Μετ’ εμποδίων εξελίσσονται οι προ της κεντρικής δίκης για το έγκλημα των Τεμπών υποθέσεις, με την υπομονή των συγγενών να δοκιμάζεται μέρα με τη μέρα και την προσπάθεια συγκάλυψης από το πολιτικό και δικαστικό προσωπικό να συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Σε αυτό το πλαίσιο, η δίκη για το χαμένο βιντεοληπτικό υλικό από τη φόρτωση της εμπλεκόμενης στη σύγκρουση εμπορικής αμαξοστοιχίας αναβλήθηκε για ακόμα μία φορά, με τους συνηγόρους υπεράσπισης να ζητούν την αποβολή των δικηγόρων των συγγενών από την αίθουσα του δικαστηρίου. Παράλληλα, ολοκληρώθηκε η ανακριτική διαδικασία για την παράνομη αλλοίωση του χώρου στον οποίο συντελέστηκε το έγκλημα των Τεμπών, για το κοινώς λεγόμενο μπάζωμα, με τους Τριαντόπουλο και Αγοραστό να αποποιούνται οποιασδήποτε ευθύνης. Στο κεφάλαιο των εκταφών, προκειμένου να πραγματοποιηθούν τοξικολογικές και βιοχημικές εξετάσεις στις σορούς των θυμάτων των Τεμπών, η διαδικαστική κωλυσιεργία «βασιλεύει», καθώς η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας έχει παραγγείλει αναζήτηση κατάλληλου εργαστηρίου εντός της ελληνικής επικράτειας για τη διενέργεια των παραπάνω εξετάσεων, το οποίο όμως δεν φαίνεται να είναι εφικτό να βρεθεί…
Με φόντο τα παραπάνω και ενόψει της 28ης Φεβρουαρίου 2026, της τρίτης μαύρης «επετείου» από το έγκλημα των Τεμπών, η Μαρία Καρυστιανού, σε συνέντευξή της στις 05/01, ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου κόμματος.
Ξεκινώντας με την πεποίθηση ότι «έχει ξεκινήσει να θεραπεύεται το χρόνιο τραύμα του εμφυλίου, αρχίζει να κλείνει κάπως αυτή η διχόνοια που έχουμε μεταξύ μας», δήλωσε ότι «οργανώνεται πολύ γρήγορα αυτή η προσπάθεια (σσ της δημιουργίας του κόμματος) και ελπίζω ότι στο τέλος οι πολίτες θα μπορούν να είναι παρόντες με ένα κόμμα στην εκλογική διαδικασία». Για τους ανθρώπους που πρόκειται να πλαισιώσουν το εγχείρημα, τόνισε ότι έχει λάβει «απίστευτα βιογραφικά» ενώ σε ερώτηση της δημοσιογράφου αν θα προέρχονται από την «αγορά», η Μ. Καρυστιανού απάντησε πως προαπαιτούμενα είναι «η εμπειρία και η γνώση, η μη εμπλοκή με πολιτικό χώρο, η καθαρότητα, ο εθελοντισμός, η ακεραιότητα του χαρακτήρα». Όσον αφορά στην ηγεσία, σημείωσε ότι δεν είναι ξεκάθαρο αν θα ηγηθεί η ίδια και ότι «ο λαός θα δείξει τον ηγέτη ακολουθώντας αυτό που λέει το μέσα του», ενώ αλλού υπογράμμισε τα χαρακτηριστικά του εν λόγω ηγέτη: «ειλικρίνεια, αγάπη για το δίκιο, καθαρότητα, τόλμη, αποφασιστικότητα, θάρρος (αυτά χρειάζονται για να τα βάλεις με το σύστημα)». Αξίζει να αναφερθεί ότι παρά το γενικό «ανάθεμα» στα άτομα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, η Μ. Καρυστιανού είπε «μόνο θετικά για τον κο Φαραντούρη», ο οποίος είναι «καθηγητής και γνώστης του αντικειμένου» (σημειωτέον, φαίνεται να πληροί κάποια από τα κριτήρια…). Επεσήμανε επίσης, ότι επιδιώκει την πρωτιά στην κάλπη καθώς «όσοι συμμετέχουν στις εκλογές θέλουν να έχουν την πρώτη θέση, πολλώ δε μάλλον όταν θέλεις να φέρεις τα πάνω κάτω και να κάνεις αλλαγές».
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση στο ερώτημα αν το εγχείρημα θα έχει ιδεολογικό πρόσημο: «Φυσικά και θα έχει. Το θέμα είναι τι έχουμε στο μυαλό μας όταν λέμε τη λέξη “ιδεολογικό πρόσημο”». Εγώ θεωρώ ότι στην κατάσταση που είμαστε τώρα, το να πούμε ότι το κύριο, το μείζον κι απ’ αυτό που πρέπει να ξεκινήσουμε είναι η κάθαρση της χώρας. Η ιδεολογία είναι ότι αγαπάμε τη χώρα, αγαπάμε τις ευπαθείς ομάδες, αγαπάμε τους πάντες, θέλουμε η κοινωνία να βγει μπροστά, θέλουμε να υπάρχει αξιοκρατία, ισονομία, να είμαστε όλοι καλά». Στην ερώτηση αν θα ξεφύγουμε από το «αριστερά, δεξιά, κεντροαριστερά», η απάντηση ήταν: «Αυτό το κοινωνικό εγχείρημα είναι πάνω απ’ όλα αυτά. Ας ενωθούμε όλοι μαζί για να κάνουμε κάποια πράγματα για τη χώρα. Για να φροντίσουμε εμείς τους εαυτούς μας, αφού μέχρι τώρα το πολιτικό σύστημα περισσότερο φρόντιζε τα κομματικά συμφέροντα παρά τον λαό. Σ’ αυτό συμμετέχουμε όλοι».
