(από το λόγο του Στάλιν στην επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης το Νοέμβρη του 1941)
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου οι πολιτικοί αγώνες και θυσίες των κομμουνιστών καταδικάζονται στη μεταμοντέρνα αμνησία για αυτό η ιστορική γνώση της θυσίας τους, στην πάλη τους για να μπορέσουν να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, είναι ένα πολύτιμο εφόδιο στους αγώνες του σήμερα.
Παρά τον αντικομμουνιστικό ορυμαγδό, που έχει κηρυχθεί από την παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη και τους υποτακτικούς της για το «τέλος του κομμουνισμού», παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες αμαύρωσης και κατασυκοφάντησης της Οκτωβριανής Επανάστασης, οι κοινωνικοί-πολιτικοί αγώνες για την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς παντού στον κόσμο συνεχίζονται κατά κύματα.
Η αστική τάξη θέλει να διαιωνίσει το σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που της δίνει ζωή, γι’ αυτό από τα πρώτα βήματα ανόδου του κομμουνιστικού κινήματος ανέπτυξε εκείνα τα θεσμικά στοιχεία, τα οποία θα την βοηθούσαν να πραγματοποιήσει τους σχεδιασμούς της. Συνταγματικές επιταγές, νόμοι, συντονισμένη προπαγάνδα, φυλακές, εξορίες ακόμη και εκτελέσεις για τη στήριξη της εξουσίας της. Με αυτές ακριβώς τις μορφές βίας προσπαθεί να κλείσει κάθε δρόμο για την ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων, των αγροτών, της νεολαίας για τη σοσιαλιστική προοπτική.
Με αφορμή την επέτειο της νικηφόρας Οκτωβριανής Επανάστασης και αναλύοντας τη σημασία της ως πρωτοποριακού γεγονότος για την παγκόσμια ιστορία, ο Λένιν ανέφερε: «Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ότι ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε» (Η 4η επέτειος της Επανάστασης του Οκτώβρη). Και αυτό η κυρίαρχη τάξη πολύ καλά το γνωρίζει παρ’ ότι έχει σε τελική ανάλυση τις δικές της αυταπάτες.
Το επαναστατικό παράδειγμα των Ρώσων μπολσεβίκων σε διάφορες χώρες πήρε επαναστατικές μορφές. Από τη δημιουργία νέων κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων μέχρι και τις επαναστατικές εκδηλώσεις για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. «Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σαν βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών» (Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, σελ. 165).
Ο Μαρξ αποδεικνύει όχι μόνο πως η αστική δημοκρατία είναι μια μορφή της δικτατορίας της αστικής τάξης, αλλά πως εμπεριέχει εντός της τις υλικές και κοινωνικές δυνατότητες για την αναίρεσή της. Σχεδόν έναν αιώνα πριν την εμφάνιση των φασιστικών καθεστώτων, ο Μαρξ έχει αντιληφθεί τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα σε αυτά και τη δημοκρατία: «…αν το σύνταγμα εξαφανίστηκε από τον κόσμο με τις ξιφολόγχες, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χρειάστηκε να το προστατεύσουν το ίδιο, όταν βρισκόταν ακόμα στην κοιλιά της μάνας του, με ξιφολόγχες που ήταν στραμμένες ενάντια στο λαό και ότι χρειάστηκαν αυτές για να το φέρουν στον κόσμο» (Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, σελ. 184). Να θυμίσουμε ότι κατά τη διάρκεια της Απριλιανής χούντας πέρα από τους πολιτικούς κρατουμένους και τα βάρβαρα βασανιστήρια, στα στρατόπεδα εξορίας στη Γυάρο «έκαναν τη θητεία τους» 7.500 κρατούμενοι. Στη Λέρο οι κρατούμενοι έφταναν τις αρκετές εκατοντάδες.
