Βλέπω βαθυά, μιαν σπίθα· πλησιάζει· μεγαλόνεται·
ωσάν κύκλος αμέτρητος, ως πέλαγος φλογώδες
Τούτες τις μέρες που η Γη κλαίει τα παιδιά της που θάβονται χωρίς όνομα κάτω από τα ερείπια του πολέμου, να σηκώσουμε τη φωνή μας.
Να σηκώσουμε τη φωνή μας -βαθιά μέσα από το στήθος μας- για αυτούς που δεν γύρισαν από τον αγώνα για τη Λευτεριά. Τους πολλούς και ανώνυμους. Που στάθηκαν ορθοί. Δεν είναι φαντάσματα. Ήταν χέρια ροζιασμένα, ήταν καρδιές φλογερές, ήταν ψωμί στο τραπέζι, είναι τραγούδια. Να κάνουμε έκκληση στη Σκέψη: «Πέτα σκέψη με φτερά χρυσωμένα,/ στης πατρίδας πέτα τα ιερά,/ όπου ρυάκια κυλούν μαγεμένα,/ όπου οι αύρες πνέουν γλυκά παντοτινά!/ Του Ιορδάνη τις όχθες χαιρέτα…», όπως καλούσε ο Βέρντι τους σκλαβωμένους Ιταλούς για την ανεξαρτησία τους.
Να σηκώσουμε τη φωνή μας για τους πολλούς και ανώνυμους που στέκονται ορθοί, μπροστά στα πραξικοπήματα, τις διχτατορίες, τη φωτιά, τον πόλεμο, τα ερείπια, την πείνα, τους δυνάστες. Για τη Λευτεριά. Με τις σημαίες τους να ανεμίζουν στις καταιγίδες. Το αίμα πάνω στη γη τους είναι δικό μας αίμα. Κάθε στενοσόκακο, κάθε δρόμος, κάθε ρεματιά, κάθε ποτάμι, κάθε βουνό πάνω στη Γη και ένα μνημείο αντίστασης.
Να σηκώσουμε τη φωνή μας, για να υπερασπίσουμε τα ποτάμια της αντίστασης των Ανθρώπων, σημερινών και τοτεινών, από τον Ιορδάνη στην Παλαιστίνη, ως στον Γκουανταλκιβίρ στην Ισπανία και από κει ως τον Ρίο Νέγρο στη Βενεζουέλα και την Κολομβία και ως τον Αλμεντάδες στην Κούβα. Να υπερασπιστούμε αυτούς που συναντήθηκαν με τους βαρκάρηδες του Βόλγα, του παγωμένου Νέβα στο Λένινγκραντ στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, του Νείλου της πολύπαθης Αφρικής και αυτούς που διαβήκανε τον Κίτρινο Ποταμό στη Μεγάλη Πορεία.
Τούτες τις μέρες που οι δυνάστες της Γης σκίζουν κάθε ανθρώπινη συμφωνία, κάθε νόμο, κάθε μικρή ελπίδα, την Ειρήνη, Να σταθούμε ορθοί. Με το κεφάλι ψηλά! Τούτες τις μέρες οι δυνάστες της Γης αλέθουν με τις μπότες τους τη λάσπη, το πετρέλαιο, το στάρι, το νερό, τις σπάνιες γαίες και το αίμα των λαών. Σαν τον λαό της Βενεζουέλας. Τούτες τις μέρες οι δυνάστες της Γης θέλουν να τρομάξουν τους λαούς για να αποδεχτούν το «δίκαιο του ισχυρού». Ας τους απαντήσουμε όπως μας έμαθε ο δικός μας Παλαμάς: «…και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,/ για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούρια γέννα/ π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ’ρθει,/ κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων». Την καινούργια γέννα την περιμένουμε. Κι αν χαθεί στο γύρισμα των κύκλων θα παλέψουμε για να ’ρθει, ξανά και ξανά.
Να σηκώσουμε τη φωνή μας. Όπως σηκώνεται ένα οδόφραγμα. Με οργή και αποφασιστικότητα. «No pasarán»! Από τη Μαδρίτη του ισπανικού εμφυλίου, ως το Κάστρο του Υμηττού των τριών ΕΠΟΝιτών, «Θα σας νικήσουμε τέρατα»!
***
Η στήλη δεν εύχεται για την καινούργια χρονιά. Τελείωσαν οι ευχές. Για ό,τι μας πρέπει, ας σηκωθούμε ορθοί και ας το απαιτήσουμε. Όλοι μαζί.
***
Ωστόσο, για την καινούργια χρονιά, η στήλη δανείζεται από τις «Ωδές» του Κάλβου για το εισαγωγικό μότο-ποίημα, με την ορθογραφία την τοτεινή. Το 1824, όταν ο Κάλβος έγραφε τις Ωδές του, έβλεπε την καινούργια γέννα, σα σπίθα να πλησιάζει, για να γίνει πέλαγος φλογώδες.
Τάνια
