συμμετοχή της Ινδίας στο σχήμα QUAD (μαζί με τις ΗΠΑ, Ιαπωνία και Αυστραλία), η πρεμούρα του Τραμπ να επιβάλλει δασμούς έως και 50% σε ινδικά προϊόντα, οι αφόρητες πιέσεις του προς το Νέο Δελχί προκειμένου να απογαλακτιστεί από το ρώσικο φυσικό αέριο, αλλά και η επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Πακιστάν αποτελούν παράγοντες εδραίωσης του καθεστώτος Μόντι στη SCO και ενίσχυσης του δόγματος της εξωτερικής της πολιτικής που συνοψίζεται στη «στρατηγική αυτονομία» από τα αντιτιθέμενα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα.
