Στην εκδήλωση της κηδείας του ακραίου αντιδραστικού δημοσιολόγου Τσάρλι Κερκ την 21η Σεπτεμβρίου, που δολοφονήθηκε στο πανεπιστήμιο της Γιούτα την 10η Σεπτεμβρίου, παρευρέθη και μίλησε ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς και άλλοι αξιωματούχοι της διοίκησης. Συνήθως αυτός που κλέβει τα φώτα της δημοσιότητας με την αμετροέπειά του και τον εμπρηστικό του λόγο είναι ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Αξίζει όμως αυτή τη φορά να σταθούμε στην ομιλία του Στίβεν Μίλερ, αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, ο οποίος βρίσκεται στο πλάι του Τραμπ από την αρχή της διαδρομής του και ο όρος ακροδεξιός ίσως είναι πολύ ελαφρύς για να τον περιγράψει κανείς πολιτικά. Η ομιλία του ήταν ένα ανιστόρητο παραλήρημα μίσους, διχόνοιας και μεταφυσικής:
«Χαιρετώ τα εκατομμύρια των Αμερικάνων που συγκεντρώθηκαν σε όλη τη χώρα με λύπη και με θλίψη για να θρηνήσουμε τον Τσάρλι Κερκ, αλλά και να αφιερώσουμε τους εαυτούς μας στην ολοκλήρωση της αποστολής του και να επιτύχουμε τη νίκη στο όνομά του… Τη μέρα που ο Τσάρλι πέθανε, οι άγγελοι έκλαψαν, αλλά τα δάκρυά τους έγιναν φωτιά μες στις καρδιές μας. Και αυτή η φωτιά καίει με δίκαιη οργή, που οι εχθροί μας δε μπορούν να καταλάβουν και να αντέξουν…»
Ποιοι είναι αλήθεια οι εχθροί στους οποίους αναφέρεται ο Στίβεν Μίλερ, που τώρα είναι αντιμέτωποι με τη «δίκαιη οργή» της διοίκησης Τραμπ; Οι μεγάλοι αντίπαλοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, Κινέζοι και Ρώσοι, δεν έχουν συνδεθεί με τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ. Οι εχθροί λοιπόν βρίσκονται εντός της χώρας και φαίνεται να είναι όσοι διαφωνούσαν με το δηλητήριο που έσπερνε ο δολοφονημένος, του οποίου η δολοφονία, θα χρησιμοποιηθεί άρον άρον για πολιτικές εξελίξεις από τη διοίκηση Τραμπ. Σε άλλο σημείο της ομιλίας: «Όταν βλέπω την Έρικα (σύζυγος του Τσάρλι Κερκ) και τη δύναμη και το κουράγιο της, θυμάμαι μια διάσημη έκφραση. Η καταιγίδα ψιθυρίζει στον πολεμιστή, δε μπορείς να αντέξεις τη δύναμή μου. Ο πολεμιστής απαντά, εγώ είμαι η καταιγίδα…»
Με τέτοιες μπούρδες θρέφεται ο αμερικάνικος συντηρητισμός για να αντιμετωπίσει πρώτα και κύρια εσωτερικά την παρακμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Δεν πρόκειται για κάποια διάσημη έκφραση, παρά για κάποιο τσιτάτο του διαδικτύου που ο 40χρονος Μίλερ μάλλον είδε σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό είναι το επίπεδο των πολιτικών στελεχών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού την εποχή Τραμπ. Ένας επικήδειος που αντί να καλεί σε ενότητα καλεί σε μίσος και διχόνοια, με δόσεις ανιστόρητης «λευκής υπεροχής».
«Εμείς είμαστε η καταιγίδα και οι εχθροί μας δε μπορούν να κατανοήσουν τη δύναμη, την αποφασιστικότητα και το πάθος μας… Η καταγωγή μας και η κληρονομιά μας πάει πίσω στην Αθήνα και στη Ρώμη, στη Φιλαδέλφεια και στο Μοντιτσέλο. Οι πρόγονοί μας έχτισαν τις πόλεις, παρήγαγαν την τέχνη και την αρχιτεκτονική, τη βιομηχανία… Η Έρικα στέκεται στους ώμους πολεμιστριών χιλιάδων χρόνων που μεγάλωσαν οικογένειες, πόλεις και βιομηχανίες, τον πολιτισμό, που μας έβγαλε από τις σπηλιές και το σκοτάδι, στο φως…»
Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις με το γελοίο και ανιστόρητο τουρλουμπούκι, το οποίο συνεχίζεται με νέες απειλές και αυτοθαυμασμό.