Πατώντας στα χνάρια των αγώνων και των θυσιών σήμερα το Μ-Λ ΚΚΕ «…είναι πρωτοπόρα πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης της Ελλάδας. Έχει τις ρίζες του στο επαναστατικό ΚΚΕ και είναι κληρονόμος των επαναστατικών παραδόσεων του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος… Παλεύει πρωτοπόρα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ταυτισμένη με αυτόν ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, την επαναστατική ανατροπή της κυρίαρχης εκμεταλλεύτριας τάξης και την άνοδο στην εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Τελικός σκοπός του είναι η οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Παίρνοντας υπόψη την αρνητική εμπειρία της Σοβιετικής Ένωσης και της Λ.Δ. της Κίνας, που από κράτη της δικτατορίας του προλεταριάτου μετατράπηκαν σε καπιταλιστικά κράτη, διαποτίζει τα μέλη του και τους εργαζόμενους με την αντίληψη ότι στις συνθήκες του σοσιαλισμού εξακολουθούν να υπάρχουν τάξεις και συνεχίζεται η πάλη ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αστική τάξη, ανάμεσα στο σοσιαλιστικό και τον καπιταλιστικό δρόμο. Το Μ-Λ ΚΚΕ διαπαιδαγωγεί τα μέλη και τα στελέχη του έτσι ώστε να υπερασπίζονται αποφασιστικά τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, να υπερασπίζονται σταθερά τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού και να αγωνίζονται αδιάλλακτα ενάντια σε κάθε εκδήλωση εθνικισμού…» (Καταστατικό Μ-Λ ΚΚΕ από το 1ο άρθρο).
Αποφασιστικός κρίκος για τη ικανότητα του κόμματος και των μελών να ανταποκρίνονται στις πιέσεις, στις μεταβολές των συνθηκών, στις ανάγκες και της απαιτήσεις της πάλης, στη σύνδεση με το κόσμο, στην προβολή των σκοπών και των επιδιώξεων, είναι η μεγαλύτερη αφομοίωση της ιδεολογικής και πολιτικής γραμμής και αποφασιστικός κρίκος για τη καλύτερη αφομοίωση της γραμμής είναι η συστηματική λειτουργία της οργάνωσης. «Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από τον τίτλο του μέλους του κόμματος, που ιδρυτής και καθοδηγητής του ήταν ο Λένιν. Δεν μπορεί ο καθένας ν’ αντέξει στις δυσκολίες και τις θύελλες που συνδέονται με την ιδιότητα του μέλους ενός τέτοιου κόμματος. Παιδιά της εργατικής τάξης, παιδιά της ανέχειας και του αγώνα, παιδιά απίστευτων στερήσεων και ηρωικών προσπαθειών, να τι πρέπει να είναι τα μέλη του κόμματος» (Ι. Στάλιν).
Οι κομμουνιστές, που σύμφωνα με τους Μαρξ, Ενγκελς, όχι μόνο δεν κρύβουν τις ιδέες τους αλλά τις προπαγανδίζουν ανοιχτά, οπλισμένοι με την πρωτοπόρα επαναστατική θεωρία, συγκροτούν το μοναδικό κόμμα, το κομμουνιστικό, που κατανοεί τις νομοτέλειες της κοινωνικής εξέλιξης, το μοναδικό κόμμα που είναι ικανό να μπει μπροστά στον αγώνα του προλεταριάτου για την ανατροπή της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, για την οικοδόμηση τελικά της αταξικής, κομμουνιστικής κοινωνίας, γι’ αυτό και έχουν επιδείξει εξαιρετικό ηρωισμό και αυτοθυσία.
Σε αυτό τον αγώνα, που συνεχίζεται ως την ολοκλήρωσή του, οι κομμουνιστές δεν λυπήθηκαν κόπους, θυσίες, προσφορά χωρίς όρια, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς προνόμια, εθελοντικά. Έγραψαν σελίδες άφθαστου, μαζικού ηρωισμού, έδωσαν ποταμούς αίματος και πολλές χιλιάδες νεκρούς, που στην πλειοψηφία τους ήταν πρωτοπόροι εργάτες κι εργάτριες, αγρότες, άνθρωποι του λαού. Θυσίες που προκλήθηκαν από την αγριότητα της κυρίαρχης τάξης και του κράτους για να εμποδίσει αυτή την εξέλιξη. Έγραψε ο Κ. Μαρξ: «Ο πολιτισμός και η δικαιοσύνη του αστικού καθεστώτος ξεπροβάλλουν στο αληθινό δυσοίωνο φως του κάθε φορά που στο καθεστώς αυτό οι σκλάβοι και οι είλωτες ξεσηκώνονται ενάντια στους αφεντάδες τους. Τότε αυτός ο πολιτισμός και αυτή η δικαιοσύνη φανερώνονται σαν απροκάλυπτη αγριότητα και άνομη εκδίκηση» (Κ. Μάρξ, Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία).
