Την ώρα που η σημαία της Παλαιστίνης ανεμίζει πάνω από τα ερείπια και το αίμα της Γάζας, ο άθλιος δημοσιογραφίσκος Άρης Πορτοσάλτε, ξεπερνώντας κάθε όριο χυδαιότητας, αφορμώμενος από την ακτιβιστική ανάρτησή της στην Ακρόπολη, τη χαρακτήρισε «πατσαβούρα». Δεν πρόκειται για ένα απλό σχόλιο, αλλά για το πιο ωμό προσωπείο μιας εξουσίας που είναι σε απόλυτη σήψη.
Η σημαία της Παλαιστίνης όχι μόνο δεν είναι «πατσαβούρα», αλλά είναι σύμβολο της θυσίας και του αγώνα του λαού της για ζωή και λευτεριά -ενός λαού που δεκαετίες τώρα αγωνίζεται για την ίδια του την ύπαρξη, που υφίσταται μία από τις πιο βάναυσες γενοκτονίες του αιώνα, πληρώνοντας αυτόν τον αγώνα με τα καλύτερα παιδιά του. Τη σημαία που σήμερα κυματίζει πάνω από μαρτυρικά νοσοκομεία, σχολεία-στάχτες, πρόσωπα σκελετωμένα από τον λιμό και τα παιδιά της Γάζας που δεν πρόλαβαν να γίνουν ενήλικες. Μια σημαία που από άκρη σε άκρη του πλανήτη υψώνεται ως σύμβολο αγώνα και αντίστασης.
Προφανώς, αυτά δεν έχουν να πουν τίποτα στον Πορτοσάλτε, καθότι προϋποθέτουν στοιχειώδη αντίληψη της έννοιας της αξιοπρέπειας. Θα νόμιζε κανείς, όμως, πως ο Πορτοσάλτε, τόσα χρόνια που καθαρίζει -ως άλλη «πατσαβούρα»- τη βρομιά της κυβερνητικής πολιτικής, θα είχε τουλάχιστον μάθει να μη μιλάει για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Αλλά φευ.
Άλλωστε, δεν εκφράζει μόνο τον εαυτό του με αυτές τις δηλώσεις, αλλά εκφράζει την πιο χυδαία όψη της κυβερνητικής ταύτισης με τον σιωνισμό. Μιας κυβέρνησης που σφίγγει το ματωμένο χέρι του σιωνισμού στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα. Γι’ αυτό άλλωστε, παρά την καταγγελία των δηλώσεων του από την ΕΣΗΕΑ, την επόμενη μέρα και κάθε επόμενη μέρα είναι ακόμη στη θέση του -σε εντεταλμένη υπηρεσία. Αρκεί να αναρωτηθεί κανείς: αν είχαν ειπωθεί αντίστοιχα λόγια για τη σημαία του Ισραήλ ή των ΗΠΑ, θα υπήρχε επόμενη μέρα για τον εκφωνητή;
