Πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του «Σήματος» την Παρασκευή, 9 Μάη, η εκδήλωση που οργάνωσε το Μ-Λ ΚΚΕ για να τιμηθεί η 80η επέτειος από τη συντριβή του ναζισμού και η μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών. Σε μια περίοδο που δυναμώνουν οι παράγοντες του πολέμου και ο φασισμός σηκώνει κεφάλι σε πολλές χώρες της Ευρώπης, τα διδάγματα από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη πρέπει να αποτελέσουν οδηγό για τους σημερινούς αγώνες των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και το φασισμό.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα βίντεο που εξιστορούσε τους ανυπέρβλητους αγώνες των λαών της Σοβιετικής Ένωσης και όλων των λαών της Ευρώπης για να καταλήξει στους σημερινούς αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό που σπρώχνουν την ανθρωπότητα σε νέους πολέμους και καταστροφές.
Εκ μέρους της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ την ομιλία έκανε ο σ. Δημήτρης Κοντοφάκας.
Αναφέρθηκε διεξοδικά στην ιστορική σημασία της συντριβής του γερμανικού φασισμού από την τεράστια κινητοποίηση των λαών της Σοβιετικής Ένωσης, του κόκκινου στρατού και του αντιφασιστικού-εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα όλων των λαών. Αναφέρθηκε στην επιχείρηση παραποίησης και διαστρέβλωσης του αντιφασιστικού περιεχομένου του αγώνα από τους ρεβιζιονιστές και την καπηλεία που επιχειρεί σήμερα η ηγεσία της Μόσχας του αγώνα της Σοβιετικής Ένωσης ενάντια στον φασισμό, για να δικαιολογήσει τον πόλεμο που εξαπέλυσε στην Ουκρανία και την ιμπεριαλιστική της πολιτική. Τέλος αναφέρθηκε στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο λαός μας και όλοι οι λαοί του κόσμου μπροστά στις νέες πολεμικές απειλές και το φασισμό και την ανάγκη να δυναμώσει ο αντιπολεμικός, αντιφασιστικός, αντιιμπεριαλιστικός αγώνας.
Η ομιλία του σ. Δημήτρη Κοντοφάκα
Η 9η Μάη του 1945 είναι η μέρα της αντιφασιστικής νίκης. Είναι η λύτρωση της ανθρωπότητας από την επίθεση του φασιστικού τέρατος, που λίγο καιρό πριν φάνταζε ανίκητο καταπνίγοντας τις ελευθερίες και τις δημοκρατικές κατακτήσεις των λαών της Ευρώπης και του κόσμου όλου. Που μετέτρεπε τις κοινωνίες σε απέραντα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τυλιγμένα με αγκάθινα συρματοπλέγματα.
Το κύριο βάρος του πολέμου και της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης ανήκει στο σοβιετικό λαό, που για το μεγαλύτερο διάστημα του πολέμου αντιμετώπισε μόνος του τον πιο ισχυρό στρατό που γνώρισε ποτέ η ιστορία. Είκοσι εκατομμύρια νεκροί και δέκα εκατομμύρια τραυματίες και ανάπηροι, δύο χιλιάδες κατεστραμμένες πόλεις και εβδομήντα χιλιάδες χωριά, καθώς και μια μεγάλη καταστροφή στο πιο ανεπτυγμένο τμήμα του σοβιετικού εδάφους και της σοβιετικής οικονομίας ήταν το τίμημα που πλήρωσε η σοβιετική κοινωνία από την καταστροφική μανία των φασιστικών ορδών, που είχαν ιδεολογικό οδηγό τη συντριβή του μπολσεβικισμού και του κομμουνισμού.
Η μάχη του Στάλινγκραντ και το σύνθημα «Δεν υπάρχει γη πίσω από τον Βόλγα», η πολιορκία του Λένινγκραντ και το σύνθημα «Πεθαίνουμε αλλά δεν παραδινόμαστε», η τιτανομαχία του Κουρσκ, οι σοβιετικοί παρτιζάνοι στα μετόπισθεν των γερμανών, η μεταφορά της σοβιετικής βιομηχανίας στα Ουράλια και το ξαναχτίσιμό της από την αρχή, η παραγωγή πολεμικού υλικού και το σύνθημα «Όλα για το μέτωπο», είναι σελίδες και άθλοι μιας πρωτοφανούς κινητοποίησης των εκατομμυρίων του σοβιετικού λαού.
Μια πρωτοφανής για την ιστορία κινητοποίηση εκατομμυρίων μαζών, ενός νέου πολυεθνικού λαού που υπερασπίστηκε την ελευθερία και τις σοσιαλιστικές του κατακτήσεις και απέδειξε πως η σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση δεν ήταν ένα «σπιτάκι από τραπουλόχαρτα», όπως εκτιμούσαν οι αστικές δυνάμεις της Δύσης.