Τελευταίο κομμάτι που αξίζει να σημειωθεί από τη συνέντευξη είναι το σχόλιο της Μ. Καρυστιανού για τη Βενεζουέλα: «Αυτό που σώζει πάντα είναι το να θέλεις να τηρείται ο νόμος. Εμείς αγαπάμε αυτό. Ό,τι είναι δίπλα στον νόμο μάς δίνει και ασφάλεια και μας κάνει να αισθανόμαστε καλά στην επιλογή μας», για να συνεχίσει την απάντηση στο πιο συγκεκριμένο ερώτημα της δημοσιογράφου -αν υπήρξε καταστρατήγηση του νόμου στην περίπτωση της Βενεζουέλας: «Φαίνεται(!) ότι υπήρξε κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το αν τηρήθηκε η νομιμότητα. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό». Αλήθεια, όταν ένας ιμπεριαλιστής «μπουκάρει» με όρους κανονικού τραμπουκισμού σε μία ανεξάρτητη χώρα, χωράει κάποια αμφισβήτηση για καταστρατήγηση του νόμου; Και το κυριότερο: το πιο σημαντικό είναι αν κατά τη δολοφονική επέμβαση «τηρήθηκε η νομιμότητα» ή η καταδίκη με κάθε τρόπο, χωρίς αστερίσκους, της θηριωδίας αυτής;
Για να επανέλθουμε όμως:
Κάθαρση. Επιτροπή σοφών. Άνθρωποι της αγοράς με απίστευτα βιογραφικά που είναι άριστοι γνώστες του αντικειμένου τους. Τραύμα του εμφυλίου και διχόνοια που κλείνει. Ιδεολογία «αγαπάμε τους πάντες», εγχείρημα που δεν έχει να κάνει με την Αριστερά ή τη Δεξιά αλλά είναι πάνω απ’ όλα αυτά…
Η «πικρή» αλήθεια είναι ότι οι όροι αυτοί δεν είναι «πάνω απ’ όλα αυτά». Είναι όροι και ιδέες δανεισμένες από ένα πολύ συγκεκριμένο θεωρητικό οπλοστάσιο: αυτό της Δεξιάς. Η «διχόνοια» που έχει στον αντίποδα την «εθνική ομοψυχία», το «τέλος» των ιδεολογιών που χαρακτηρίζονται ως «παρωχημένες», οι σοφοί και στο βάθος οι… άριστοι, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της άρχουσας τάξης και του πολιτικού της προσωπικού. Οι τελευταίοι προτάσσουν την εθνική ομοψυχία, ομοψυχία εργαζόμενου και εργοδότη, φτωχού και πλούσιου, λαού και ολιγαρχίας. Για να καταπατήσουν στην πραγματικότητα τα λαϊκά δικαιώματα προς όφελος των δικών τους. Για να «ομονοήσουν» τα φτωχά λαϊκά στρώματα και να πληρώσουν όπως κάθε φορά το «μάρμαρο». Κηρύττουν με κάθε ευκαιρία το «τέλος των ιδεολογιών» για να χτυπήσουν την εξής μία: την Αριστερή, αυτήν που κοντράρει ανοιχτά την κυριαρχία τους.
Κι ένα σχόλιο σχετικό με τη συνεχή επίκληση στους νόμους: είναι γεγονός ότι το οργανωμένο λαϊκό κίνημα (έννοια η οποία δεν ακούστηκε ούτε μία φορά σε ολόκληρη τη συνέντευξη) είναι αυτό που με τους αγώνες του κατοχύρωσε και νομικά τις διεκδικήσεις του. Ωστόσο, ο όρκος στους νόμους γενικά, όρκος που απ’ ό,τι φαίνεται θα συμπεριληφθεί στο καταστατικό του νέου εγχειρήματος, μπορεί να εγκλωβίσει το λαό σε ανώδυνα κανάλια και να αξιοποιηθεί σε αντιδραστική κατεύθυνση από την άρχουσα τάξη. Πόσο «καλά μπορεί να αισθανόμαστε» όταν ένας φοιτητής διαγράφεται βάσει νόμου; Όταν ένας εργαζόμενος «ξεζουμίζεται» μετά από 13 ώρες εργασίας βάσει νόμου; Όταν ο φτωχός λαός πετιέται έξω από το σπίτι του βάσει νόμου; Και πολλά ακόμα παραδείγματα «τήρησης της νομιμότητας»…
Η «ευαγγελιζόμενη» αλλαγή, τα «πάνω-κάτω», «η αναμέτρηση με το σύστημα», δεν θα έρθουν ούτε από την πρωτιά στις κάλπες ούτε από κάποιον ηγέτη που έχει αγάπη για το δίκιο, ειλικρίνεια, καθαρότητα γενικά, αόριστα κι ατομικά. Το οργανωμένο λαϊκό κίνημα είναι το μόνο που μπορεί να κλονίσει και να ανατρέψει αυτή τη βάρβαρη, ΔΕΞΙΑ, πολιτική. Με το σωστό προσανατολισμό και με ΑΡΙΣΤΕΡΟ ιδεολογικό υπόβαθρο.
