Σε ανακοίνωσή του το ΣΕΚ, μετά την επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν, γράφει: «Κάτω τα χέρια από το Ιράν».
Αναρωτιέται κανείς πώς προέκυψε για αυτό το κόμμα μια τέτοια τοποθέτηση. Όταν όλα τα προηγούμενα χρόνια, απέναντι στους πολέμους που εξαπέλυαν οι Αμερικανοί, το ΣΕΚ -ως γνήσιος φορέας και εκπρόσωπος του λεγόμενου «αντικαπιταλιστικού πόλου»- έβλεπε παντού «γνήσιες λαϊκές επαναστάσεις».
Επανάσταση έβλεπε το ΣΕΚ στη Λιβύη, όταν ο δυτικός ιμπεριαλισμός ενεργοποίησε τους μηχανισμούς του για την ανατροπή του Καντάφι και την εγκαθίδρυση μιας νέας κατάστασης, όπου οι δυνάμεις της Δύσης θα έχουν το πάνω χέρι -όπως και έγινε- αδιαφορώντας για το χάος και την καταστροφή που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν στη χώρα αυτή.
Γνήσια λαϊκή επανάσταση έβλεπε το ΣΕΚ, αλλά και το ΝΑΡ και όλο το «αντικαπιταλιστικό ρεύμα», στα γεγονότα της Συρίας που ξέσπασαν το 2011 για την ανατροπή του Άσαντ και τον έλεγχο της Συρίας από τους αμερικανοδυτικούς. Όχι μόνο δεν έλεγαν τότε «Κάτω τα χέρια από τη Λιβύη» ή «από τη Συρία», όπως θα έπρεπε, αλλά -μέσα από το πρίσμα μιας τυφλής «αντικαπιταλιστικής» ανάλυσης- έκριναν θετικά την υποκίνηση, την ενίσχυση και την καθοδήγηση δυνάμεων από τον δυτικό ιμπεριαλισμό με σκοπό την ανατροπή των υφιστάμενων καθεστώτων και την επιβολή της δικής του κυριαρχίας.
Αλλά και παλιότερα, όταν το ΝΑΤΟ επενέβαινε στη Γιουγκοσλαβία για να γκρεμίσει τον Μιλόσεβιτς -τον οποίο τελικά εξόντωσαν στη φυλακή- ποια ήταν η θέση των δυνάμεων του λεγόμενου αντικαπιταλιστικού ρεύματος;
Το ΣΕΚ, στο όνομα του αντιεθνικισμού, στήριζε τον UCK, τις εθνικιστικές και φασιστικές συμμορίες στο Κοσσυφοπέδιο που εξοπλίστηκαν από τις νατοϊκές δυνάμεις με στόχο τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και τη μετατροπή του Κοσσυφοπεδίου σε νατοϊκό προτεκτοράτο -όπως και παραμένει μέχρι σήμερα. Και σε αυτές τις δυνάμεις, το ΣΕΚ έβλεπε «γνήσιο απελευθερωτικό στρατό».
Την ίδια περίοδο, το ΝΑΡ, στην εφημερίδα του «Πριν», έγραφε στο πρωτοσέλιδο: «Ο Μιλόσεβιτς σφάζει και τα Βαλκάνια τρέμουν» και πως: «Η πορεία ανεξαρτητοποίησης του Κοσσυφοπεδίου είναι θετική», προσθέτοντας μάλιστα ότι «η εγκατάσταση 20.000 – 30.000 στρατιωτών των μεγάλων νατοϊκών δυνάμεων θα παίξει καθοριστικό ρόλο στον έλεγχο της κρίσης»!