Πίσω από τη νίκη του σοβιετικού λαού βρίσκονται η Επανάσταση του Οκτώβρη και οι γιγαντιαίες επιτυχίες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η εξάλειψη της εκμετάλλευσης, τα πεντάχρονα πλάνα, τα άλματα της εκβιομηχάνισης και της κολεκτιβοποίησης, η εξάλειψη του αναλφαβητισμού, το κύρος και η καθοδήγηση της επαναστατικής ηγεσίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Εκεί οφείλεται η κινητοποίηση των μαζών και έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί η πάλη και η αυτοθυσία του σοβιετικού λαού στον αντιφασιστικό αγώνα.
Στο πλευρό του σοβιετικού λαού και με την έμπνευση των μεγάλων επιτυχιών του βρέθηκαν όλοι οι λαοί των κατακτημένων χωρών της Ευρώπης και του κόσμου σε ένα μεγάλο μέτωπο αντιφασιστικής πάλης, με ηγετική δύναμη το κομμουνιστικό κίνημα που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη λαϊκή κινητοποίηση και στην τελική νίκη. Μέσα σε συνθήκες κατοχής, άγριας φασιστικής τρομοκρατίας και παρανομίας, τα κομμουνιστικά κόμματα βρέθηκαν επικεφαλής της αντίστασης, γράφοντας τις πιο λαμπρές σελίδες άφθαστου ηρωισμού, που έδωσαν στους λαούς το παράδειγμα και ενέπνευσαν την αυτοπεποίθηση στον αγώνα.
Θα ήταν λάθος να νομίζουμε ότι μια τέτοια εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη, ότι ήταν αναπόφευκτη και θα γινόταν έτσι κι αλλιώς. Χωρίς τη σωστή επεξεργασία που το κομμουνιστικό κίνημα έκανε τη δεκαετία του ’30, η Σοβιετική Ένωση και ο Στάλιν, η Τρίτη Διεθνής και ο Δημητρώφ, χωρίς τη σωστή ανάλυση για το φασισμό και για τα αντιφασιστικά και λαϊκά μέτωπα, χωρίς τη σωστή ανάλυση για το χαρακτήρα του πολέμου, ο πόλεμος δε θα είχε μια τέτοια έκβαση.
Μέσα από αντιπαραθέσεις, ιδεολογικές ζυμώσεις και πολιτικές συγκρούσεις απέναντι σε μικροαστικές, τροτσκιστικές και αναρχικές αντιλήψεις και θεωρίες, χαράχτηκε και επικράτησε ο σωστός προσανατολισμός που επέτρεψε στο κομμουνιστικό κίνημα να διαδραματίσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στα πλαίσια του αντιφασιστικού αγώνα και να ανοίξει για την επόμενη περίοδο νέους δρόμους μεγάλων επιτυχιών.
Χάρη σε αυτόν τον προσανατολισμό που χάραξε το κομμουνιστικό κίνημα και η Τρίτη Διεθνής και εφάρμοσαν τα κομμουνιστικά κόμματα, η λήξη του πολέμου και το αμέσως επόμενο διάστημα, βρήκαν το κομμουνιστικό κίνημα νικηφόρο, πάνω στις μεγάλες παρακαταθήκες της αντιφασιστικής νίκης, με πελώριο κύρος στους λαούς.
Τώρα πια δεν ήταν η Σοβιετική Ένωση το μόνο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο. Μετά και τη νίκη του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος, με την ηγεσία του Μάο Τσε Τουνγκ, που με αριστοτεχνικό τρόπο εφάρμοσε τη γραμμή του αντιφασιστικού και αντιγιαπωνέζικου μετώπου, το 1/3 του πλανήτη βάδιζε στο δρόμο του σοσιαλισμού.
Τα αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα φούντωσαν παντού, τραντάζοντας τα θεμέλια του ιμπεριαλισμού και το κομμουνιστικό κίνημα κέρδιζε σημαντικές λαϊκές δυνάμεις σε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού κόσμου, καθοδηγώντας έναν πολύμορφο ταξικό και λαϊκό αγώνα.
Η μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών και η ιδιαίτερη συμβολή του κομμουνιστικού κινήματος αποτέλεσε και αποτελεί πηγή έμπνευσης και διδαγμάτων. Για αυτό με λύσσα τα αστικά επιτελεία θέλουν να τη σβήσουν από τη μνήμη και από την ιστορία.