«Θα νικήσουμε το σκοτάδι. Θα υπερισχύσουμε των δυνάμεων της φαυλότητας και του κακού. Δε μπορούν να φανταστούν τι έχουν αφυπνίσει. Δε μπορούν να συλλάβουν τον στρατό που έχουν δημιουργήσει σε όλους μας…»
Ποιες είναι οι δυνάμεις της φαυλότητας και του κακού που θα συντρίψει ο στρατός του Μίλερ;
Προφανώς πρόκειται για τους Αμερικάνους και τις Αμερικανίδες που δεν προσυπογράφουν την πλατφόρμα που διέδιδε ο Τσάρλι Κερκ σαν απόστολος της διοίκησης Τραμπ, η οποία από το Δημοκρατικό Κόμμα και πέρα τους ονομάζει όλους «ριζοσπάστες αριστερούς» που θέλουν το κακό των ΗΠΑ. Άλλωστε η διοίκηση Τραμπ δε φαίνεται να είναι σε θέση να απειλήσει κάποιον άλλο, τουλάχιστο για την ώρα.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δε φαίνεται να μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους ανταγωνιστές του διεθνώς, οπότε ίσως έχει έρθει η ώρα να ξεσπάσει με τη γνωστή του αγριότητα πάνω στον δικό του λαό.
«Στεκόμαστε για ό,τι είναι καλό, αγνό και ευγενές. Και προς αυτούς που προκαλούν τη βία εναντίον μας, αυτούς που καλλιεργούν το μίσος ενάντιά μας, τι έχετε; Δεν έχετε τίποτα, δεν είστε τίποτα. Είστε η φαυλότητα, ζήλια, το μίσος, είστε το τίποτα…»
Η μισή και βάλε Αμερική υποβιβάζεται, της αφαιρείται η ανθρώπινη υπόσταση και χρεώνεται τη δολοφονία του νέου «αγίου» Τσάρλι Κερκ, επειδή αποστρεφόταν τις ιδέες του… Έτσι έχει αφαιρεθεί πολλές φορές η ανθρώπινη υπόσταση σε λαούς που έβαλε στο στόχαστρο ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κατά καιρούς. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι θυμίζει την ομιλία του Μπους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, μόνο που αυτή τη φορά ο στόχος είναι οι «άλλοι» Αμερικάνοι.
Όλα αυτά επιβεβαιώνουν τη διχόνοια που υπάρχει σε όλο το οικοδόμημα της αμερικάνικης κοινωνίας και συνάδουν με την πολιτική αυταρχισμού της διοίκησης Τραμπ.
Έτσι μετά το Μέμφις, στο στόχαστρο του Τραμπ για αποστολή της εθνοφρουράς βρέθηκε το Πόρτλαντ της πολιτείας Όρεγκον, που ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς, λέγοντας ότι η πόλη βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση και υποφέρει από εγχώριους τρομοκράτες. Τόσο οι αρχές της πολιτείας, όσο και οι αρχές της πόλης έχουν προσφύγει στη δικαιοσύνη για να αποφευχθεί η ανάπτυξη εθνοφρουράς εκεί, ενώ έχουν ήδη συμβεί και οι πρώτες διαδηλώσεις ενάντια στο ενδεχόμενο.
Παράλληλα, μέτρα λαμβάνονται για τον έλεγχο των ΜΜΕ, από αυτούς που κατά τα άλλα και μέχρι χθες κόπτονταν για την ελευθερία του λόγου και αντιμάχονταν την «κουλτούρα της ακύρωσης», τώρα με αφορμή τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ έχουν γίνει οι πιο σκληροπυρηνικοί θιασώτες της, εξαπολύοντας κυνηγητό προκειμένου να απολύεται και να διασύρεται όποιος πει κάτι που μπορεί να ερμηνευτεί ως αρνητικό γι’ αυτόν, ειδικά αν εργάζεται σε ΜΜΕ.
Όμως το θέμα αυτό πάει βαθύτερα. Στα τέλη του Σεπτέμβρη έγινε γνωστό ότι το Πεντάγωνο προχώρησε σε μνημόνιο 17 σελίδων, βάσει του οποίου απαιτεί από διαπιστευμένους δημοσιογράφους την υπόσχεση ότι δεν θα συλλέγουν και δεν θα χρησιμοποιούν πληροφορίες οι οποίες δεν έχουν προηγούμενα εγκριθεί από τον αρμόδιο αξιωματούχο της κυβέρνησης, ακόμη και αν αυτές δεν είναι απόρρητες και κυκλοφορούν ήδη στη δημοσιότητα. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, οι δημοσιογράφοι θα χάνουν την πρόσβασή τους στο Πεντάγωνο.
