Η πρόσφατη επίσκεψη του Ρούμπιο στη χώρα μας ήταν αποκαλυπτική για την πολιτική που ακολουθούν τα δύο αστικά κόμματα, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, που διεκδικούν την ηγεμονία στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Η κυβέρνηση της ΝΔ υποδέχθηκε με όλες τις τιμές τον εκπρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, δείχνοντας πόσο πιστά υπηρετεί το καθεστώς της αμερικανοκρατίας. Τόσο όμως το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν διαφοροποιήθηκαν σε τίποτα μπροστά στην επίσκεψη αυτή. Με τη στάση τους τα δύο κόμματα επιβεβαίωσαν, άλλη μια φορά, ότι είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με την πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Στέκονται στην ίδια πλευρά της ιστορίας μαζί με την κυβέρνηση της ΝΔ. Ορκίζονται πως θα εφαρμόσουν στο ακέραιο την πολιτική εκείνη που προωθεί τα ενεργειακά αλλά και ευρύτερα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή. Τις ημέρες μάλιστα που ο Ρούμπιο βρισκόταν στην Αθήνα ο Τσίπρας δεν έχασε την ευκαιρία να υπενθυμίσει ποιος ήταν εκείνος που εγκαινίασε το «στρατηγικό διάλογο» με τις ΗΠΑ, λέγοντας ότι η κυβέρνησή του ήταν αυτή που χάραξε το δρόμο πάνω στον οποίο βαδίζει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ.
Τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Ανδρουλάκης δεν βρήκαν λέξη να πουν για την πολεμοκάπηλη πολιτική των ΗΠΑ, για το γεγονός ότι η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο αμερικανονατοϊκό ορμητήριο. Αντίθετα υπερθεμάτισαν για τη «στρατηγική» επένδυση που προωθούν οι ΗΠΑ με τον περίφημο κάθετο αγωγό μεταφοράς του αμερικανικού υγροποιημένου αερίου. Δεν τόλμησαν ακόμα να αμφισβητήσουν τη νέα εξοπλιστική κούρσα με την προμήθεια των F-35 -και όχι μόνο- που πασκίζει να πάρει η κυβέρνηση στο όνομα της υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας. Αντίθετα, λένε ένα ηχηρό «ναι» στα νέα εξοπλιστικά προγράμματα-μαμούθ που το δυσθεώρητο κόστος τους θα φορτωθεί και πάλι στις πλάτες του λαού.
Το μόνο που βρήκαν να πουν ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, για να κάνουν τάχα αντιπολίτευση στη ΝΔ, ήταν ότι δεν απέσπασε εγγυήσεις ασφάλειας από τις ΗΠΑ μπροστά στην ελληνοτουρκική κρίση. Όμως και αυτή η πανομοιότυπη στάση τούς εκθέτει ανεπανόρθωτα, καθώς αποκαλύπτει ποια πολιτική χαράσσουν τελικά. Αποκαλύπτει ότι τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και η συμπλέουσα αντιπολίτευση έχουν κοινή στάση και κοινή πολιτική. Από κοινού τα κυρίαρχα αστικά κόμματα εκλιπαρούν για προστασία από τις ΗΠΑ, τους ζητούν να αναλάβουν το ρόλο του διαιτητή στη διευθέτηση της ελληνοτουρκικής κρίσης. Οι πολιτικές τους μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό.
Αλλά και μπροστά στο καυτό ζήτημα της ακρίβειας, ιδιαίτερα της ενεργειακής που τσουρουφλίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, καθώς όλοι προεξοφλούν έναν πάρα πολύ βαρύ χειμώνα που θα λεηλατήσει τα λαϊκά εισοδήματα, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ κονταρομαχούν στον αέρα. Εκτοξεύουν ο ένας κατηγορίες για τον άλλο πως τα μέτρα που προτείνουν είναι πανομοιότυπα με αυτά της ΝΔ. Η αλήθεια είναι ότι και οι δύο έχουν δίκιο, αφού όντως οι προτάσεις τους δεν διαφοροποιούνται σχεδόν σε τίποτα στην ουσία τους με την πολιτική της κυβέρνησης. Δεν αμφισβητούν τους ληστρικούς φόρους που επιβάλλονται πάνω στα καύσιμα αλλά προτείνουν μια προσωρινή μείωσή τους. Επικαλούνται μάλιστα πως «υπάρχει δημοσιονομικός χώρος» και πως δεν παραβιάζεται η δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλει η ΕΕ. Στέλνουν έτσι σαφές μήνυμα στα αφεντικά τους στην Ευρώπη πως δεν αμφισβητείται το κοινό ευρωπαϊκό δόγμα της «δημοσιονομικής σταθερότητας». Είναι χαρακτηριστικό πως τα μέτρα που προτείνει η αντιπολίτευση αλλά και αυτά που ανακοίνωσε η κυβέρνηση της ΝΔ μόνο για το πετρέλαιο θέρμανσης, διαφέρουν κατά 0,10 λεπτά του ευρώ! Στο 1,5€ ανά λίτρο για το πετρέλαιο λέει η κυβέρνηση, 1,4€ προτείνουν Τσίπρας και Ανδρουλάκης. Η πραγματικότητα είναι ότι είτε έτσι είτε αλλιώς τα λαϊκά νοικοκυριά θα πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα για τη θέρμανση φέτος το χειμώνα.
Η ουσία είναι ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΕΛΑΣ με τα «κοστολογημένα» προγράμματά τους, παρά τις λεκτικές τους διαφοροποιήσεις από την κυβέρνηση της ΝΔ, καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Να υπηρετούν και να εφαρμόζουν την ίδια πολιτική των ματωμένων πλεονασμάτων, του δημοσιονομικού «κόφτη», την πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και της ντόπιας ολιγαρχίας. Την πολιτική εκείνη που συντηρεί και οξύνει ακόμα περισσότερο την ακρίβεια, διευρύνει τη φτώχεια σε ολοένα και περισσότερα λαϊκά στρώματα.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ενώ έχουμε μπει για τα καλά σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, οι βελόνες των δύο κομμάτων που διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία δεν μπορούν να ξεκολλήσουν με τίποτα. Και αυτό γιατί γίνεται αντιληπτό πως παρά τις επιμέρους διαφορές τους, ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ και κυβέρνηση συμπλέουν σε όλα τα βασικά ζητήματα, στην εφαρμογή της ίδιας τελικά πολιτικής.
