Στις 13 Απρίλη σταμάτησε να χτυπά η καρδιά ενός προλετάριου επαναστάτη κομμουνιστή, του Βασίλη Σακαβίτση.
Η οικογένειά του, συγγενείς, φίλοι και οι σύντροφοί του από το Μ-Λ ΚΚΕ αποχαιρέτησαν τον σ. Βασίλη τη Δευτέρα 14/4. Η πολιτική κηδεία του σ. Βασίλη πραγματοποιήθηκε στο αγαπημένο του χωριό, στους Καλαρρύτες, όπου σε κλίμα βαθιάς οδύνης, οι σύντροφοί του, οι συγγενείς του, η οικογένειά του τον οδήγησαν στο τελευταίο του ταξίδι. Τον επικήδειο εκ μέρους της ΚΟ Ιωαννίνων του Μ-Λ ΚΚΕ εκφώνησε ο σ. Βαγγέλης Γράβος, ενώ στη συνέχεια για το σ. Βασίλη μίλησε και ο σ. Χρήστος Ράπτης. Στη σορό του σ. Βασίλη τοποθετήθηκε η κόκκινη σημαία του Μ-Λ ΚΚΕ και η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, για να τον συντροφεύουν και να θυμίζουν, ακόμα και αυτές τις στιγμές, την υπόθεση για την οποία αφιέρωσε και πάλεψε σε όλη του τη ζωή. Για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό.
Στην πολιτική κηδεία του σ. Βασίλη παρευρέθηκε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ(μ-λ).
Ο επικήδειος από το σ. Βαγγέλη Γράβο:
Στις 13 Απρίλη σταμάτησε να χτυπά η καρδιά ενός προλετάριου επαναστάτη κομμουνιστή, του Βασίλη Σακαβίτση.
Ο Βασίλης Σακαβίτσης γεννήθηκε το 1947 στα Γιάννενα με καταγωγή από το χωριό Καλαρρύτες που τόσο αγαπούσε. Από μικρός άρχισε να δουλεύει στην οικοδομή με τον πατέρα του και στη συνέχεια με τον αγαπημένο του αδερφό Βαγγέλη. Συνδέθηκε από νωρίς με την αριστερά και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, πρωτοπόρος, με οξυδερκή και αγωνιστικό τρόπο οργανώνεται στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα με την προτροπή του φίλου και κουμπάρου του Κώστα Καμτσίκα και του Σίμου Κριθαρά. Η μεταπολίτευση τον βρίσκει στις γραμμές του Μ-Λ ΚΚΕ, όπου παρέμεινε σαν βράχος μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο Βασίλης ήταν υπόδειγμα προλετάριου κομμουνιστή. Δεν οπισθοχώρησε ποτέ στη ζωή του και σε κανέναν κίνδυνο. Στη διάρκεια των πειθαρχικών σε φοιτητές από τη χούντα βρέθηκε αλληλέγγυος και ατρόμητος στο Πανεπιστήμιο. Στο Πολυτεχνείο δίνει το αγωνιστικό «παρών» με μια χούφτα συμπολιτών του.
Από τους ελάχιστους συνδικαλιστές εργάτες που πάλεψε με αδιάλλακτο τρόπο την χουντοδεξιά διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων κόντρα στην συμβιβαστική στάση της ΕΣΑΚ. Βοήθησε στην ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος και στην αναζωογόνηση των σωματείων στην πόλη των Ιωαννίνων. Ήταν μέλος της διοίκησης του σωματείου μαρμαράδων-πλακάδων μέχρι τη διάλυσή του και την ενοποίηση σε συνδικάτο οικοδόμων και παρά τις αντιξοότητες έδινε σταθερά συνεπή αντιρεβιζιονιστικό αγώνα.
Δεν υπήρξε πορεία και διαδήλωση στην πόλη των Ιωαννίνων όπου ο Βασίλης να απείχε.
Σε όλες τις εκλογικές μάχες ο Βασίλης κοσμούσε πάντα το ψηφοδέλτιο του Μ-Λ ΚΚΕ και αγόγγυστα και θαρραλέα παρά την ηλικία του έπαιρνε μέρος στις πολιτικές εξορμήσεις του κόμματος. Είναι χαρακτηριστικό -ίσως σε πανελλαδική κλίμακα- ότι διακόσμησε το σπίτι του στους Καλαρρύτες με ένα τεράστιο σφυροδρέπανο ενώ πάντα κυμάτιζε μια κόκκινη σημαία. Δείγμα και αυτό της ακατάβλητης πίστης του στον κομμουνισμό.
Αρέσκονταν να ακούει ιστορίες από την Εθνική Αντίσταση και το δεύτερο αντάρτικο και τον συνέπαιρναν οι άθλοι του ΕΑΜ και του ΔΣΕ. Την τελευταία περίοδο ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού και η γενοκτονία στη Γάζα τον στεναχωρούσε, ταυτόχρονα όμως η ένοπλη πάλη τους του αναπτέρωνε την ελπίδα.
Ακόμα και όταν τα προβλήματα της υγείας του τον κατέβαλαν, ο Βασίλης συμμετείχε στις εκδηλώσεις της ΣΦΗΝΑΣ και στις κομματικές διαδικασίες, πάντα παρών, πάντα γελαστός. Ίσως ήταν από τους λίγους κομμουνιστές που δεν τους κατέβαλε καμία παλινόρθωση, κανένα πισωγύρισμα, καμία δυσκολία. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε πώς πρέπει να ’ναι το κομμουνιστικό υπόδειγμα. Χωρίς δισταγμό το κόμμα του απαντάει: σαν τον Βασίλη. Το Μ-Λ ΚΚΕ συλλυπείται την αγαπημένη του οικογένεια, τη γυναίκα του Κωνσταντίνα, τα παιδιά του Εύη, Δημήτρη, Τάσο, τον αδερφό σου Βαγγέλη και όλους τους συγγενείς του.
Καλό ταξίδι σύντροφε!
Παλιά και νέα μέλη του κόμματος θα σε θυμούνται με άπειρη αγάπη.
Και να ’σαι σίγουρος ότι θα κρατάμε πάντα ζωντανή τη θύμησή σου στην καρδιά μας.
Αθάνατος!
