Στη δίνη της ολόπλευρης κρίσης (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής) εξακολουθεί να παραδέρνει η Γαλλία. Ο πέμπτος πρωθυπουργός μέσα σε λιγότερο από 2 χρόνια, που επιστρατεύθηκε άρον άρον από τον Μακρόν μετά την εκκωφαντική χρεοκοπία (και) του εννιαμηνίτη Μπαϊρού, ο Λεκορνί, στήνει μεθοδικά ένα σκηνικό απάτης και αποπροσανατολισμού του γαλλικού λαού με φόντο τη γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια και αποδοκιμασία της λαογδαρτικής πολιτικής του μακρονισμού και επίδικο την ενσωμάτωση -χειραγώγησή της σε ανώδυνα κανάλια για το κλυδωνιζόμενο πολιτικό σύστημα.
Στα πλαίσια αυτά, ο νέος αχυράνθρωπος του Γάλλου προέδρου δημαγωγεί για ένα δήθεν «φιλολαϊκό» ρετουσάρισμα του κακόφημου σχεδίου Μπαϊρού, «δεσμευόμενος» ότι δε θα καταργήσει τις (δύο) δημόσιες αργίες. Εμφανίζεται παράλληλα να συμμετέχει σε πυρετώδεις και πολύωρες διαδικασίες «κοινωνικού διαλόγου» με τα συνδικάτα, τους εκπροσώπους της μεγαλοεργοδοσίας και την ποικιλόχρωμη αντιπολίτευση, φιλοτεχνώντας για λογαριασμό του, και με την αμέριστη συνδρομή των κυρίαρχων ΜΜΕ, το προφίλ του «διαλλακτικού» και «οικουμενικού» ηγέτη που με σύνεση και μετριοπάθεια «διαβουλεύεται με όλες τις πολιτικές δυνάμεις» (Μακρόν).
Και ενώ συνεχίζονται με αμείωτη ένταση τα κρυφά και φανερά παζάρια για τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης που θα προωθήσει τον προϋπολογισμό – καταπέλτη για το 2026 με περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες ύψους 44 δισ. ευρώ, το εξαϋλωμένο και παντελώς ανυπόληπτο σοσιαλιστικό κόμμα (PS), εμφανίζεται βασιλικότερο του βασιλέως και πρόθυμο (στον ρόλο του πολύτιμου δεκανικιού του Λεκορνί) να αναλάβει ξανά κυβερνητικά πόστα.
Δίνοντας για πολλοστή φορά τα διαπιστευτήριά του στη ντόπια μεγαλοαστική τάξη, ο γραμματέας του PS, Ολιβιέ Φορ, συναντήθηκε την παραμονή των κινητοποιήσεων του γαλλικού λαού (18/9) με τον διορισμένο Λεκορνί. Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Ολάντ, ο Φορ καθησύχασε τον Λεκορνί και του διαμήνυσε σαν έτοιμος από καιρό, σε μια νέα επίδειξη οσφυοκαμψίας πως «εμείς δεν επιδιώκουμε τη μομφή, δεν επιδιώκουμε τη διάλυση της βουλής, δεν επιδιώκουμε την παραπομπή της κυβέρνησης ή του προέδρου».
Χαρακτηριστικό της περίσσειας του λακεδισμού εκ μέρους του σοσιαλιστικού κόμματος προς το καθεστώς Μακρόν αποτελεί η τοποθέτηση του Φορ μετά τη συνέντευξη του Λεκορνί στις 26/9, στην οποία χωρίς περιστροφές ο «συναινετικός» νέος πρωθυπουργός έδωσε μια πρώτη γεύση για τις κατευθυντήριες γραμμές του κακόφημου προϋπολογισμού του 2026.
Αν και ο Λεκορνί στην ακραία νεοφιλελεύθερη φούρια του απέκλεισε κατηγορηματικά την επιβολή του περιβόητου φόρου Ζούκμαν για τις μεγάλες περιουσίες, την επιστροφή στον φόρο πλούτου και την αναστολή της αντιλαϊκής μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος, κουρελιάζοντας εκκωφαντικά τις αυταπάτες των εραστών της «συναίνεσης», ο γραμματέας των σοσιαλιστών, Φορ, ξεσκολισμένος στις «αριστερές» μανούβρες υποταγής, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, καταλόγισε διακριτικά στον Λεκορνί πως «δεν έγινε καμιά προσπάθεια». Δεσμεύτηκε ωστόσο πως «θα συναντηθεί μια τελευταία φορά με τον πρωθυπουργό την επόμενη εβδομάδα».
Από την πλευρά της η Εθνική Συσπείρωση (Λεπέν) πασχίζοντας να παρουσιαστεί ως ο αυθεντικός εκπρόσωπος της αχαλίνωτης μαύρης επίθεσης του γαλλικού ιμπεριαλισμού, μέμφεται «τον πρωθυπουργό που υποσχέθηκε μια ρήξη με το παρελθόν και έρχεται σε αυτήν την συνέντευξη να πει ότι δε θα αλλάξει τίποτα».
Απέναντι στα μέτρα τσεκουρώματος των κοινωνικών δαπανών και κλιμάκωσης της φοροληστείας που εγγυάται η διακυβέρνηση Λεκορνί, προκειμένου να τιθασεύσει το δημόσιο έλλειμμα σε 4,7% το 2026 και 3% το 2029, ορθώνεται ένα μαχητικό παλλαϊκό κίνημα αντίστασης σε πανεθνική κλίμακα. Πρελούδιο της κοινωνικής έκρηξης αποτέλεσε η απεργία στις 10/9 που παρέλυσε τη χώρα.
Σε απεργιακό κλοιό βρέθηκε η Γαλλία και στις 18/9. Το μεγαλύτερο συνδικάτο (CGT) κάνει λόγο για την κάθοδο άνω του 1 εκ. λαού σε 476 διαδηλώσεις σε 250 πόλεις. Πρόκειται για τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις από το 2023, όταν οι Γάλλοι πλημμύρισαν τους δρόμους ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση Μακρόν που έφερε την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 64 έτη.
Απέναντι στις μεγάλες συγκεντρώσεις και πορείες (και) στις 18/9, το καθεστώς Μακρόν επιστράτευσε την ωμή βία και καταστολή, κατεβάζοντας 80.000 και πλέον αστυνομικούς που πραγματοποίησαν εκατοντάδες συλλήψεις. Ωστόσο η πολιτική του βούρδουλα δεν στάθηκε ικανή να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα των εργατολαϊκών στρωμάτων και νέες μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις προαναγγέλθηκαν από τα συνδικάτα για τις 2 Οκτώβρη
