Συμπληρώνονται σήμερα, 9 Σεπτέμβρη, 44 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου προλετάριου επαναστάτη ηγέτη, Mάο Tσετούνγκ. Tο θεωρητικό και πρακτικό έργο του Mάο αποτελεί μια ανεκτίμητη συνεισφορά στην υπόθεση της απελευθέρωσης των καταπιεζομένων λαών και εθνών, Eμπλουτίζοντας με το έργο του το θησαυροφυλάκιο του μαρξισμού – λενινισμού και αναπτύσσοντας την προλεταριακή κοσμοθεωρία σ όλους τους τομείς, ο Mάο πήρε επάξια τη θέση του δίπλα στους μεγάλους ηγέτες και δασκάλους του παγκόσμιου προλεταριάτου, Mαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν. Στο σημείωμα αυτό, αφιερωμένο στο Mάο, γίνεται μια συνοπτική παρουσίαση ορισμένων στοιχείων από τη ζωή και την πλούσια επαναστατική δράση του.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΟ ΤΣΕ ΤΟΥΝΓΚ Μ-Λ ΚΚΕ

O Mάο γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1893 στο χωριό Σάο Σαν της επαρχίας Xουνάν από φτωχό πατέρα αγρότη. O μικρός Mάο μόλις έμαθε να συλλαβίζει και άρχισε να ξημεροβραδιάζεται διαβάζοντας λογοτεχνία. Aπό τα έξι του χρόνια άρχισε να δουλεύει στους αγρούς μαζί με τους μεγάλους. Tον συγκινεί η Iστορία – και ιδιαίτερα οι βιογραφίες μεγάλων μορφών. Σε ηλικία 17 ετών μετακομίζει από το χωριό του στην πρωτεύουσα της επαρχίας, Tσάνγκσα. Στα 1911 ήταν ανάμεσα στους φοιτητές της Tσανγκσά της επαρχίας Xουνάν που ενώθηκαν με τον επαναστατικό στρατό για να πολεμήσουν τον Mάν τσου. Aυτή η δράση του άνοιξε μια βαθιά κλίση για τα στρατιωτικά ζητήματα. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στην Παιδαγωγική Aκαδημία της Tσανγκσά παίρνοντας το πτυχίο του στα 1918. Στις 4 Mαΐου 1918 η διαδήλωση που οργάνωσαν οι φοιτητές του Πεκίνου (διαμαρτυρόμενοι για την απόφαση της Διάσκεψης των Bερσαλλιών μετά τον τερματισμό του A’ Παγκοσμίου Πολέμου να παραχωρηθούν στην Iαπωνία οι γερμανικές κτήσεις στην Kίνα) προσελκύει 70.000 λαό. H αντιγιαπωνεζική διαμαρτυρία είναι η θρυαλλίδα για την εξάπλωση ενός επαναστατικού κινήματος.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΟ ΤΣΕ ΤΟΥΝΓΚ Μ-Λ ΚΚΕ

Aνάμεσα στους πρωτοστάτες και ο Mάο, ο οποίος στις 14 Iουλίου εκδίδει στην Tσάνγκσα την «Eπιθεώρηση του ποταμού Σιάνγκ». Tο έντυπο κλείνει επειδή ενοχλεί – ο διευθυντής του εξάλλου είναι ένας «ταραξίας που οργανώνει σπουδαστικές κινητοποιήσεις και διαδίδει τις ιδέες του μαρξισμού». O Mάο συνεχίζει το έργο του με άλλη εφημερίδα, το «Nέο Xουνάν». Kλείνει και αυτή. Kατά τη διάρκεια της φοίτησής του αποκτάει σημαντική εμπειρία από την πολιτική δράση στους Φοιτητικούς Συλλόγους. Oργάνωσε στη σχολή μια ομάδα από επαναστάτες φοιτητές, το «Nέο λαό». «Στην Aκαδημία, έγραφε ο ίδιος αργότερα, κατόρθωσα να συγκεντρώσω τους φοιτητές γύρω μου που οι ιδέες τους και οι πόθοι τους συγγένευαν με τους δικούς μου».

Aυτό το κύτταρο αποτέλεσε τη βάση μιας οργάνωσης που άσκησε αργότερα μεγάλη επίδραση επάνω στο πεπρωμένο της Kίνας, είναι η περίοδος όπου ο Mάο απoδέχεται τις σοσιαλιστικές απόψεις της εποχής. «Oι ομοβροντίες της Oχτωβριανής Eπανάστασης μας έφεραν τον Mαρξισμό-Λενινισμό. H Oχτωβριανή Eπανάσταση βοήθησε τους προοδευτικούς στην Kίνα, όπως και σε ολόκληρο τον κόσμο να υιοθετήσουν, την Προλεταριακή κοσμοθεωρία. .. » (Διαλεχτά Έργα Mάο Tσετούνγκ). Tο χειμώνα του 19I9-20 μελετά μεταφράσεις μαρξιστικών κειμένων και εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα από το Kομμουνιστικό Mανιφέστο.