Από τότε που εξελέγη για δεύτερη φορά, ο Τραμπ έχει ξηλώσει μια σειρά υπηρεσίες και οργανισμούς, που αποτελούσαν το βαθύ κράτος του Μπάιντεν και προσπαθεί να στήσει γοργά τον δικό του αντίστοιχο μηχανισμό. Αυτό είναι το βασικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να θεωρηθούν όλες αυτές οι ενέργειες.
Άλλη μία σχετική εξέλιξη είναι το αιφνιδιαστικό κάλεσμα 800 ανώτατων αξιωματικών του στρατού από τον Τραμπ και τον υπουργό… πολέμου, Πίτερ Χέγκσεθ, στη ναυτική βάση Κουαντίκο στη Βιρτζίνια. Εκεί ο Τραμπ άνοιξε μια ομιλία προς τους στρατιωτικούς λέγοντάς τους ότι σε όσους δεν τους αρέσουν αυτά που λέει, μπορούν να φύγουν, εγκαταλείποντας φυσικά την καριέρα τους, ενώ συνέχισε χαρακτηρίζοντας τις «επικίνδυνες» πόλεις, δηλαδή αυτές που στέλνει την εθνοφρουρά και τους πεζοναύτες, ως… πεδία εκπαίδευσης για τον νέο στρατό που οραματίζεται, καλώντας τον να αντιμετωπίσει τους «εγχώριους εχθρούς». Πρόκειται για καθαρά ρητορική εμφύλιας σύρραξης. Ο Χέγκσεθ μίλησε για νέο «ήθος πολεμιστή» με το οποίο πρέπει να εμποτιστεί το στράτευμα, κατά το «υψηλότερο ανδρικό πρότυπο», αποκλείοντας τους παχύσαρκους και γυναίκες από μάχιμες μονάδες, όλα αυτά για να σταματήσουν «δεκαετίες σήψης». «Είχαμε καταντήσει υπουργείο woke», διεμήνυσε ξεκαθαρίζοντας ότι από εδώ και μπρος το υπουργείο πολέμου έχει ένα σκοπό, τον πόλεμο…
Η διοίκηση Τραμπ με παρανοϊκούς ακροδεξιούς influencers σε καίριες διοικητικές και κυβερνητικές θέσεις, αρέσκεται σε τέτοιες «παραστάσεις» για να παραμυθιάζει τον αποβλακωμένο συρφετό των υποστηρικτών της, ωστόσο κάποια πράγματα από όσα λέει και αντιμετωπίζει πρέπει να αντανακλούν και την παρακμή των μηχανισμών του κράτους επί Μπάιντεν. Τώρα αυτό το τεταμένο σκηνικό λαμβάνει χώρα ενώ ήδη κηρύχτηκε παύση λειτουργίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, επειδή δεν υπήρξε συμφωνία στο κογκρέσο για την χρηματοδότησή της, δηλαδή τον δανεισμό της. Την υπόθεση πληρώνουν πρώτα οι εργαζόμενοι του υπουργείου υγείας, καθώς το σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπει την απόλυση του 41% του προσωπικού, αλλά και δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι και εργαζόμενοι σε υπηρεσίες του Δημόσιου.
Λέγεται συχνά ότι υπάρχει μεγάλος διχασμός στους κυρίαρχους κύκλους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, για το πώς πρέπει να κινηθούν οι ΗΠΑ, ειδικά διεθνώς και ότι ο Τραμπ εκπροσωπεί ένα από τα δύο βασικά στρατόπεδα. Ωστόσο, όσο περνάει ο καιρός και η διοίκησή του, παρά τα παχιά λόγια, φαίνεται ανίκανη ακόμη και να καθυστερήσει την εξάπλωση του κινέζικου καπιταλισμού. Παράλληλα φαίνεται να ακολουθεί πολιτική αλλοπρόσαλλη και σπασμωδική, όπως στην περίπτωση των δασμών και της στάσης απέναντι στη Ρωσία και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Νέες σκέψεις αρχίζουν να εκφράζονται στη δημόσια συζήτηση σχετικά με τη βασική αποστολή της προεδρίας Τραμπ, ίσως ότι αυτή είναι να «πουληθεί» η υποχώρηση και η παρακμή ως νίκη στην καλύτερη ή ως φταίξιμο των «εσωτερικών εχθρών» στη χειρότερη περίπτωση, προκειμένου να «χωνευτεί» ευκολότερα η νέα πραγματικότητα που θα την συνοδεύει, τουλάχιστο στο τμήμα του κοινού που είναι έτοιμο να πιστέψει κάτι τέτοιο…
