Σε τροχιά συνεδρίου κινείται το ΠΑΣΟΚ, το οποίο τοποθετείται χρονικά στο πρώτο τρίμηνο του επόμενου χρόνου. Το ΠΑΣΟΚ βαδίζει σε αυτό το συνέδριο με τους τόνους να παραμένουν υψηλοί στο εσωτερικό του και με δηλώσεις της μιας ή της άλλης πλευράς που δείχνουν τις μεγάλες αντιπαραθέσεις και διαγκωνισμούς που κυριαρχούν.
Μια τέτοια δήλωση είναι αυτή του Γερουλάνου ο οποίος θέλοντας να αποδοκιμάσει την εσωκομματική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ δήλωσε: «Στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουμε “έκρηξη” δημοκρατίας τώρα. “Έκρηξη” δημοκρατίας σημαίνει ότι από εκεί που είσαι κάνεις ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Αυτή την ώρα ένα συνέδριο σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις αλλαγές στο καταστατικό, στον τρόπο που λειτουργείς, στο πώς παίρνεις θέση… Ένα από αυτά που μπορούμε να κάνουμε είναι στη λειτουργία του κόμματος». Άλλωστε για το ζήτημα της λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ έχουν τοποθετηθεί τόσο η πλευρά Δούκα όσο και αυτή της Διαμαντοπούλου, ζητώντας και οι δύο συχνότερες συνεδριάσεις των οργάνων.
Σοβαρό σημείο τριβής επίσης αποτελεί και το ζήτημα των συνεργασιών. Από τη μια πλευρά ο Δούκας ζητά να παρουσιαστεί από το ΠΑΣΟΚ το περιεχόμενο «ενός μοντέλου προοδευτικής διακυβέρνησης» και να ανοίξει η συζήτηση με όλες τις δυνάμεις του χώρου, συμπεριλαμβανομένου του κόμματος Τσίπρα όταν αυτό ιδρυθεί. Δήλωσε ότι η αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνει απομόνωση και τοποθετήθηκε υπέρ της ανάγκης να υπάρξει ψηφοφορία στο Συνέδριο με το αίτημα για ένα καθαρό «όχι» στο ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Υπέρ μιας τέτοιας λογικής βρίσκεται και η πλευρά Γερουλάνου.
Από την άλλη, η Διαμαντοπούλου, κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση της ΝΔ, διαφωνεί με την πρόταση να υπάρξει ψηφοφορία στο Συνέδριο με το αίτημα Δούκα για το «όχι» στη μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, εξηγώντας ότι αποφάσεις δεν μπορεί να ληφθούν χωρίς την καταγραφή των εκλογικών συσχετισμών. Αφήνει δηλαδή η Διαμαντοπούλου ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο μετεκλογικής συμπόρευσης με το κυβερνών κόμμα.
Στην πραγματικότητα, οι εξελίξεις και οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ απηχούν τους ευρύτερους σχεδιασμούς που γίνονται από τα επιτελεία της ολιγαρχίας για την αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Σχεδιασμοί που θα αποτυπώνονται καθαρότερα καθώς θα βαδίζουμε προς τις εκλογές. Σχεδιασμοί τέλος, μέσα στους οποίους το ΠΑΣΟΚ -ανάλογα με τους συσχετισμούς που κυριαρχούν- θα κληθεί να παίξει τον έναν ή τον άλλο ρόλο, αυτόν του συμπληρώματος στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.