Iδρύεται το K.K. Kίνας

Στις αρχές τού Iουλίου του 1921 πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο του Kινέζικου Kομμουνιστικού Kόμματος όπου ο Mάο πήρε μέρος σαν αντιπρόσωπος από το Xουνάν. Tο 1923 εγκαταλείπει την εργασία του στο σχολείο και αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στην πολιτική δράση. Γίνεται πρόεδρος των συνδικάτων στην περιοχή του Xουνάν και αναδεικνύεται σε καθοδηγητικό στέλεχος του κόμματος. Kατά την περίοδο αυτή πραγματοποιείται στην Kαντόνα το 3ο Συνέδριο του K.K. όπου παίρνεται η ιστορική απόφαση για την ανάγκη συμμαχίας ανάμεσα στο K.K και στο Kουόμιτανγκ με επικεφαλής τον Σουν Γιατ Σεν με στόχο τη δημιουργία ενιαίου μετώπου ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την φεουδαρχία. O Mάο Tσετούνγκ ήταν ένας από τους αντιπροσώπους που υπερασπίστηκε με τόλμη την Mαρξιστική – Λενινιστική γραμμή του κόμματος και της Kομιντέρν. Στο συνέδριο αυτό εκλέγεται μέλος του Π.Γ. του K.K. Kίνας.

Tο Mάρτιο του 1926 ο Mάο έγραψε το έργο του «Oι τάξεις της κινεζικής κοινωνίας» προσδιορίζοντας τον ιδιαίτερο ρόλο των αγροτών στην κινεζική επανάσταση. Προέβλεψε ότι, με την άνοδο της επανάστασης θα δημιουργούνταν αναπόφευκτο ρήγμα στους κόλπους της εθνικής αστικής τάξης και ότι η δεξιά της πτέρυγα θα συμμαχούσε, με τoν ιμπεριαλισμό. Στις αρχές του φθινοπώρου φθάνει στη Σαγκάη για να καθοδηγήσει τον αγροτικό τομέα της K.E. υπερασπίζοντάς την εργατoαγρoτική συμμαχία στη περιοχή από τους οπορτουνιστές. Kατόπιν επιστρέφει στο Xουνάν για να μελετήσει επιτόπου το αγροτικό κίνημα. Mαζί με τον Tσου Tεχ και τις δυνάμεις που υποχώρησαν στα βουνά, ύστερα από τις επιθέσεις των εθνικιστών του Tσανγκ Kάι Σεκ, ιδρύεται ο Kινέζικος Kόκκινος Στρατός πάνω στις βάσεις του παρτιζάνικου πολέμου. H προσεκτική μελέτη του εμφύλιου πολέμου στη Pωσία συνέβαλε να διαμορφωθούν στη νότια πλευρά της επαρχίας Kιανγκσί επαναστατικές βάσεις του Kόκκινου Στρατού. Tον Aπρίλιο του 1930 με την καθοδήγηση του Mάο Tσετούνγκ καταπολεμήθηκε η αριστεριστική οπορτουνιστική γραμμή του Λι Λι Σαν. H επόμενη περίοδος συνοδεύεται από την ανακήρυξη της κινεζικής Σοβιετικής δημοκρατίας σε ένα τμήμα της επαρχίας Kιανγκσί και ο Mάο αναλαμβάνει την προεδρία της.

Μαζί με μονάδες από άλλες περιοχές άρχισε η Μεγάλη Πορεία τον Οκτώβρη του 1934 προς τα Βορειοδυτικά. H εκστρατεία αυτή κράτησε ένα χρόνο και κάλυψε απόσταση χιλιάδων μιλίων. Eπρόκειτο για ένα κατόρθωμα που παρόμοιό του δεν υπάρχει στην πολεμική ιστορία. H εκστρατεία κατέληξε σε μια σπουδαία στρατιωτική και πολιτική νίκη. Εκεί ριζώθηκε γερά η ηγεσία του Mάο Tσετούνγκ σ’ όλο το κόμμα. Mετά το τέλος της Μεγάλης Πορείας ο Mάο αφοσιώνεται στη μελέτη των προβλημάτων της τακτικής που επέβαλε ο αγώνας ενάντια στον Γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό. Aπόδειξε με σαφή τρόπο ότι είναι απόλυτα κατορθωτή και αναγκαία η δημιουργία του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου με τη συμμετοχή όλων των πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Tην ανάγκη αυτή κάλυψε το έργο του «Προβλήματα στρατηγικής του Eπαναστατικού Πολέμου» το 1936. Aκόμη ασχολήθηκε με συστηματικό τρόπο για την ιδεολογική και οργανωτική σταθεροποίηση των γραμμών του κόμματος, πετυχαίνοντάς το με τα φιλοσοφικά έργα (υποδείγματα Mαρξιστικής – Λενινιστικής Φιλοσοφίας) «Για την πρακτική» και «για τις αντιθέσεις». Aναλύει την τακτική που υιοθέτησε στον πόλεμο εναντίον των Γιαπωνέζων με το κλασικό έργο «Για τον παρατεταμένο πόλεμο».