Μια πρωτοφανής παραχάραξη και διαστρέβλωση της ιστορίας συντελείται και η ψευτοεπιστημονική γραφίδα καταφεύγει στα πιο άθλια και συκοφαντικά ψεύδη.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που πρωταγωνιστεί στην ιστορική διαστρέβλωση, η 9η Μάη μετατράπηκε σε «Ημέρα της Ευρώπης» και η 23η Αυγούστου -η ημέρα που υπογράφηκε το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ- χαρακτηρίστηκε ως ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού, εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα.
Αλλεπάλληλα μνημόνια αντικομουνισμού δίνουν την κατεύθυνση: εξισώνουν το Χίτλερ με το Στάλιν και τον φασισμό με το κομμουνιστικό κίνημα, εξισώνουν το Κεφάλαιο του Μαρξ με το ο Αγών μου του Χίτλερ. Σε μια σειρά χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, στα πλαίσια της δημοκρατικής κατά τα άλλα ΕΕ, γκρεμίζουν τα μνημεία του Κόκκινου Στρατού και στήνουν μνημεία των ναζί και των συνεργατών τους. Ποινικοποιούν και βγάζουν στην παρανομία τις κομμουνιστικές δυνάμεις και ενθαρρύνουν τις φασιστικές να αλωνίζουν.
Για το αστικό αφήγημα, η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι το Σύμφωνο μη επίθεσης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Αποσιωπούν τις επανειλημμένες εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης και του Στάλιν για τη δημιουργία μετώπου αποτροπής του πολέμου, που συνάντησαν τείχος άρνησης από τους αγγλογάλλους.
Αποσιωπούν ότι οι χώρες αυτές, στο Μόναχο το 1938, άναψαν το πράσινο φως στις επιθετικές και αρπακτικές ορέξεις του γερμανοϊταλικού φασισμού. Αποσιωπούν ότι αυτές οι χώρες, μαζί με τις ΗΠΑ, πρωταγωνίστησαν, με δάνεια, στον επανεξοπλισμό της φασιστικής Γερμανίας του Χίτλερ. Αποσιωπούν ότι ο σχεδιασμός των αγγλογάλλων και των ΗΠΑ προέβλεπε να ρίξουν τη Γερμανία σε έναν πόλεμο αλληλοεξόντωσης με τη Σοβιετική Ένωση.
Αποσιωπούν, τέλος, ότι αυτές οι δυνάμεις έβλεπαν στη φασιστική Γερμανία το ανάχωμα απέναντι στον «κομμουνιστικό κίνδυνο».
Το Νοέμβριο του 1937, ο υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας, λόρδος Χάλιφαξ, δήλωνε ότι: «Η βρετανική κυβέρνηση είναι πεπεισμένη ότι ο Φύρερ συνεισέφερε μεγάλο έργο όχι μόνο για την ίδια τη Γερμανία, αλλά ότι με τη συντριβή του κομμουνισμού στην ίδια του τη χώρα έκλεισε στον κομμουνισμό το δρόμο προς τη Δυτική Ευρώπη. Και ότι, για αυτό, η Γερμανία δικαίως μπορεί να θεωρηθεί ως προμαχώνας ενάντια στον κομμουνισμό».
Μέσα από τέτοιους επαίνους και με τη στήριξη αυτή, αναδύθηκε το ναζιστικό τέρας και εξαπέλυσε τον όλεθρο.
Ο Χάρι Τρούμαν, λίγα χρόνια πριν γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ και πριν εξαπολύσει τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, δήλωνε στους Times: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει, θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Ρωσία. Ενώ αν δούμε ότι η Ρωσία κερδίζει, θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Γερμανία. Και έτσι θα τους αφήσουμε να σκοτώνονται σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό».
Η ιστορία όμως δεν εξελίχθηκε όπως την σχεδίαζαν οι αγγλογάλλοι και οι αμερικάνοι, αλλά όπως την προέβλεπε η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι στρατιές του γερμανοϊταλικού φασισμού και του ιαπωνικού μιλιταρισμού, που εκτράφηκαν, αναπτύχθηκαν και ισχυροποιήθηκαν από τον αμερικάνικο και αγγλικό ιμπεριαλισμό, άρχισαν να καταβροχθίζουν τη μία χώρα μετά την άλλη, για να στραφούν σύντομα και ενάντιά τους.
Η σωστή πολιτική του ΚΚΣΕ, με επικεφαλής τον Στάλιν, ματαίωσε τα σχέδια των αμερικανοάγγλων, που αποσκοπούσαν να ρίξουν τη Γερμανία και την Ιαπωνία σε έναν πόλεμο αλληλοεξόντωσης με τη Σοβιετική Ένωση. Συνέβαλε στη διάσπαση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και εξανάγκασε την Αγγλία και τις ΗΠΑ να προσχωρήσουν στην αντιχιτλερική συμμαχία.