Οι κομμουνιστές δεν έσκυψαν το κεφάλι, δεν υποτάχθηκαν, δεν υπόγραψαν δήλωση μετάνοιας στο σύστημα. Ήταν και είναι ο ορκισμένος εχθρός των εκμεταλλευτών και του λαού. Αναμετρήθηκαν με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και στη συνέχεια στην Κίνα, αναμετρήθηκαν με το ρεβιζιονισμό διαφορετικών αποχρώσεων και τις εκλογικές αυταπάτες. Με τις ιδέες τους, με τη γεμάτη αυτοθυσία δράση τους ενέπνευσαν μεγάλους αγώνες που έφεραν πολλές κατακτήσεις και δικαιώματα προς όφελος του λαού και το κυριότερο, ως φορέας πρωτοπόρων ιδεών, δημιούργησαν κίνητρα για μεγάλα έργα και πρωτοπόρα δράση. Δέθηκαν με δεσμούς αίματος με την εργατική τάξη και το λαό. Διαπαιδαγωγήθηκαν αγωνιστές, με αρχές, με ακλόνητη αφοσίωση στα δίκια του λαού και πίστη στην τελική του νίκη. Δε δέχθηκαν ποτέ, παρά τις πιέσεις και τις προσωρινές υποχωρήσεις, να γίνουν μέρος του συστήματος, που γίνεται όλο και πιο βάρβαρο, αντιδραστικό, καταπιεστικό. Ακόμη και από την ήττα της κομμούνας το 1871, η «έφοδος στον ουρανό» (έκφραση του Μαρξ) της γαλλικής εργατικής τάξης τελείωσε μέσα σε ένα αντεπαναστατικό όργιο αίματος. «Το τουφέκι δεν σκότωνε πια αρκετά γρήγορα, γι’ αυτό οι νικημένοι εκτελούνταν μαζικά, κατά εκατοντάδες, με τα πολυβόλα» (Κ. Μαρξ, Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία, σελ. 17).
Όμως με ποιες ψυχικές δυνάμεις στήριξαν και στηρίζουν αυτή τη μεγαλειώδη προσπάθεια; Τι τους έκαμε να περιφρονούν το θάνατο; Τι ήταν εκείνο που στάθηκε μοχλός για να σηκωθεί η ταφόπλακα που βάραινε στα στήθη τους πριν ακόμα γεννηθούν; Φανατισμός; Δεν κρατά παρά ελάχιστα. Αυταπάτη; Είναι ένα όνειρο που ζει μια νύχτα. Κάτι άλλο πιο δυνατό, πιο μόνιμο, κάποια καινούργια πρωτόγνωρη δύναμη: «Ο νέος άνθρωπος, η νέα κοινωνία».
Αυτές είναι οι αγωνιστικές παραδόσεις και οι αξίες των κομμουνιστών δικαιολογημένα αναγνωρίζονται από τα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από ορισμένες επιφυλάξεις ή δισταγμούς.
«Η αστική τάξη ας εξακολουθεί να διαπράττει θηριωδίες, ας εξοντώνει χιλιάδες εργάτες, η νίκη είναι δική μας, η νίκη της παγκόσμιας κομμουνιστικής επανάστασης είναι εξασφαλισμένη» (Λένιν, Εναρκτήριος λόγος στο 1ο συνέδριο της K.Δ.). Και αυτό γιατί «Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε αδιάκοπη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν» (Mαρξ-Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, σελ. 25). Γι’ αυτό, τα γυρίσματα της ιστορίας είναι μόνο προσωρινά. H εργατική τάξη και οι λαοί θα ξαναανακαλύψουν τον εαυτό τους, την προοπτική και την ιστορική αποστολή τους, και ο χείμαρρος που άνοιξε το 1917. ο Μεγάλος Οκτώβρης, αναπόφευκτα θα ξαναφουσκώσει.