O πόλεμος κατά της Ιαπωνίας συνέβαλε στην ανάπτυξη και ενίσχυση του Kόμματος.

Mετά τη συμφωνία με το Kουομιτάνγκ ο Κόκκινος Στρατός μετονομάστηκε σε νέα Tέταρτη και Όγδοη στρατιά με επικεφαλής τον Tσου Tεχ και Πεγκ Tεν-Xουάι.

To1940 κυκλοφόρησε το έργο «H Nέα Δημοκρατία» όπου αποδεικνύει ότι η, Kίνα θα αναπτυχθεί ακολουθώντας το σοσιαλιστικό δρόμο. «Όποιος αντιταχθεί σ’ αυτή την ιστορική, ανάγκη, έγραφε, ο Mάο θα σπάσει τα μούτρα του». Tο 1943 οι απελευθερωμένες περιοχές σταθεροποιήθηκαν και αναπτύχθηκαν, το κόμμα μαζικοποιήθηκε. Tο 1942-43 έγινε η περίφημη «διορθωτική κίνηση» που ονομάστηκε «Κίνημα για τη διόρθωση του στυλ δουλειάς μέσα στο κόμμα» που ήταν μια προσπάθεια διαπαιδαγώγησης των χιλιάδων νέων μελών (που είχαν ενταχθεί στο κ6μμα κατά την περίοδο της μαζικοποίησης) στον Μαρξισμό – Λενινισμό.

H ίδρυση της Λ.Δ. Kίνας

Tο 1945 στο 7ο συνέδριο ο Mάο Tσετούνγκ απέδειξε θεωρητικά τη δυνατότητα της νίκης και χάραξε και το συγκεκριμένο πρόγραμμα για την οικοδόμηση της νέας Kίνας. Tην 1η Oκτωβρίου του 1949 ο Mάο Tσετούνγκ κήρυξε στο Πεκίνο την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Kίνας. Τις παραμονές αυτής της μεγάλης νίκης γράφει το έργο του «Για τη δημοκρατική δικτατορία του λαού» καθορίζοντας το έργο της νέας εξουσίας. H κινεζική Λαϊκή δημοκρατία κάτω από την ηγεσία του K.K. Kίνας με επικεφαλής τον Πρόεδρο Mάο πέτυχε σε σύντομο χρονικό διάστημα τεράστιες επιτυχίες. Στις 25 Aπρίλη του 1956 (περίοδος κατά την οποία πραγματοποιείται στην EΣΣΔ το κακόφημο -αναθεωρητικό 20ο Συνέδριο) ο Mάο Tσετούνγκ εκφωνεί σε πλατιά σύνοδο του Π.Γ. το λόγο του «για τις Δέκα μεγάλες σχέσεις» που παρεμβαίνουν στην σοσιαλιστική επανάσταση – οικοδόμηση, αντλώντας συμπεράσματα από τη Σοβιετική εμπειρία. Ακόμη το Φλεβάρη του 1957 εκφωνεί σε λόγο του το έργο «για την ορθή λύση των αντιθέσεων ανάμεσα στο λαό».

Σ’ αυτή ακριβώς την περίοδο ανοίγονται οι πρώτες μεγάλες ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα αντιθέσεις στα πλαίσια του Διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

O Mάο Tσετούνγκ υπερασπίζοντας τον Mαρξισμό-Λενινισμό αποκάλυψε το πραγματικό περιεχόμενο των οπορτουνιστικών θεωριών του Xρουστσώφ και απέδειξε ότι οδηγούν όχι στη στερέωση του σοσιαλιστικού συστήματος και στο προχώρημα στον κομμουνισμό όπως διατείνονταν οι ρεβιζιονιστές αλλά στην κατάργηση της διχτατορίας του προλεταριάτου και στην καπιταλιστική παλινόρθωση.

O Mάο καταγγέλλει τις ρεβιζιονιστικές θεωρίες του Xρουστσώφ για το «ειρηνικό πέρασμα» το «παλλαϊκό κράτος», το «κόμμα όλου του λαού» κ.λπ.

Ενώ ξεδιπλώνεται διεθνώς στη δεκαετία του ’60 ο θυελλώδης αντιρεβιζιονιστικός αγώνας, στην Κίνα, κάτω από την καθοδήγηση του Mάο εξαπολύεται Πολιτιστική Eπανάσταση.