Για το αστικό αφήγημα, η μεγάλη μάχη του πολέμου είναι η απόβαση των Δυτικών στη Νορμανδία το 1944, όταν πια λίγο-πολύ ο πόλεμος είχε κριθεί στο μέτωπο της Σοβιετικής Ένωσης. Αποσιωπούν ότι το 75% των συνολικών απωλειών της Γερμανίας και των συνεργατών της, σε στρατιώτες και πολεμικό υλικό -σε αεροπλάνα, άρματα και εξοπλισμό- χάθηκε στο σοβιετικό μέτωπο και μόνο το 25% στα υπόλοιπα μέτωπα.
Για το αστικό αφήγημα, το δράμα των λαών από τα φασιστικά εγκλήματα αρχίζει και τελειώνει με το αδιαμφισβήτητο δράμα των εβραίων. Και αποσιωπώνται τα δεκάδες εκατομμύρια αντιφασιστών αγωνιστών και κομμουνιστών που σταυρώθηκαν στα στρατόπεδα, που μαρτύρησαν στις φυλακές και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, σα να μην υπήρχαν.
Και συντελείται σήμερα στη μνήμη του εβραϊκού λαού και των θυμάτων του μια ύπουλη τυμβωρυχία για να δικαιολογήσει τα σημερινά εγκλήματα του Ισραήλ και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, για να καταδικάσει κάθε φωνή που αντιδρά με το ανάθεμα του αντισημιτισμού.
Μια πρόστυχη πένα που ξαναγράφει την ιστορία όπως θέλει, για να υπηρετήσει τους σκοπούς τού συστήματος της εκμετάλλευσης και της υποδούλωσης των λαών.
Σύντροφοι και φίλοι
Παράλληλα με την αστική αναθεώρηση της ιστορίας, συντελείται και μια άλλη. Μια αναθεώρηση που υποτίθεται ότι προέρχεται από τα αριστερά, την οποία επιχειρεί το ΚΚΕ. Με βάση κάθε φορά τις νέες αναλύσεις και θέσεις του, ξαναγράφει την ιστορία σχετικά με το χαρακτήρα του πολέμου, το ρόλο της Τρίτης Διεθνούς, τα λαϊκά και αντιφασιστικά μέτωπα.
Το κομμουνιστικό κίνημα πάντοτε, μπροστά σε κάθε πόλεμο, αναλύει την κατάσταση με βάση τα εργαλεία του μαρξισμού-λενινισμού και παίρνει θέση για το χαρακτήρα κάθε πολέμου. Και αυτό δεν είναι κάποιο φιλολογικό ζήτημα, αλλά θέμα καίριας σημασίας, διότι βάσει αυτής της ανάλυσης καθορίζονται η δράση και τα καθήκοντά του.
Έχει αποδειχθεί ότι ο σωστός ή λανθασμένος καθορισμός του χαρακτήρα ενός πολέμου μπορεί να οδηγήσει είτε στο περιθώριο είτε στο επίκεντρο της ιστορικής πορείας, είτε στην ενίσχυση είτε στην αποδυνάμωση του κινήματος.
Ο Στάλιν καθόρισε συγκεκριμένα ότι «… ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ενάντια στα κράτη του Άξονα, σε διάκριση με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσέλαβε εξαρχής το χαρακτήρα αντιφασιστικού και απελευθερωτικού πολέμου. Ένα από τα καθήκοντα αυτού του πολέμου ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο δεν μπορούσε παρά να ενισχύσει -και πράγματι ενίσχυσε- τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου».
Απέναντι σε αυτή την τοποθέτηση στρέφεται σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ, διορθώνοντας το Στάλιν -υποτίθεται από τα αριστερά- προβάλλοντας ουσιαστικά τις θέσεις που τότε προωθούσε ο τροτσκισμός. Λέει ότι: «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός και τέτοιος παρέμεινε. Η επίθεση του γερμανικού ιμπεριαλισμού ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και η αναγκαστική εμπλοκή της στον πόλεμο δεν άλλαξαν τον χαρακτήρα του και ούτε ήταν δυνατόν να τον αλλάξουν».
Αυτή είναι σήμερα η επίσημη θέση του ΚΚΕ. Και με βάση αυτή, απορρίπτει το στρατηγικό προσανατολισμό της Γ΄ Διεθνούς και τα αντιφασιστικά και λαϊκά μέτωπα. Απορρίπτει το ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη και απορρίπτει επί της ουσίας το ΕΑΜ. Απορρίπτει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, λέγοντας ότι αποτελούσε και αποτελεί αγώνα κάτω από «ξένη σημαία».
