Πληθώρα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων έλαβαν χώρα τη 18η του Οκτώβρη στις ΗΠΑ. Ήταν άλλο ένα ραντεβού του κινήματος «Χωρίς Βασιλιάδες», όπως αυτό του περασμένου Ιουνίου, με κέντρο τότε το Λος Άντζελες, όταν ο Τραμπ έθετε σε εφαρμογή την αντιμεταναστευτική και στρατοκρατική του εκστρατεία, κινητοποιώντας τους πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων, της διαβόητης ICE, και τους στρατιώτες της εθνοφρουράς. Σε περίπου 2700 μεγάλες και μικρές πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα υπήρξαν διαδηλώσεις, κατά κανόνα ειρηνικές. Υπολογίζεται ότι συνολικά στις διαδηλώσεις συμμετείχαν 7 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 2 εκατομμύρια περισσότεροι από τον Ιούνιο.
Το συγκεκριμένο κίνημα αναμφίβολα έχει σπόνσορες και στήριξη από κύκλους που συνδέονται με το Δημοκρατικό Κόμμα. Ωστόσο, το Δημοκρατικό Κόμμα φαίνεται ακόμη ανίκανο να ασκήσει αντιπολίτευση. Ο υποψήφιος για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, είναι από τις λίγες ηχηρές αντιπολιτευτικές φωνές οπότε και δέχεται τα πυρά και τις απειλές του ίδιου του Τραμπ. Το ίδιο συμβαίνει και με κατά τόπους κυβερνήτες πολιτειών των Δημοκρατικών που αντιστέκονται στους εθνοφύλακες και στους πράκτορες του Τραμπ, όπως προηγούμενα με τον Γκάβιν Νιούσομ, της Καλιφόρνια και τώρα με τον Τζέι Ρόμπερτ Πρίτσκερ, του Ιλινόι, ο οποίος απειλείται με σύλληψη. Οπότε αυτό το κίνημα αποτελεί μια ευκαιρία έκφρασης για τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο στη χώρα, του οποίου η δράση δεν πρέπει να υποτιμηθεί απλά ως στοιχείο των αντιθέσεων των κυρίαρχων κύκλων.
Τα πιο εμφανή σημεία της διαμαρτυρίας είναι η ανεξέλεγκτη δράση της ICE καθώς και η επιδρομή της εθνοφρουράς στις πολιτείες και τις πόλεις που ελέγχουν οι Δημοκρατικοί. Ωστόσο η οικονομική δυσπραγία θα πρέπει πάντα να θεωρείται η βάση που χαρακτηρίζει όλες αυτές τις εξελίξεις. Αυτό φαίνεται να το έχει καταλάβει καλά ο Μαμντάνι που έχει ως βασικό σύνθημα της προεκλογικής του προσπάθειας μια οικονομικά προσιτή για τους κατοίκους της Νέα Υόρκη. Άλλωστε πολλά πανό στις διαδηλώσεις βάλλουν και κατά της τάξης των δισεκατομμυριούχων.
Αν το σκεφτεί κανείς, το «Χωρίς Βασιλιάδες» ταιριάζει απέναντι σε μια προσωπικότητα όπως ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό το διάστημα η λειτουργία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης βρίσκεται σε παύση, λόγω διαφωνιών στο Κογκρέσο επί του προϋπολογισμού. Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότεροι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι δεν αμείβονται και τίθενται σε υποχρεωτική αργία άνευ αποδοχών, σύμφωνα πάντα με το ομοσπονδιακό σύνταγμα. Ωστόσο και εδώ ο Τραμπ αποφασίζει να είναι παράγοντας ανομίας και παράβασης του συντάγματος. Κανονικά ούτε οι στρατιωτικοί πρέπει να πληρωθούν, ωστόσο η διοίκηση Τραμπ έλαβε ιδιωτική χορηγία ύψους 130 εκατομμυρίων δολαρίων για την πληρωμή εν μέσω της παύσης λειτουργίας. Ο δισεκατομμυριούχος υποστηρικτής των Ρεπουμπλικάνων Τίμοθι Μέλον φέρεται να είναι ο «ευεργέτης». Φυσικά, μια τέτοια διαχείριση είναι αντισυνταγματική σε πολλά επίπεδα, αλλά αυτό ποτέ δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τον Τραμπ.
Ο ίδιος έχει αποφασίσει να διακόψει μια σειρά χρηματοδοτικών προγραμμάτων ύψους 27 δισ. δολαρίων, αποκλειστικά σε περιοχές που ελέγχουν οι Δημοκρατικοί. Η πολιτική εκδίκηση για τις διαφωνίες επί του προϋπολογισμού είναι δηλαδή το κριτήριο με το οποίο εγκρίνονται ή παρακρατούνται διάφορα κονδύλια δημόσιων επενδύσεων. Το ίδιο ισχύει και για τις απολύσεις στον δημόσιο τομέα που τις επεκτείνει με αφορμή την παύση λειτουργίας της κυβέρνησης και αφορούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Αυτή η αυθαίρετη επιλεκτικότητα απέναντι στους ποιους πληρώνει και ποιους όχι, ποιους απολύει και ποιους χρηματοδοτεί, πράγματι αντιστοιχεί περισσότερο σε βασιλική νοοτροπία, παρά σε πρόεδρο αστικού καθεστώτος. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τη χρήση της εθνοφρουράς για να ασκήσει πίεση στους πολιτικούς του αντιπάλους.
Τον Ιούνιο τον τόνο των διαδηλώσεων έδωσε η πολιτεία της Καλιφόρνια και ειδικότερα η πρωτεύουσα, το Λος Άντζελες. Αυτή τη φορά φαίνεται να πρωταγωνίστησε η Νέα Υόρκη, που βρίσκεται και εν μέσω μια πολιτικής μάχης με πολλαπλούς και ισχυρούς συμβολισμούς. Ο Μαμντάνι, που φαίνεται ότι θα είναι ο επόμενος δήμαρχος, συγκεντρώνει διάφορα χαρακτηριστικά που είναι «κόκκινο πανί» για τον Τραμπ. Είναι γιος μεταναστών, μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και θεωρείται «δημοκρατικός σοσιαλιστής», κατά τα πρότυπα του γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, που απασχόλησε τη δημοσιότητα τα προηγούμενα χρόνια. Είναι ο μόνος υποψήφιος που δεν έχει δηλώσει υποταγή στο Ισραήλ και μιλάει ανοιχτά για τη γενοκτονία που διαπράττει εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού. Αυτά τον κάνουν «ακραίο ισλαμιστή – κομμουνιστή» στα μάτια του Τραμπ και του ακροδεξιού συρφετού που τον περιβάλλει…