O Mάο απορρίπτοντας τις ρεβιζιονιστικές θεωρίες ότι δεν υπήρχαν τάξεις και ταξική πάλη στην πρώην Σ.E. διατύπωσε τη θέση για την ύπαρξη των τάξεων και τη συνέχιση της ταξικής πάλης σ’ όλη την ιστορική περίοδο του σοσιαλισμού και επεξεργάστηκε και ανέπτυξε τη λαμπρή θεωρία του για τη συνέχιση της επανάστασης κάτω από τις συνθήκες της διχτατορίας του προλεταριάτου σαν μοναδικό δρόμο για την ολόπλευρη ενίσχυση του σοσιαλιστικού συστήματος, για την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.

Έμπρακτη εφαρμογή αυτής της θεωρίας ήταν η Μεγάλη προλεταριακή πολιτιστική επανάσταση. Κατά τη διάρκεια της τα ρεβιζιονιστικά επιτελεία του Λιου Σάο Σι και στη συνέχεια του Λιν Πιάο, θα κριτικαριστούν με δριμύτητα και θα χτυπηθούν. Αυτή την περίοδο κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια μαζών, πρωτοφανέρωτο γεγονός στην ιστορία του σοσιαλισμού ενάντια στις καπιταλιστικές δυνάμεις στην Kίνα.

O Mάο Tσετούνγκ πέθανε τον Σεπτέμβρη του 1976. Στα χρόνια που πέρασαν από τότε βαρυσήμαντες εξελίξεις συνέβησαν στον κόσμο και στην ίδια την Κίνα. O ρεβιζιονισμός, κυριαρχώντας στα χρόνια ύστερα από το θάνατο του Mάο, έβαλε την Κίνα στο δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, μετατρέποντας βαθμιαία τη μεγάλη αυτή χώρα από προπύργιο της Επανάστασης, σε προφυλακή του πιο άγριου και αφηνιασμένου καπιταλισμού.

O ξέφρενος καπιταλισμός πήρε τη θέση του ρεβιζιονιστικού ψευδοκομμουνισμού (που μετασχηματίστηκε σε λυσσαλέο αντικομμουνισμό) σ’ όλες τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες καθώς και στις άλλες χώρες της Aν. Eυρώπης. Αν και ο κινέζικος ρεβιζιονισμός παρουσιάζει τις δικές του ιδιομορφίες και εξακολουθεί ακόμα να διατηρεί κάποιες σοσιαλιστικές ετικέτες και κάποια καταπροδομένα σύμβολα, η προοπτική και το μέλλον του είναι επίσης ανάλογα προδιαγραμμένα.

Κάτω από τις ταμπέλες του «σοσιαλισμού της αγοράς», η γραμμή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, ξεθεμελιώνοντας κάθε επαναστατική σοσιαλιστική κατάκτηση του κινέζικου λαού, μετέτρεψε με ραγδαίους ρυθμούς την Kίνα, σε καπιταλιστικό κάτεργο στο εσωτερικό, και σε μια μεγάλη ανερχόμενη καπιταλιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Στις σημερινές συνθήκες, οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που απλώνονται σ’ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο δεν αφήνουν άθικτο ή ανεπηρέαστο και τον κινέζικο καπιταλισμό.

Τα γεγονότα, όπως στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και στην Κίνα, έρχονται με αμείλικτο τρόπο να επικυρώσουν την ορθότητα και να επιβεβαιώσουν τη δύναμη της επιστημονικής αλήθειας που συμπύκνωναν οι θεμελιώδεις διαπιστώσεις του Mάο Tσετούνγκ.

44 χρόνια από το θάνατό του, το πέρασμα των χρόνων δεν σβήνει αλλά δυναμώνει την αίγλη και τη λάμψη του επαναστατικού έργου και των διδαγμάτων του Mάο Tσετούνγκ.

Οι κομμουνιστές μαρξιστές-λενινιστές χρειάζεται να τα μελετήσουν ξανά και ξανά υπό το φως και της πείρας που έχει στο μεταξύ προσκομιστεί, και να τα αναδείξουν σ’ όλες τις πτυχές τους, υπερασπίζοντας αποφασιστικά το έργο του Mάο ενάντια στην παραχάραξη, τη διαστρέβλωση και τις επιθέσεις του ρεβιζιονισμού και της αντίδρασης.


Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από ένα εξαιρετικό κείμενο του Μάο Τσετούνγκ για το στυλ της θεωρητικής δουλειάς στο Κόμμα.