Ξαναγράφει και αναθεωρεί την ιστορία για να συνταιριάξει το χθες με το σήμερα, με τις σημερινές θέσεις του, που απορρίπτουν την ξένη εξάρτηση της χώρας μας και τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, προβάλλοντας την τροτσκιστική αντίληψη για την αλληλεξάρτηση των χωρών στο πλαίσιο μιας ιμπεριαλιστικής πυραμίδας -μεγάλων, μεσαίων και μικρών ιμπεριαλιστικών χωρών- στην οποία κάπου εκεί εντάσσεται και η χώρα μας.
Όμως η ιστορία μίλησε και δεν δικαιώνει τα σημερινά αναθεωρημένα πορίσματα της ηγεσίας του ΚΚΕ, βγαλμένα από το χρεοκοπημένο τροτσκιστικό οπλοστάσιο που τότε βρέθηκε στο ιστορικό περιθώριο και στη λαϊκή περιφρόνηση. Αντιθέτως, η ιστορία δικαιώνει την κατεύθυνση που οδήγησε το κομμουνιστικό κίνημα σε πρωτοφανείς επιτυχίες, που τράνταξαν τα θεμέλια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Η ηγεσία του ΚΚΕ σήμερα ασκεί κριτική στο Στάλιν, ο οποίος με το έργο και τη συμβολή του οδήγησε το κομμουνιστικό κίνημα στα ύψη, αντί να δει στον καθρέφτη τον εαυτό της, που λιβάνιζε και χειροκροτούσε μέχρι την τελευταία μέρα τις δυνάμεις που κατατρόπωναν και κατεδάφιζαν το σοσιαλισμό.
Σύντροφοι και φίλοι,
Αυτό που δεν κατάφεραν τα κανόνια και οι σφαίρες των γερμανών φασιστών, να γονατίσουν το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος της Σοβιετικής Ένωσης με τον πόλεμο και την εξωτερική επέμβαση, το κατάφεραν από μέσα οι δυνάμεις του Χρουστσόφ, του Μπρέζνιεφ και του Γκορμπατσόφ. Το κατάφεραν οι δυνάμεις του ρεβιζιονισμού, που μετά το 1956 παλινόρθωσαν τον καπιταλισμό στη χώρα του Λένιν και του Στάλιν και τελικά έσβησαν το φάρο στη χώρα της Οκτωβριανής Επανάστασης και οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στη διάλυση και τις χώρες της στον ανοιχτό καπιταλισμό.
Σήμερα, 80 χρόνια μετά το 1945, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, ο Πούτιν στήνει ένα προπαγανδιστικό σκηνικό «τιμής» για τη νίκη κατά του φασισμού και για τον Κόκκινο Στρατό, επιχειρώντας να σπείρει σύγχυση και να εμφανιστεί ως κληρονόμος της αντιφασιστικής νίκης και συνεχιστής του αντιφασιστικού αγώνα.
Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ψευδαίσθηση ή αυταπάτη: Η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και η Ρωσία του Πούτιν είναι σαν τη μέρα με τη νύχτα.
Στη θέση της σοσιαλιστικής Ρωσίας βρίσκεται σήμερα η Ρωσία των μεγάλων καπιταλιστικών μονοπωλίων, της εκμετάλλευσης και της υποδούλωσης της εργατικής τάξης και του ρωσικού λαού. Βρίσκεται το πολιτικό καθεστώς του αντικομουνισμού και της κατασυκοφάντησης του σοσιαλισμού.
Βρίσκεται η ιμπεριαλιστική Ρωσία, που επεκτείνει την επιρροή της στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική, ανταγωνιζόμενη άλλες δυνάμεις για τα δικά της συμφέροντα.
Η Ρωσία διεξάγει έναν κατακτητικό πόλεμο στην Ουκρανία στο όνομα ενός κάλπικου, προσχηματικού «αντιφασισμού», ενώ ταυτόχρονα συνεργάζεται ανοιχτά με ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη.
Η Ρωσία του Πούτιν, σήμερα, μαζί με τις ΗΠΑ του Τραμπ, βρίσκονται στο τραπέζι των συνομιλιών για το μοίρασμα της Ουκρανίας -και όχι μόνο. Συζητούν για τα περιουσιακά στοιχεία, τα ορυκτά και τα «ασημικά» μιας άλλης χώρας. Η πολιτική του διαμελισμού χωρών, της προσάρτησης εδαφών, του κατακτητικού πολέμου, της αρπαγής πλουτοπαραγωγικών πηγών, ορυκτών πόρων και περιουσιακών στοιχείων, δεν έχει καμία σχέση με τον μεγάλο απελευθερωτικό και αντιφασιστικό αγώνα. Όπως καμία σχέση δεν έχει ο Κόκκινος Στρατός με τα μισθοφορικά και τα εθνικιστικά τάγματα του σημερινού ρωσικού στρατού.
Αυτά όλα είναι η πεμπτουσία της ιμπεριαλιστικής πολιτικής.
