Η επίθεση που εξαπέλυσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο ισραηλινός φασισμός έναντι του Ιράν σύντομα θα ξεπεράσει τις εξήντα μέρες σε διάρκεια. Η αντίσταση του Ιράν έχει οδηγήσει τους Αμερικάνους και τον ίδιο τον Τραμπ σε αλλεπάλληλες παλινωδίες. Πότε ο πόλεμος θα τελειώσει σε λίγες μέρες έλεγαν και πότε ότι θα χρειαστεί μεγάλο διάστημα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ τη μία δηλώνει ότι θα «αφανίσει» έναν ολόκληρο πολιτισμό, δηλαδή το Ιράν, για να προχωρήσει σε εκεχειρία την επόμενη μέρα, η οποία μετά από λίγες μέρες ανατρέπεται πάλι. Απειλεί με χερσαία επέμβαση, ξαφνικά ανακοινώνει ότι ξεκινάει νέος γύρος διαπραγματεύσεων, για να διαψευστεί αμέσως από την πλευρά των Ιρανών.
Το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ και η αντοχή του Ιράν προκαλούν αυτήν την αμηχανία στα επιτελεία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αλλά ακόμη περισσότερο προκαλεί μεγάλη ανησυχία, αν όχι πανικό και εκνευρισμό, στους κυρίαρχους κύκλους των ευρωπαϊκών χωρών, που βλέπουν τις οικονομίες τους και τις βιομηχανίες τους να κινδυνεύουν με νέο βαρύτατο πλήγμα. Αυτό βάζει τις μεταξύ τους σχέσεις σε μεγάλη δοκιμασία.
Σίγουρα η χώρα με την πιο άτεγκτη μέχρι στιγμής στάση υπήρξε η Ισπανία μέσω του προέδρου της Πέντρο Σάντσεθ, ο οποίος αρνήθηκε στις ΗΠΑ την πρόσβαση στις στρατιωτικές βάσεις της χώρας, για να προκαλέσει την οργή του Τραμπ και του Νετανιάχου. Ο πρόεδρος της Ισπανίας εμφανίζεται κριτικός ενάντια στην επιδρομή και λέει ότι η χώρα του δε θα πάρει μέρος στο έγκλημα. Καλό θα είναι ωστόσο να γνωστοποιηθεί ότι η Ισπανία και το Ισραήλ έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα στο διεθνές ενεργειακό παιχνίδι. Η Ισπανία διαθέτει μεγάλες υποδομές υγροποιημένου φυσικού αερίου, αλλά και αεριοποίησης, λαμβάνοντας το αέριο από την Αλγερία. Φιλοδοξεί δε να αποτελέσει τον πάροχο του πράσινου υδρογόνου τουλάχιστο προς την Ευρώπη. Αυτές οι φιλοδοξίες δεν ταιριάζουν με τον αγωγό Eastmed στον οποίο έχει επενδύσει το Ισραήλ…
Αντίστοιχη στάση έχει κρατήσει και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, αρνούμενος να συμβάλει στον… αποκλεισμό των κλειστών στενών του Ορμούζ, που εμπνεύστηκε ο Τραμπ, προσπαθώντας να εκβιάσει τη διεθνή κοινότητα και πάνω απ’ όλα τους Ευρωπαίους συμμάχους του που καθυβρίζει και απειλεί συνεχώς.
Το ίδιο έκανε και η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, η οποία αφού σταδιακά αποστασιοποιήθηκε από τον Τραμπ, μετά την έναρξη του πολέμου, αρνήθηκε να τον βοηθήσει να ανοίξει τα στενά και πρόσφατα του άσκησε κριτική για τα απαξιωτικά σχόλια που έκανε έναντι του Πάπα για τη στάση του απέναντι στον πόλεμο. Ξαφνικά η «σπουδαία ηγέτης» κατά τον ίδιο τον Τραμπ έγινε μια «απαράδεκτη» που θέλει τις ΗΠΑ «να κάνουν τη δουλειά για αυτήν», δηλαδή το άνοιγμα των στενών. Ο Τραμπ ξεχνάει ότι ο ίδιος και οι Ισραηλινοί σύμμαχοί προκάλεσαν αυτήν την εξέλιξη.
Ξεχνάει επίσης ότι μέχρι πρότινος ο ίδιος απειλούσε τους Ευρωπαίους με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, ενώ πρωτύτερα τους είχε διαμηνύσει ότι θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους με τους Ρώσους. Τους αποκαλεί συνεχώς ανίκανους και βάλλει συνεχώς κατά του ΝΑΤΟ ως άχρηστο. Δε διστάζει ωστόσο να τους παρακαλά για τη συνδρομή τους στον πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε χωρίς έστω να διαβουλευτεί μαζί τους.
Ο Τραμπ έχει χάσει έδαφος εντός των ΗΠΑ εξαιτίας του πολέμου, στον βαθμό ειδικά που δεν βαίνει καλώς, αλλά με την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη τα πάει ακόμη χειρότερα. Είναι μάλλον αυτοκτονικό για οποιονδήποτε πολιτικό να πάει με τα νερά του, ενώ θεωρείται μάλλον ευεργετικό να του εναντιώνεται. Θεωρείται ότι ανάμεσα σε άλλα ο Βίκτορ Όρμπαν έχασε τις εκλογές στην Ουγγαρία και λόγω της εγγύτητας με τον Τραμπ. Ακόμη και ο ακροδεξιός πολιτικός Νάιτζελ Φάρατζ, μέχρι πρότινος θιασώτης του στην Αγγλία, έχει αποστασιοποιηθεί.
Η άνοδος της διεθνούς τιμής του αργού πετρελαίου, μία από τις βασικές συνέπειες του πολέμου, έχει ενισχύσει τη ρώσικη οικονομία, διπλασιάζοντας τα κέρδη της τον τελευταίο μήνα από τις εξαγωγές πετρελαίου και σχετικών προϊόντων, φτάνοντας τα 19 δισ. δολάρια, διευκολύνοντάς την παράλληλα να συνεχίζει τον πόλεμο επί της Ουκρανίας.
Για τους Ευρωπαίους ιθύνοντες που από τη μία στερήθηκαν το ρώσικο πετρέλαιο και υποχρεώθηκαν εν μέρει στο ακριβό αμερικάνικο LNG, πάλι από μια κρίση που έχει ως πηγή τους Αμερικάνους, και από την άλλη η Ρωσία να αποτελεί πλέον τον υπ’ αριθμόν ένα φόβο τους, σίγουρα και αυτή η εξέλιξη διαμορφώνει τη στάση τους απέναντι στον πόλεμο του Τραμπ, όσο ασπόνδυλοι και αν είναι…
