Σε μία προσπάθεια να αναστρέψει την πραγματικότητα, ο Άδωνις Γεωργιάδης κυκλοφορεί στα νοσοκομεία της χώρας εγκαινιάζοντας «έργα». Έργα τα οποία αρχίζουν και τελειώνουν σε κούφιες ανακαινίσεις, που όχι απλά δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα, αλλά αντιθέτως ο τρόπος με τον οποίο υλοποιούνται προκαλεί προβλήματα στη λειτουργία των νοσοκομείων.
Εγκαινιάζονται καινούριες αίθουσες και κλίνες τις οποίες δεν υπάρχει προσωπικό για να τις λειτουργήσει. Το υπουργείο Υγείας αρνείται να απαντήσει και να λύσει τα προβλήματα του ΕΣΥ, αρνείται να καλύψει τα τεράστια κενά που υπάρχουν σε προσωπικό. Τα νοσοκομεία σήμερα λειτουργούν με 15.000 λιγότερους νοσηλευτές απ’ ό,τι απαιτούνται. Σε πολλά νοσοκομεία τα ΤΕΠ έχουν μετατραπεί σε πεδία μάχης. Οι εξαντλητικές εφημερίες θέτουν σε κίνδυνο εργαζόμενους και ασθενείς. Οι χαμηλοί μισθοί σε συνδυασμό με τις απλήρωτες εφημερίες και τις χρωστούμενες άδειες οδηγούν το ιατρικό προσωπικό σε παραιτήσεις. Το ΕΣΥ από τα μνημόνια έως σήμερα έχει συρρικνωθεί δραματικά, οι δαπάνες για την υγεία από τότε έχουν μειωθεί πάνω από 40% .
Οι τεράστιες λίστες αναμονής για χειρουργεία και εξετάσεις οδηγούν μαζικά τους λήπτες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στον ιδιωτικό τομέα. Οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία ξεπερνούν το 30%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος κυμαίνεται στο 15%.
Όποιος εργάζεται, επισκέπτεται ή νοσηλεύεται σε νοσοκομεία και κέντρα υγείας, αντιλαμβάνεται αυτή την πραγματικότητα. Δεν χρειάζονται στατιστικές και ποσοστά για να καταλάβει κανείς ότι το ΕΣΥ, χρόνο με το χρόνο, απαξιώνεται και διαλύεται στο βωμό της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και της εμπορευματοποίησης της υγείας.
Αυτή την πραγματικότητα προσπαθεί να αναστρέψει ο υπουργός Υγείας, ο οποίος σταθερά διαλύει τη δημόσια δωρεάν υγεία και ενισχύει τον ιδιωτικό τομέα.
Ως υπουργός Υγείας το 2013-2014 έκλεισε (με υπερηφάνεια, όπως δήλωνε) 7 νοσοκομειακές μονάδες στα πλαίσια της εξοικονόμησης πόρων. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ξαναπήρε τα ηνία του υπουργείου, εισήγαγε τα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία, προκειμένου -υποτίθεται- να αποσυμφορηθούν οι λίστες αναμονής. Δηλαδή, αφού έκλεισε νοσοκομεία με αποτέλεσμα να μεγαλώσουν δραματικά οι λίστες αναμονής, στη συνέχεια νομιμοποίησε τις αμοιβές στο δημόσιο ώστε αυτοί που πληρώνουν να μπορούν να τις παρακάμπτουν. Αυτό το παράδειγμα συμπυκνώνει την πολιτική του σημερινού αλλά και των προηγούμενων υπουργών Υγείας. Η διαφορά είναι ότι ο Άδ. Γεωργιάδης καταργεί τα προσχήματα και θέλει να εισαγάγει ένα κυνικό και άκρως αυταρχικό στυλ πολιτικής.
Υπηρετώντας αυτό ακριβώς το στυλ, επιμένει να περιοδεύει σε νοσοκομεία στα οποία βρίσκεται αντιμέτωπος με τις διαμαρτυρίες εργαζομένων και ασθενών. Παρά την κατακραυγή και τις καταγγελίες εργαζομένων, ο Γεωργιάδης επιμένει να περιφέρεται στα νοσοκομεία και να αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο τους «κομμουνιστές», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε όσους εύλογα διαμαρτύρονται, όταν επιχειρεί να στήσει φιέστες σε διαλυμένα νοσοκομεία. Γιατί μόνο οργή μπορεί να προκαλεί η περιφορά κάμερας, παρά τον υπουργό, ώστε να διαφημιστεί στα κανάλια το κυβερνητικό έργο στην υγεία, όταν πίσω από τη μεσοτοιχία οι ασθενείς στοιβάζονται σε ράντζα και οι γιατροί και οι νοσηλευτές εργάζονται 48 ώρες. Γιατί μόνο οργή μπορεί να προκαλεί όταν ο υπουργός Υγείας -εκλεγμένος προκειμένου να διασφαλίσει δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους- την ίδια στιγμή που επισκέπτεται παρατημένα και απαξιωμένα νοσοκομεία του ΕΣΥ, την ίδια στιγμή διαφημίζει ιδιωτικές κλινικές, χωρίς ντροπή.
Ο υπουργός Υγείας γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική που υπηρετεί διαλύει τη δημόσια και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και μετατρέπει την υγεία σε εμπόρευμα ασύδοτης κερδοφορίας για τα ιδιωτικά κεφάλαια. Οι έχοντες θα γιατρεύονται, οι υπόλοιποι θα υποθηκεύουν, θα δανείζονται και στο τέλος θα πετιούνται εκτός νοσοκομείων.
Αυτός είναι ο λόγος που ο Άδ. Γεωργιάδης δεν μπορεί πλέον να επισκεφτεί τα νοσοκομεία, παρά μόνο με διμοιρίες των ΜΑΤ, αυτός είναι ο λόγος που δίνει εντολές για συλλήψεις γιατρών, αυτός είναι ο λόγος που θέλει να στοχοποιήσει και να καταδείξει ως παράνομο το συνδικαλισμό και τις συγκεντρώσεις.