Δίπλα στον Πούτιν σήμερα θα βρίσκεται ο Σι Ζι Πιγκ, ο κινέζος ηγέτης. Όση σχέση έχει ο Πούτιν με το σοσιαλισμό, άλλη τόση έχει και ο Σι Ζι Πινγκ, όσο κι αν τον επικαλείται. Και όση σχέση έχει ο Πούτιν με τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, άλλη τόση έχει και ο Σι με την Κίνα του Μάο. Το ότι το πορτρέτο του Μάο βρίσκεται στην Κόκκινη Πλατεία του Πεκίνου, αυτό για εμάς δείχνει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν η Κίνα και η Ρωσία για τους λαούς.
Αξιοποιούν το επαναστατικό, σοσιαλιστικό και αντιφασιστικό παρελθόν και τις βαθιές ρίζες που έχει αυτό το παρελθόν στους λαούς -ιδιαίτερα των λεηλατημένων από το δυτικό ιμπεριαλισμό χωρών- για να ασκήσουν τη δική τους μεγαλοκρατική πολιτική.
Αξιοποιούν το Στάλιν και το Μάο, την κόκκινη σημαία και το σφυροδρέπανο, για να ανοίξουν δρόμους για τη δική τους κυριαρχία, για την κυριαρχία των μεγάλων κινεζικών και ρωσικών μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων τους.
Στρέφονται απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, απέναντι στο μεγάλο δυνάστη που καταληστεύει και τρομοκρατεί για δεκαετίες τους λαούς του κόσμου, όχι για να τους απελευθερώσουν, όπως δημαγωγικά προβάλλουν, αλλά για να εδραιώσουν και να επιβάλουν μια νέα κυριαρχία: τη δική τους.
Η πολιτική αυτών των δυνάμεων είναι η πολιτική της αλλαγής αφεντικού και όχι της ανεξαρτησίας χωρίς αφεντικά.
Η πραγματική κληρονομιά των μεγάλων αντιφασιστικών και επαναστατικών αγώνων είναι η πάλη της εργατικής τάξης και των λαών για την απαλλαγή από κάθε ξένη κηδεμονία, είναι ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία, ο αγώνας για το σοσιαλισμό και την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και σκλαβιάς, για την αποτίναξη κάθε ιμπεριαλιστικής υποδούλωσης.
Σύντροφοι, φίλοι και συναγωνιστές
Ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε με την αδιαμφισβήτητη επικράτηση του δυτικού -και βασικά του αμερικάνικου- ιμπεριαλισμού. Ωστόσο, η αμερικανική υπερδύναμη, αν και βρέθηκε σε θέση ισχύος, εξάντλησε γρήγορα το πολιτικό κεφάλαιο της επιτυχίας της, σε φιλόδοξα και αλαζονικά οράματα για μια γρήγορη παγκόσμια κυριαρχία και σε καταστροφικούς, αιματηρούς και αδιέξοδους πολέμους, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή.
Το όραμά των ΗΠΑ για έναν «αμερικανικό 21ο αιώνα» αποδείχθηκε υπερφίαλο και, αντί για την παγκόσμια κυριαρχία, η δύναμή της βρίσκεται σήμερα σε σχετική εξασθένιση.
Απέναντί της στέκεται πλέον η νέα ιμπεριαλιστική δύναμη μιας γιγαντωμένης Κίνας, που απειλεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, και η ανασυγκροτημένη ιμπεριαλιστική Ρωσία του Πούτιν που επανέρχεται με νέους όρους στην αρένα του διεθνούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Αυτό κάνει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ακόμη πιο τυχοδιωκτικό και επικίνδυνο.
Και πάλι τίθεται στην παγκόσμια ημερήσια διάταξη το ξαναμοίρασμα του κόσμου, μεταξύ των παλιών και νέων μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, επιβεβαιώνοντας το σιδερένιο νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης, όπως τον διατύπωσε ο Λένιν πριν από 100 και πάνω χρόνια.
Το ξαναμοίρασμα του κόσμου μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών που οδήγησε τον προηγούμενο αιώνα σε δυο παγκόσμιους πολέμους τώρα φέρνει απειλητικά μπρος στα μάτια της ανθρωπότητας την απειλή μιας νέας παγκόσμιας πολεμικής αναμέτρησης.
Η εκλογή Τραμπ για δεύτερη φορά στις ΗΠΑ, όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με την ειρήνη, όπως λέγεται, αλλά σηματοδοτεί την προσφυγή των αμερικανικών μονοπωλίων στην πολιτική των εκβιασμών, της ωμής τρομοκρατίας, των επεμβάσεων και των πολέμων.