Αν τώρα το ΣΕΚ κάνει μια τέτοια πελώρια οπορτουνιστική «κωλοτούμπα» και λέει «Κάτω τα χέρια από το Ιράν», ενάντια μάλιστα στα αντικαπιταλιστικά του «πρότυπα» και παλαιότερες θέσεις, είναι γιατί αναγκάζεται να το κάνει υπό την πίεση του παλαιστινιακού αγώνα και σε συνάρτηση με την επίθεση των αμερικανοσιωνιστών στο Ιράν. Είναι γιατί το Ιράν βρίσκεται στον ίδιο άξονα με την παλαιστινιακή αντίσταση, και έτσι, κάτω από την πίεση του ηρωικού αυτού αγώνα, υποχρεώνεται σε καιροσκοπικές μετατοπίσεις από προηγούμενες αντιλήψεις που πρόβαλλε.
Άραγε, τώρα που το ΣΕΚ λέει «κάτω τα χεριά από το Ιράν», και με βάση όσα προηγούμενα έλεγε και επιχειρηματολογούσε, αυτό σημαίνει στήριξη του καθεστώτος των μουλάδων που στο Ιράν ελέγχουν της εξουσία; Τέτοια ερωτήματα δεν μπορούν να απαντηθούν από τα αδιέξοδα και τους οπορτουνιστικούς ελιγμούς του ΣΕΚ και των άλλων φορέων του αντικαπιταλιστικού ρεύματος.
Για ένα κομμουνιστικό κόμμα ωστόσο που διατυπώνει τις θέσεις του με βάση το μαρξισμό-λενινισμό, και όχι τον τροτσκισμό, το ζήτημα είναι πιο καθαρό. Και λέει ότι οι λαοί με τις ηγεσίες που έχουν σε μια δοσμένη στιγμή, όταν αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό, αυτό αποτελεί για τους ίδιους και για όλους τους λαούς μια θετική στάση, που πρέπει αταλάντευτα να στηριχτεί. Το Μ-Λ ΚΚΕ δεν είχε κανένα δισταγμό να δει και να στηρίξει απέναντι στην ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, την επίθεση και τον πόλεμο, όχι μόνο το λαό της Παλαιστίνης που ο αγώνας του ξεχωρίζει και αναγκάζει τον καθένα να υποκλιθεί μπροστά του, αλλά και τους λαούς και τις ηγεσίες της Γιουγκοσλαβίας, της Λιβύης του Ιράκ, της Συρίας, της Υεμένης, του Ιράν, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες τους, που δέχτηκαν την ιμπεριαλιστική πίεση και επιθετικότητα και αντιστάθηκαν.
Έρχεται τώρα το ΣΕΚ να πει «Κάτω τα χέρια από το Ιράν», ενώ μόλις πριν λίγους μήνες πανηγύριζε για την ανατροπή του Άσαντ στη Συρία και έγραφε: «Ανατροπή στη Συρία: Η ελπίδα είναι ξανά στο “πεζοδρόμιο”».
Η δε ανακοίνωση της Διεθνιστικής Σοσιαλιστικής Τάσης, στην οποία συμμετέχει το ΣΕΚ, για τις εξελίξεις στη Συρία, ξεκινούσε με τη φράση: «Χαιρετίζουμε την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία» (14 Δεκεμβρίου 2024).
Πανηγυρίζει το ΣΕΚ για την πτώση του Άσαντ, την οποία ενορχήστρωσαν οι ΗΠΑ, η Τουρκία και το Ισραήλ, και που έφερε στο προσκήνιο τις πιο υποτελείς στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό θεοκρατικές δυνάμεις. Χαιρετίζει το ΣΕΚ την πτώση του Άσαντ, που άνοιξε τον δρόμο για την επικράτηση τέτοιων δυνάμεων στη Συρία, για τα χτυπήματα του Ισραήλ στον παλαιστινιακό αγώνα, στο λαό του Λιβάνου και στο Ιράν.
Κατά τ’ άλλα, λέει: «Κάτω τα χέρια από το Ιράν».
«Αντικαπιταλιστική» τρικυμία εν τροτσκιστικώ κρανίω.
