Σύμφωνα με έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ το 60% των νοικοκυριών δηλώνει ότι το εισόδημά του δεν επαρκεί για όλον τον μήνα, ενώ το 81,6% των ερωτηθέντων αδυνατεί να αποταμιεύσει. Όμως πιο σημαντικό, για τις συνέπειες στην κοινωνία, είναι ότι το 11,7% των πολιτών της ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Μιας και η σωρευτική αύξηση των τιμών την τριετία 2022–2024 ξεπερνά το 20% στα τρόφιμα και το 25% στην ενέργεια.
Μπροστά σε αυτά ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γιάννης Λοβέρδος, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό δήλωσε ότι «Δεν υπάρχει λύση, σε μερικά πράγματα δεν υπάρχει λύση δε μπορούν να πέσουν οι τιμές με κάποιο μαγικό τρόπο». Μεταφέροντας έτσι επί της ουσίας την κυβερνητική θέση για την ακρίβεια.
Με αυτού του τύπου τις δηλώσεις η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι ούτε έχει σκοπό να βάλει φρένο στην αχαλίνωτη κερδοσκοπία των επιχειρηματιών που προκαλεί το ράλλυ ανόδου των τιμών. Ούτε πολύ περισσότερο σκέπτεται ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων πέρα από μερικά ψίχουλα στον κατώτατο μισθό που μέχρι στιγμής ανέρχονται, στην καλύτερη περίπτωση, στο ασύλληπτο ποσό του περίπου ενός ευρώ την ημέρα.
Την ώρα που η κυβέρνηση παρουσιάζει το αφήγημα «βελτίωσης» του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων, αλλά και προβάλλει το επίμονο «επιχείρημα» περί της ακρίβειας ως παγκόσμιο φαινόμενο, προκαλώντας τη λαϊκή οργή, οι ηγεσίες των ανώτερων συνδικαλιστικών οργανώσεων συμπεριφέρονται σαν να μην τους αγγίζει και να μη τους αφορά αυτή η οργή. Απέναντι στην αυξανόμενη ακρίβεια και την αδυναμία του λαού μας να επιβιώσει με αξιοπρέπεια κρατούν προκλητική στάση αφωνίας και αδράνειας μπροστά σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της καθημερινότητας των εργαζομένων. Καμία μέριμνα για κινητοποίηση των συνδικάτων για να διεκδικηθούν αυξήσεις στους μισθούς που θα καλύψουν την απώλεια της αγοραστικής τους δύναμης, για να αντιμετωπισθεί το καυτό πρόβλημα της ακρίβειας, για να καταγγελθεί η κυβερνητική πολιτική που σπρώχνει τους εργαζόμενους σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια.
Η απάθεια των συνδικαλιστικών οργανώσεων μπροστά στο πρόβλημα της ακρίβειας, είναι στην πραγματικότητα μεγάλο δώρο στους εργοδότες, στο κεφάλαιο που όλο και πιο ασύδοτα κερδοσκοπούν καθώς δεν βρίσκουν απέναντί τους μια οργανωμένη πανεργατική αντίσταση. Πρόκειται για μια στάση που δείχνει το μέγεθος του εκφυλισμού των δυνάμεων που ελέγχουν τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα.
Κόντρα σε αυτήν την στάση των ανώτερων συνδικαλιστικών ηγεσιών οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος οφείλουν μέσα στα σωματεία τους και τους χώρους δουλειάς να φέρουν την πάλη για την ακρίβεια, που συνδέεται με την πάλη για την αύξηση των μισθών, στην πρώτη γραμμή των εργατικών αιτημάτων και να προσπαθήσουν με αιχμή αυτό το αίτημα να επιτύχουν τη μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων.