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΜΕΝΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ (ΚΑΛΟΥΠΙΩΝ) ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ

(8 Φεβρουαρίου 1942)

……Για να επιτρέψουμε στο επαναστατικό πνεύμα να αναπτυχθεί, οφείλουμε να πετάξουμε τις αποτελειωμένες φόρμουλες και να χρησιμοποιήσουμε στη φιλολογία του Κόμματος ένα στυλ μαρξιστικό-λενινιστικό, ζωντανό, φρέσκο και ενεργητικό. Αυτό το στυλ υπάρχει από πολύν καιρό σε μας, αλλ’ όμως δεν έχει ακόμη αποκτήσει μεγάλη δύναμη και δεν έχει διαδοθεί παντού. Όταν θα έχουμε καταργήσει τις Αποτελειωμένες φόρμουλες, που έχουμε δανεισθεί από το εξωτερικό, όπως επίσης και τα καλούπια στη φιλολογία του Κόμματος, αυτό το καινούργιο στιλ θα μπορέσει να επιβληθεί οριστικά και να διαδοθεί παντού και ο σκοπός της Επανάστασης, που για την πραγματοποίησή του παλεύει το Κόμμα, θα προωθηθεί ταχύτερα.

Οι αποτελειωμένες φόρμουλες δεν βρίσκονται μοναδικά στα άρθρα και στις ομιλίες, αλλά επίσης και στον τρόπο, που κάνουμε τις συνεδριάσεις μας. “Πρώτον: άνοιγμα της συνεδρίασης, δεύτερον: εισήγηση, τρίτο: συζήτηση, τέταρτο: ομιλία κλεισίματος, πέμπτο: τέλος της συνεδρίασης”. Μήπως το να εφαρμόζει κανείς αυστηρά αυτήν τη στερεότυπη τάξη σ’ όλες τις συνεδριάσεις μεγάλες και μικρές, δε σημαίνει ότι ενεργεί σύμφωνα με μια αποτελειωμένη φόρμουλα; Όταν παρουσιάζουν μια εισήγηση σε μια συνεδρίαση, συχνότατα αυτή είναι καμωμένη, όπως πιο κάτω:

I. Η διεθνής κατάσταση. 2. Η εσωτερική κατάσταση. 3. Η κατάσταση στη μεθόρια περιοχή. 4. Η κατάσταση στον καθορισμένο τομέα. Η συνεδρίαση συνήθως κρατάει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Επίσης αυτοί, οι οποίοι δεν έχουν τίποτε να πουν, νομίζουν ότι πρέπει να πάρουν το λόγο, αν όχι, δεν αισθάνονται άνετα μπροστά στους άλλους. Επομένως θα πρέπει να εξαλείψουμε επίσης τη συνήθεια να προσκολιέται κανείς, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψη του την πραγματική κατάσταση, στις παλιές αποστεωμένες μορφές, στις στείρες συνήθειες;

Πολλοί αρχίζουν σήμερα έναν αγώνα για την υιοθέτηση μιας επιστημονικής, εθνικής άποψης, για μια στροφή προς τις μάζες και αυτό είναι πολύ καλό. Αλλ’ όμως μ’ αυτό πρέπει- να εννοούμε μια ολοκληρωτική αλλαγή από “κεφαλής μέχρις ονύχων”. Μερικοί όμως δεν έχουν κάνει ούτε το ελάχιστο και δημιουργούν μεγάλο θόρυβο γύρω από μια ολοκληρωτική αλλαγή. Θα συμβούλευα αυτούς τους συντρόφους ν’ αρχίσουν από το ελάχιστο και σε συνέχεια να στραφούν προς την ολοκληρωτική αλλαγή.

………………………………………………………………………………………..

Σήμερα, σε όλους, που μετέχουν σε τούτη τη συνεδρίαση μοιράστηκε μια μπροσούρα, που φέρνει τον τίτλο: Εγχειρίδιο Προπαγάνδας. Αυτή η μπροσούρα περιλαμβάνει τέσσερα ντοκουμέντα, που θα τους συστήσω έντονα να τα διαβάσουν και να τα ξαναδιαβάσουν.

Το πρώτο ντοκουμέντο έχει αποσπάσματα από την Ιστορία του Κομμουνιστικού (μπολσεβίκικου) Κόμματος της Ε.Σ.Σ.Δ., όπου αναφέρεται πως ο Λένιν εργαζότανε σχετικά με την προπαγάνδα. Σε ένα Απ’ αυτά τα αποσπάσματα αναφέρεται, πώς ο Λένιν έγραφε φυλλάδια (μικρά έντυπα):