Η περιβόητη παγκοσμιοποίηση, που αποτέλεσε το προπαγανδιστικό εργαλείο των ΗΠΑ για την παγκόσμια κυριαρχία τους, τώρα δίνει τη θέση της σε νέους εμπορικούς και οικονομικούς πολέμους, σε παγκόσμια αναστάτωση και ανησυχία.
Τα προηγούμενα «φιλειρηνικά» κηρύγματα για το «παγκόσμιο πλανητικό χωριό» δίνουν τη θέση τους σε γιγαντιαίες στρατιωτικές ασκήσεις και εξοπλισμούς, καθώς όλες οι δυνάμεις ανασυντάσσονται και παίρνουν θέση σε ένα σκηνικό πόλωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Με τα μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής ανοιχτά και απρόβλεπτα και με τη συσσώρευση δυνάμεων στην επικίνδυνη ζώνη του Ινδοειρηνικού, διαμορφώνεται ένα σκηνικό διεθνούς έντασης, ρευστότητας και κινδύνων πολεμικής κλιμάκωσης.
Το αφήγημα της ΕΕ της ειρήνης, της ευημερίας, του ανθρωπισμού και της δικαιοσύνης έχει κουρελιαστεί και αποκαλύπτεται το πραγματικό αντιδραστικό πρόσωπο αυτού του οικοδομήματος, που με την πολιτική του εκτρέφει, ενισχύει και δυναμώνει απ’ άκρη σε άκρη σε όλη την Ευρώπη τις φασιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις.
Η ολόθερμη στήριξη των φασιστικών δυνάμεων της Ουκρανίας και των φασιστών σιωνιστών του Ισραήλ, η στροφή στην πολεμική οικονομία και τα φιλοπόλεμα κηρύγματα, οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές και η μετατροπή της Μεσογείου σε υγρό τάφο, η επιβολή νέων μέτρων σκληρής λιτότητας και η κατεδάφιση των λαϊκών μεταπολεμικών κατακτήσεων, οι απαγορεύσεις και η επιβολή αστυνομοκρατίας και στρατοκρατίας, τα αντικομμουνιστικά μνημόνια, αυτές είναι οι πολιτικές της ΕΕ που λιπαίνουν το χώμα που πάνω του αναπτύσσονται οι φασιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις.
Αυτές οι δυνάμεις αντιπροσωπεύουν ένα νέο κίνδυνο καθώς δημαγωγούν ακατάπαυστα και κρύβονται πίσω από τη μάσκα του ψεύτικου αντισυστημισμού, προσποιούνται ότι εκφράζουν τη λαϊκή οργή, ενώ στην πραγματικότητα υπηρετούν το πιο βρόμικο και αντιδραστικό τμήμα της αστικής εξουσίας.
Πριν από 90 ακριβώς χρόνια, ο Γκεόργκι Δημητρόφ, στη βαρυσήμαντη ομιλία του στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935, που ανέπτυξε τις θέσεις του Κομμουνιστικού Κινήματος για τον φασισμό τόνιζε:
«Ο φασισμός επιδιώκει την πιο αχαλίνωτη εκμετάλλευση σε βάρος των μαζών, τις πλησιάζει όμως με ραφιναρισμένη αντικαπιταλιστική δημαγωγία, εκμεταλλεύεται το βαθύ μίσος των εργαζομένων ενάντια στη ληστρική αστική τάξη, ενάντια στις τράπεζες, τα τραστ και τους μεγιστάνες του πλούτου, και ρίχνει συνθήματα που στη δοσμένη στιγμή είναι τα πιο δελεαστικά για τις πολιτικά ανώριμες μάζες.
Ο φασισμός πιάνει στα δίχτυα του τις απογοητευμένες μάζες που έχουν στρέψει τις πλάτες στα παλιά αστικά κόμματα, για το συμφέρον των πιο αντιδραστικών κύκλων της αστικής τάξης. Εντυπωσιάζει τις μάζες αυτές με την ορμητικότητα των επιθέσεών του ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις, με την αδιάλλακτη στάση του απέναντι στα παλιά κόμματα της αστικής τάξης».
Μήπως κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα και σήμερα, 90 χρόνια μετά;
Στη χώρα μας, η κυβέρνηση των «αρίστων», με «αριστεία στην υποτέλεια», δίνει ό,τι της ζητηθεί -και μάλιστα πριν καν της ζητηθεί. Σφίγγει θερμά τα αιματοβαμμένα χέρια του Νετανιάχου, στέλνει όπλα από τα νησιά του Αιγαίου στις φασιστικές δυνάμεις της Ουκρανίας, πλοία στην Υεμένη, δίνει βάσεις στους αμερικανονατοϊκούς και δρομολογεί νέα εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων για την εξαγορά της εύνοιας και της «προστασίας» των ξένων δυνάμεων -σφίγγοντας ταυτόχρονα τη θηλιά της φτώχειας και των κοινωνικών περικοπών στον ελληνικό λαό.
