Μια ιδιαίτερη πρόβλεψη που περιλαμβάνει η «Κοινωνική Συμφωνία Κυβέρνησης και Εθνικών Κοινωνικών Εταίρων» είναι ότι δίνει ρόλο στη ΓΣΕΕ για τη σύναψη και υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ και για την επεκτασιμότητά τους. Συγκεκριμένα το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων (40%) «δε θα εξετάζεται καθόλου όταν τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας συνυπογράφουν Εθνικοί Κοινωνικοί Εταίροι» και δίνεται «η δυνατότητα στη ΓΣΕΕ να μπορεί να συνάπτει ή να συνυπογράφει κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας επικουρικά εφόσον προσκληθεί από μέλος της να το κάνει, ώστε να εφαρμόζεται η νέα δυνατότητα της επέκτασης».
Με άλλα λόγια η «κοινωνική Συμφωνία» παρέχει στη ΓΣΕΕ αρμοδιότητα για τη σύναψη και συνυπογραφή κλαδικών ΣΣΕ ενώ της έχει αφαιρέσει την κατ’ εξοχή αρμοδιότητα της να συνάπτει και να συνυπογράφει την ΕΓΣΣΕ! Και επιπλέον της δίνει και το προνόμιο με την υπογραφή της η επεκτασιμότητα των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων να γίνεται χωρίς να υπολογίζεται το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων (40%), που στις περιπτώσεις που υπογράφουν Ομοσπονδίες εργαζομένων θα είναι απαιτητό για την εφαρμογή της επεκτασιμότητας!
Έτσι αποδυναμώνονται αρμοδιότητες-δυνατότητες που ανήκουν στις Ομοσπονδίες και μεταφέρονται στη ΓΣΕΕ και εισάγεται ένα είδος εξάρτησης των πρώτων από τη δεύτερη, καθώς οι πρώτες θα πρέπει να… «προσκαλέσουν» την πρώτη για να επιτύχουν την επεκτασιμότητα της κλαδικής ΣΣΕ και αυτή να τεθεί υπό την κρίση των «εθνικών εταίρων» που θα τη συνυπογράψουν!
Με αυτόν τον τρόπο κυβέρνηση και εργοδοτικές οργανώσεις περικόπτουν αρμοδιότητες και δυνατότητες από τις Ομοσπονδίες, οι οποίες είναι κατ’ εξοχήν αρμόδιες για τις κλαδικές συμβάσεις, και τις μεταβιβάζουν σε ένα όργανο που ελέγχουν καλύτερα, στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Πρόκειται για μια αντιδημοκρατική «ρύθμιση» νέας κοπής που αποτελεί και επέμβαση στις εσωτερικές σχέσεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και στα δικαιώματα που ανήκουν στις συνδικαλιστικές οργανώσεις.