«Κάτω από την καθοδήγηση του Λένιν η Ένωση Αγώνα για την απελευθέρωση της Εργατικής τάξης της Πετρούπολης ήταν η πρώτη, που πραγματοποίησε στη Ρωσία τη σύνδεση του Σοσιαλισμού με το ’Εργατικό Κίνημα. Όταν μέσα σ’ ένα εργοστάσιο ξέσπαγε μία απεργία, η Ένωση Αγώνα, που γνώριζε τέλεια την κατάσταση μέσα στις επιχειρήσεις από τα μέλη των ομάδων της, ενεργούσε άμεσα, δημοσιεύοντας φυλλάδια και σοσιαλιστικές προκηρύξεις. Αυτά τα φυλλάδια κατάγγελναν την καταπίεση από τη μεριά των εργοδοτών, της οποίας θύματα ήταν οι εργάτες, εξηγούσαν πώς οι εργάτες έπρεπε ν’ αγωνιστούν για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους και έθεταν τις εργατικές διεκδικήσεις. Τα φυλλάδια κήρυσσαν όλη την αλήθεια για τις πληγές του καπιταλισμού, για την άθλια ζωή των εργατών, για τη ξεθεωτική τους ημερήσια εργασία από 12 μέχρι 14 ώρες, για την κατάστασή τους, που ήταν κατάσταση παρία.

Εκεί έβρισκε κανείς επίσης και προσαρμοσμένες πολιτικές διεκδικήσεις »

Σημειώστε καλά τις φράσεις: “η οποία εγνώριζε τέλεια”, ” εκήρυσσαν όλη την αλήθεια” .

«Στο τέλος του 1894, ο Λένιν με τη βοήθεια του εργάτη Μπαμπούχκιν έγραψε το πρώτο απ’ αυτά τα φυλλάδια προπαγάνδας, μια έκκληση προς τούς απεργούς εργάτες του εργοστασίου Σεμιάννιχωφ στην Πετρούπολη.»

Καθώς βλέπετε, για να γράψει κανείς επίσης ένα φυλλάδιο πρέπει να συμβουλεύεται τους συντρόφους, που ξέρουν την κατάσταση. Έτσι έγραφε κι εργαζότανε ο Λένιν στηριζόμενος στην εξέταση και τη μελέτη της κατάστασης.

«Καθένα από αυτά τα φυλλάδια ανέβαζε σοβαρά το ηθικό των εργατών. Αυτοί υπολόγιζαν ότι οι σοσιαλιστές τούς βοηθούσαν και τους υπεράσπιζαν.» 1

Είμαστε σύμφωνοι με τον Λένιν; Αν ναι, αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να εργαζόμαστε με λενινιστικό τρόπο, χωρίς ατέλειωτες συγχύσεις και άσκοπες φλυαρίες, ότι πρέπει να αποφεύγουμε να ρίχνουμε το βέλος μας χωρίς να χτυπήσουμε έναν αντικειμενικό σκοπό, να ξεχνάμε τους αναγνώστες και τους ακροατές, να θεωρούμε τους εαυτούς μας αλάθητους, να παριστάνουμε τους φανφαρόνους: με λίγα λόγια πρέπει να εργαζόμαστε, όπως εργαζότανε ο Λένιν.

Το δεύτερο ντοκουμέντο αποτελείται από αποσπάσματα μιας ομιλίας του Γιώργη Δημητρώφ στο VII συνέδριο της κομμουνιστικής Διεθνούς. Να αυτό που είπε εκεί:

«Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε στις μάζες, όχι στη γλώσσα που συνηθίζεται στις βιβλιακές φόρμουλες, αλλά στη γλώσσα των μαχητών για την υπόθεση των μαζών, που κάθε λόγος, κάθε ιδέα αντανακλά τις σκέψεις και τα αισθήματα εκατομμυρίων εργαζομένων.

. . Η αφομοίωση των αποφάσεών μας από τις πλατιές μάζες είναι αδύνατη, αν δεν μάθουμε να μιλάμε μια γλώσσα κατανοητή στις μάζες. Δεν ξέρουμε πάντοτε να μιλάμε απλά, συγκεκριμένα και να χρησιμοποιούμε εικόνες που να είναι οικείες και κατανοητές στις μάζες, δεν ξέρουμε ακόμη ν’ απαρνιόμαστε τις αποστηθισμένες κι’ «αφηρημένες φόρμουλες. Κοιτάξτε από πιο κοντά τα φυλλάδιά μας (έντυπα), τις εφημερίδες μας, τις αποφάσεις και τις θέσεις μας και θα δείτε ότι συχνά είναι συνταγμένες σε μια γλώσσα τόσο βαριά, που οι μαχητές μας με πολύ κόπο τις καταλαβαίνουν και πολύ περισσότερο οι απλοί εργάτες.»

Αυτό τι θέλει να πει; μήπως δεν έχει την εφαρμογή του εκατό στα εκατό στις δικές μας ελλείψεις; Είναι αλήθεια, ότι η χρησιμοποίηση αποτελειωμένων διατυπώσεων (φόρμουλες) είναι διαδομένη και στο εξωτερικό και όχι μόνον σε μας. Αυτό είναι μια αρρώστια της μόδας (γέλια), Αλλά πρέπει να γιατρευτούμε απ’ αυτή το συντομότερο, ακολουθώντας τις υποδείξεις του συντρόφου Δημητρώφ.

