Αν υπήρχε Νόμπελ δουλικότητας, χατζηαβατισμού και σκυψίματος σίγουρα θα το έπαιρναν οι -λέμε τώρα- δημοσιογράφοι που κάλυψαν την επίσκεψη Ρούμπιο στην Ελλάδα. Όχι όλοι, αλλά πάντως οι περισσότεροι. Θα κοκκίνιζαν τα λεξικά υποταγής και δουλοφροσύνης από τον τρόπο που κανάκεψαν τον Αμερικάνο τιτλούχο. «Μα πόσο ξέρει την ιστορία μας», «πόσο φιλέλληνας είναι», «τι βάθος σκέψης», «είμαστε τυχεροί που τον έχει ο Τραμπ» και άλλα παρόμοια, που μόνο ντροπή μπορούν να προκαλέσουν για το δημοσιογραφικό και πολιτικό δυναμικό «μας». Για τη βαθιά εξάρτησή μας. Ο άνθρωπος διάβασε ένα λόγο που έγραψε το βαθύ αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό κράτος, σφράγισε τα συμβόλαια για f-35, βάσεις και αμερικάνικο υγραέριο, έδεσε και άλλο τη χώρα μας στο μεσιανό κατάρτι και εκφώνησε ένα λυκειακό πόνημα με φόντο την Ακρόπολη. Ξέρασε πάνω μας την κυριαρχία των ΗΠΑ και οι σκυψομεσάκηδες είδαν τον… Αριστοτέλη. Ντροπή τους.
Να μην αισθανόμαστε μόνοι. Μαζί με τη Βουλγαρία, τη Λιθουανία, την Πορτογαλία και την Ισπανία καταγράφουμε τους μικρότερους μισθούς στην Ευρώπη (σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την απασχόληση). Στη χώρα μας οι μισθοί θα παραμείνουν κάτω από το 2019 (-0,1%). Το φυσικό αέριο αυξήθηκε κατά 55,2% το πετρέλαιο κατά 53,2% η βενζίνη κατά 22,5%, το ηλεκτρικό ρεύμα κατά 15%, τα ξενοδοχεία κατά 30% και τα σπίτια κατά 6%, ενώ τα γνωστά φασόλια κατά 200%. Ο κόσμος προτιμάει τη σύνταξη. Οι αιτήσεις σύνταξης μέχρι το Δεκέμβρη 2026 θα ξεπεράσουν τις 200.000 επειδή οι εργαζόμενοι φοβούνται χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών. Και επειδή η στήλη δεν κρύβει την προτίμησή της στους εκπαιδευτικούς, σημειώνει ότι οι μισθοί τους είναι προτελευταίοι στην Ευρώπη (μπροστά μόνο από την Βουλγαρία) και 5 φορές κάτω από το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία και τη Δανία. Έτσι ο Μητσοτάκης θα πορευτεί στις εκλογές, εκτός και αν μαυριστεί.
Όσο ανοίγει ο δρόμος για τις κάλπες τόσο πληθαίνουν τα δοσίματα, τα ταξίματα, οι υπερβολές και τα ψέματα των συστημικών κομμάτων. Θα άξιζε να συγκεντρώσει κάποιος τα ατελείωτα «θα» όλων των αστορεφορμιστικών κομμάτων και των αρχηγών τους και να τα συγκρίνει με το βίο και την πολιτεία τους. Ωστόσο, αυτά δεν είναι καινούργια, μόνο που οι εκλογείς έχουν κοντή μνήμη όσο δεν υπάρχει ένας μαζικός επαναστατικός φορέας για να θυμίζει, να συγκρίνει, να υπογραμμίζει και ένας τσιγκλάει το νου των εκλογέων. Ο Μητσοτάκης λέει και ξαναλέει για την υπευθυνότητά του, οι υπόλοιποι παλεύουν για το «ασημένιο μετάλλιο» και οι αγχωμένοι για την παρουσία τους στη βουλή. Όσον αφορά τους πραγματικούς κομμουνιστές βλέπουν τις εκλογές ως ευκαιρία ζύμωσης και προπαγάνδας των ιδεών τους. Για αυτό αναγνώστη κράτα μικρό καλάθι και «σκληρή γραμμή». Αν οι εκλογές έφερναν αλλαγή η άρχουσα τάξη θα τις είχε καταργήσει.
Ξεσηκώθηκαν οι μαθητές στη Γαλλία γιατί αντιμετωπίζουν τεράστιες ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, σε χρηματοδότηση και υποδομές. Θυμάστε πώς προβλήθηκε ο Μακρόν για την προεδρία αυτής της χώρας; Πόσα χειροκροτήματα και επευφημίες εισέπραξε; Τώρα στέλνει τα ματ ενάντια στους 16άρηδες, προσπαθεί να κερδίσει την κοινωνική συναίνεση όπως ο Ντε Γκολ απέναντι στην εξέγερση του γαλλικού Μάη. Αυτού που δημιούργησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες των λυκειόπαιδων και είναι γραμμένος στο συλλογικό υποσυνείδητο του γαλλικού λαού. Διότι αν χτες ήσαν τα κίτρινα γιλέκα, σήμερα οι νέοι, το σύνθημα «vive la commune» γράφεται στους τοίχους, στην πλατεία Βαστίλης κυματίζουν κόκκινες σημαίες με σφυροδρέπανο, τότε σημαίνει πως κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και ότι η ιστορία παίρνει -έστω και αργά- την εκδίκησή της. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να θυμόμαστε ότι η Γαλλία είναι πολιτικό εργαστήριο και οι μαθητές δρώντα υποκείμενα.
