Ίσως από μία άποψη πολιτικής υπεροψίας θεωρούμε ότι η θέση για την καπιταλιστική παλινόρθωση σε ΕΣΣΔ-Κίνα αποτελεί για το κόμμα μας το απόλυτο κλειδί για τον χάρτη του σήμερα. Οπωσδήποτε το κεφάλαιο «παλινόρθωση» το κατέχουμε γερά και κανένα άλλο πολιτικό ρεύμα (ρεβιζιονιστές, νεοαριστεροί, τροτσκιστές, αναρχικοί) δεν μπορεί να απαντήσει πειστικά για το «τι έγινε εκεί». Εμείς λέμε πως η νέα αστική τάξη γεννιέται στις συνθήκες του σοσιαλισμού, στην οικονομία, στο κόμμα, στην κουλτούρα και θα χρειαστούν πολλές πολιτιστικές επαναστάσεις για να μπει οριστικά και αμετάκλητα στο ιστορικό χρονοντούλαπο. Ακόμα και όταν ανεμίζει κόκκινες σημαίες, όπως το σημερινό σοσιαλδημοκρατικό καθεστώς της Κίνας, επειδή πήρε μαθήματα από τη Ρωσία των Γκορμπατσόφ-Γέλτσιν-Πούτιν, το πράγμα δεν αλλάζει. Έχουμε καπιταλιστική παλινόρθωση!
Όμως η έννοια της πολιτικής παλινόρθωσης δεν είναι ένα εφεύρημά μας. Δεν συντελέστηκε για πρώτη φορά στην ΕΣΣΔ-Κίνα τον 20ο αιώνα. Την έννοια της παλινόρθωσης την συναντάμε το 19ο αιώνα, σε όλη την Ευρώπη. Ας το δούμε αναλυτικότερα, έτσι ώστε το ιστορικό «πάθημα» να γίνει «ιστορικό μάθημα». Μετά την ήττα των Γάλλων και του Ναπολέοντα στο Βατερλό (1814) από το συνασπισμό των Άγγλων-Πρώσων-Ρώσων έχουμε μία επιστροφή του σκοταδισμού και του μοναρχισμού. Οι ιδέες της γαλλικής επανάστασης για δημοκρατία και ελευθερία μπορεί να έβαλαν το σπόρο τους αλλά ηττήθηκαν από τις ξιφολόγχες των συντηρητικών και των μοναρχικών, που είδαν με τρόμο να γιγαντώνει η αστική τάξη των εμπόρων, σέρνοντας πίσω της ακτήμονες, εργάτες, το «πόπολο». Αλλά μαζί με την ήττα των δημοκρατικών, των ιδεών του Λοκ και του Ρουσσώ, των ιδεών της γενικής ισότητας, γεννιούνται πάνω στα ερείπια των φεουδαρχών, των κόμητων και του κατακερματισμού τα νέα εθνοκράτη (για να υποστηριχθεί η διαλεκτική αρχή πως το θετικό κουβαλάει μέσα του αρνητικό και το αντίστροφο).
Η ιστορία της Ευρώπης τον 19ο αιώνα είναι ακριβώς η ιστορία της γέννησης των εθνοκρατών, με όχημα τον πολιτικό φιλελευθερισμό και τη δημιουργία των σύγχρονων κρατών με συνταγματικές μοναρχίες, ελευθερία του εμπορίου, πίστη στον ατομικό χαρακτήρα των ανθρώπων. Αλλά οι βασιλιάδες επιστρέφουν δυνατότεροι! Στη Γαλλία, αυτό το παγκόσμιο πολιτικό «εργαστήριο», την επανάσταση του 1789 και τον Ναπολέοντα διαδέχεται η δυναστεία των Βουρβόνων και η συντηρητική αντίδραση πιστοποιείται στο συνέδριο της Βιέννης (1815) με κυρίαρχη μορφή τον σκοτεινό Μέτερνιχ, θανάσιμο εχθρό και της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ταυτόχρονα, στις νεαρές ΗΠΑ, ο πρόεδρος Μονρόε θεωρεί ότι κάθε ευρωπαϊκή ενέργεια στην αυλή του θα ήταν εχθρική ενέργεια. Στη Δυτική Ευρώπη και κυρίως στις Γαλλία-Αγγλία, οι μεταρρυθμίσεις συνέβαλαν στην εξασθένηση των αριστοκρατών και στην ενίσχυση της θέσης των αστών. Το χρήμα νίκησε το ξίφος -ενώ η συντηρητική πνοή υπάρχει παντού. Σημειώνουμε ότι, στο Παρίσι, τα έργα του ριζοσπάστη θεωρητικού Γράκχου Μπαμπέφ «Συνωμοσία των ίσων», δημιουργούν πονοκέφαλο στο βασιλιά Λουδοβίκο Φίλιππο που έθεσε εκτός νόμου το 1834 τις ριζοσπαστικές οργανώσεις. Οργανώσεις που ξεπερνούσαν τα όρια της αστικής σκέψης και αποτελούσαν τα υβρίδια για τις σοσιαλιστικές ιδέες.
Η παλινόρθωση, λοιπόν, δεν είναι καινούργια έννοια. Άλλωστε την χρησιμοποιούμε και εμείς πολλές φορές όταν αναφερόμαστε στην επάνοδο της βασιλείας (πχ 1946). Φυσικά, η παλινόρθωση σε ΕΣΣΔ-Κίνα έχει και άλλες παραμέτρους, όπως είναι η εργατική εξουσία, η εργατοαγροτική συμμαχία, οι νόμοι της αγοράς, ο σοσιαλισμός σε συνθήκες δικτατορίας του προλεταριάτου. Θα ακολουθήσουν, φανταζόμαστε, δεκάδες προσεγγίσεις, άρθρα, συνέδρια, διαμάχες, αντιμαχίες, αποκρύψεις και σφαλερές απαντήσεις.
Η παλινόρθωση είναι ακρογωνιαίος λίθος για το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, ώστε να υπάρξει δρόμος χωρίς επιστροφή.