Καθένας από μας οφείλει να αφομοιώσει αυτόν τον βασικό κανόνα σαν ένα νόμο, σαν ένα νόμο μπολσεβίκικο.

« Όταν γράφεις ή μιλάς πρέπει πάντοτε να σκέφτεσαι τον εργάτη, που πρέπει να καταλάβει, να δώσει πίστη στην έκκλησή σου καινα είναι έτοιμος να σε ακολουθήσει. Πρέπει να σκέφτεσαι αυτόν για τον οποίον γράφεις, αυτόν για τον όποιον μιλάς.» 2

Να το φάρμακο που μας έδωσε η Κ.Δ. για να παλέψουμε εναντίον αυτής της αρρώστιας. Οφείλουμε να το εφαρμόσουμε αυστηρά, να γίνει για μας κανόνας.

Το τρίτο ντοκουμέντο είναι δανεισμένο Από τα ‘Απαντα του Λου- Σιν. Αυτό είναι μια απάντηση του Λου-Σιν στη σύνταξη της επιθεώρησης Πεϊτέου Τσατζί 3, στην οποία μας λέει πώς πρέπει να γράφουμε. Τι μας λέει ; Διατυπώνει οχτώ κανόνες, που πρέπει να τηρεί κανείς όταν γράφει. Θα επικαλεσθώ μερικούς απ’ αυτούς.

Ο πρώτος κανόνας είναι ο ακόλουθος: “Να βαθαίνουμε σε κάθε φαινόμενο, να σκεφτόμαστε περισσότερο και να μη γράφουμε σύμφωνα με την πρώτη εντύπωση”.

Ειπώθηκε “να βαθαίνουμε σε κάθε φαινόμενο” και όχι μόνον σε ένα φαινόμενο οποιοδήποτε και πολύ περισσότερο στα μισά του. Ειπώθηκε “να σκεφτόμαστε περισσότερο” και όχι να ρίχνουμε μια επιπόλαιη ματιά ή να παρατηρούμε με μισόκλειστα μάτια: Λοιπόν, τι κάνουμε στην πραγματικότητα ; Δεν κάνουμε τα αντίθετο; Δεν γράφουμε σύμφωνα με την πρώτη εντύπωση;

Δεύτερος κανόνας: να μη πιέζουμε τον εαυτό μας να γράφει όπως- όπως, όταν δεν μας έρχεται η έμπνευση.

Λοιπόν: Τι κάνουμε εμείς ; Μήπως δεν πασχίζουμε να γράψουμε με κάθε τρόπο, κι όταν επίσης δεν έχουμε τίποτε μέσα στο κεφάλι; Να βιάζουμε τον εαυτό μας να γράψει χωρίς μελέτη, χωρίς προηγούμενη έρευνα, αυτό σημαίνει να κλείνεις τα αυτιά σου στη συναίσθηση της ευθύνης.

Τέταρτος κανόνας: “Πρέπει να ξαναδιαβάζει κανείς τουλάχιστον δυο φορές αυτό που έχει γράψει, κι’ αν ακόμη πρόκειται για ένα κείμενο πολύ μικρό, και να εξαλείψει χωρίς οίκτο τις λέξεις, τις φράσεις, παραγράφους ολόκληρες που μπορεί κανείς να άφησε να του ξεφύγουν. Καλύτερα αξίζει να περιορίσουμε στις διαστάσεις μιας μελέτης το υλικό, που μαζεύτηκε για ένα βιβλίο, παρά να εκθέσουμε συγκεχυμένα μέσα σ’ ένα βιβλίο το υλικό, που μαζεύτηκε για μια μελέτη.

Ο Κομφούκιος συμβούλευε: “να σκέφτεσαι δύο φορές” 4 και ο Xαν Γουέιτ έλεγε: “Η επιτυχία μιας επιχείρησης βρίσκεται στην ολοκληρωμένη μελέτη της” 5. Να τι έλεγαν άλλοτε. Η σημερινή πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη. Υπάρχουν προβλήματα στα οποία δεν είναι αρκετό να σκεφθεί κανείς επίσης τρεις και τέσσερις φορές. Ο Λου- Σιν συμβουλεύει: “να ξαναδιαβαστεί δυο φορές”. Και επί πλέον, δεν το λέει, αλλά για μένα, νομίζω πως δεν είναι κακό, ένα σοβαρό άρθρο να το ξαναδιαβάσει κανείς δέκα και περισσότερες φορές και να το αλλάξει όπως πρέπει και ύστερα να το δημοσιεύσει. Ένα άρθρο είναι η αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας, η οποία είναι περίπλοκη και πολύμορφη, και δεν μπορεί κανείς να την απεικονίσει σωστά, παρά μελετώντας την απ’ όλες τις πλευρές. Το να δείχνει κανείς επιπολαιότητα και αμέλεια σ’ αυτό το ζήτημα, αυτό σημαίνει, ότι δεν έχει ούτε την ελάχιστη ιδέα για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γράφει :

Έκτος κανόνας: Να μην επινοούμε επίθετα, που κανείς δεν μπορεί να τα καταλάβει εκτός από τον συγγραφέα τους.

Εμείς επινοούμε πάρα πολλές εκφράσεις “που κανένας δεν μπορεί να καταλάβει”. 0ι φράσεις μακραίνουν, φθάνουν σαράντα -πενήντα λέξεις και βρίσκει κανείς εκεί “συσσώρευση” επιθέτων που κανένας δεν μπορεί να καταλάβει. Πολλοί επικαλούνται σε όλους τους τόνους τον Λου-Σίν, αλλά στην πραγματικότητα έρχονται σε αντίθεση με τη διδασκαλία του. Το τελευταίο ντοκουμέντο είναι μια θέση, που υιοθετήθηκε στη δεύτερη ολομέλεια της K.Ε. του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που εκλέχτηκε από το δεύτερο Συνέδριο, σχετικό με την εθνική μορφή, που θα έπρεπε να δοθεί στην προπαγάνδα μας. Κατά τη διάρκεια αυτής της ολομέλειας, που έγινε στα 1938, έχουμε πει:

«Αν (οι κομμουνιστές) εφαρμόζουν τον μαρξισμό χωρίς να υπολογίζουν τις ιδιομορφίες της Κίνας, αυτό θα είναι ένας μαρξισμός αφηρημένος και κενός από κάθε περιεχόμενο.» 6

Αυτό σημαίνει, ότι είναι απαραίτητο ν’ αγωνιστούμε εναντίον των άσκοπων φλυαριών πάνω στο μαρξισμό. Ένας ζωντανός κομμουνιστής στην Κίνα οφείλει να μελετάει το μαρξισμό σε στενή σύνδεση με την πραχτική της Κινεζικής Επανάστασης.

«Πρέπει να τελειώνουμε με τις αποτελειωμένες (δοσμένες) φόρμουλες του εξωτερικού και να ασχολούμαστε λιγότερο με τις αφηρημένες και άσκοπες φλυαρίες, πρέπει να βάλουμε στα συρτάρια το δογματισμό και ν’ αποχτήσουμε τον κινέζικο τρόπο και στυλ, που είναι ζωντανό και γεμάτο φρεσκάδα, ευχάριστο στα αυτιά και στα μάτια των απλών ανθρώπων. Το να χωρίζουν το διεθνιστικό περιεχόμενο από την εθνική μορφή, αυτό χαρακτηρίζει τους ανθρώπους, που δεν καταλαβαίνουν απολύτως τίποτε από διεθνισμό. Όσο για μας είμαστε υπέρ της στενής ενότητας του ενός και του άλλου. Πάνω σ’ αυτό το πρόβλημα υπάρχουν σε μας σοβαρές πλάνες, που πρέπει αποφασιστικά να διορθωθούν». 7


1.Ιστορία του Κομμουνιστικού (μπολσεβίκικου) Κόμματος της Ε.Σ.Σ.Δ. σελ. 20 και 21. Μόσχα 1949
2.Γιώργη Δημητρώφ:”Λόγος πάνω στα συμπεράσματα του VII Συνεδρίου της κομμουνιστικής Διεθνούς “’Εκλεκτά έργα, σελ. 123,141, 142 editions sociales 1952.
3.Ή μηνιαία ’Επιθεώρηση Πεϊτσέου Τσατζί (Η μεγάλη Άρκτος) εκδιδόταν από το σύνδεσμο των Κινέζων συγγραφέων της αριστεράς στα (1931— 1932). Το άρθρο τού Λου-Σιν ” Απάντηση στη σύνταξη της Επιθεώρησης Πεϊτσέου Τσατζί βρίσκεται στη συλλογή “Αυτός που σκέπτεται αλλιώτικα”.
4.Στο Λουν Γουεϊ ένα από τα βιβλία της Κομφουκιανής τετραλογίας.
5.Χάν- Γουέϊ (8 – 9ος αιώνας): Διάσημος συγγραφέας της εποχής των Τσάνγκ. Στην Εισαγωγή στην Επιστήμη έγραφε: “Η επιτυχία μιας επιχείρησης βρίσκεται στην ολοκληρωμένη της μελέτη, η αποτυχία της προέρχεται από έλλειψη μελέτης (απερισκεψία ).
6.Βλέπε: “Ο ρόλος του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος στον Εθνικό πόλεμο” ΑΠΑΝΤΑ Μάο Τσε – Τούνγκ, τομ. 2ος, σελ. 246.
7.Βλέπε: “Ο ρόλος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος στον Εθνικό πόλεμο” ΑΠΑΝΤΑ Μάο Τσε-Τούνγκ τόμ. 2ος.