Για την εύνοια και την προστασία τάχα που εξασφαλίζουν στους υποτελείς τους οι μεγάλες δυνάμεις, είναι αρκετό το παράδειγμα της Ουκρανίας και το πού οδηγήθηκε η χώρα αυτή.
Δίπλα στην κυβέρνηση, στην επικίνδυνη για το λαό πολιτική της συμμόρφωσης και της υποταγής στα ιμπεριαλιστικά, τυχοδιωκτικά συμφέροντα και της στήριξης των φασιστικών δυνάμεων, βρίσκεται ολόκληρο το αστικό πολιτικό σύστημα. Και τα βασικά του κόμματα, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συναινούν και συνδιαχειρίζονται αυτή την πολιτική, όπως άλλωστε έκαναν και τα προηγούμενα χρόνια.
Τα πραγματικά αισθήματα του ελληνικού λαού βρίσκονται σε αντίθεση με την πολιτική του αστικού συστήματος. Και είναι τα αντιφασιστικά αισθήματα όπως εκδηλώθηκαν στο κίνημα για την παραδειγματική καταδίκη της ναζιστικής χρυσής αυγής. Είναι αυτά που στέκονται αλληλέγγυα στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης και ενάντια στην γενοκτονική πολιτική των σιωνιστών.
Η ελπίδα και η προοπτική είναι οι μαζικοί αντιφασιστικοί αγώνες και κινητοποιήσεις που ξεσπούν σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, πλάι σε σημαντικούς απεργιακούς αγώνες και πλάι σε μαζικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό.
Οι λαϊκές αντιδράσεις δεν μπορούν να κατασταλούν, ούτε να καταλαγιάσουν. Αναζητούν «οξυγόνο», και όταν το βρίσκουν, εκδηλώνονται μαζικά. Αυτό απέδειξαν και οι πρόσφατες, μεγαλειώδεις, ενιαίες, παλλαϊκές κινητοποιήσεις στη χώρα μας το Γενάρη και το Φλεβάρη.
Μπροστά στους μεγάλους πολεμικούς κινδύνους που διαγράφονται και στην απειλή ενός γενικευμένου πολέμου, μπροστά στην άνοδο του φασισμού, η μόνη φιλειρηνική διέξοδος για το λαό είναι η ανάπτυξη του αντιιμπεριαλιστικού και αντιφασιστικού αγώνα, σε σύνδεση με τον αναγκαίο παλλαϊκό αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, της ακρίβειας και της εκμετάλλευσης.
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, τα διδάγματα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης, που τόσο πολύ θέλουν να θάψουν και να διαστρεβλώσουν τα επιτελεία του αστικού συστήματος, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
Η μεγάλη αντιφασιστική νίκη διδάσκει ότι το ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει και μέσα στον επιθανάτιο ρόγχο του οδηγεί την ανθρωπότητα σε πολέμους, πείνα, σκλαβιά και δυστυχία, ξεσηκώνοντας τις μάζες, γεννώντας τους νεκροθάφτες του.
Μας διδάσκει ότι εκεί που υπάρχει και η πιο μαύρη καταπίεση γεννιέται και η αντίσταση, και ότι αυτό που φάνταζε πανίσχυρο και αήττητο, κατατροπώθηκε.
Μας διδάσκει ότι οι αγώνες, για να έχουν αποτέλεσμα και προοπτική, χρειάζονται θεωρία και πράξη, σχέδιο και οργάνωση, χρειάζονται κομμουνιστικό κίνημα και κομμουνιστικό κόμμα.
Κρατώντας τα πολύτιμα διδάγματα της αντιφασιστικής νίκης, τιμώντας τα εκατομμύρια των αγωνιστών που έπεσαν στον αγώνα ενάντια στο φασισμό.
Τιμώντας το σοβιετικό λαό που πρόσφερε απλόχερα τα καλύτερα παιδιά του σηκώνοντας στους ώμους του το βάρος της πανανθρώπινης λευτεριάς.
Τιμώντας τους χιλιάδες Έλληνες πατριώτες, δημοκράτες και αντιφασίστες που μάτωσαν στους μεγάλους αντιφασιστικούς αγώνες του λαού μας και τους κομμουνιστές που βρέθηκαν μπροστά στους αγώνες του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, στα ξερονήσια, στις φυλακές και στα βασανιστήρια, που βρέθηκαν αλύγιστοι μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα του μαύρου φασισμού.
Κρατάμε με περηφάνια το νήμα των ιδεών που μας δένει με τους αγώνες του χθες, του σήμερα και του αύριο και παλεύουμε.
Μέσα στους καθημερινούς αγώνες, για το ψωμί και τη δουλειά, με πίστη και προσήλωση στις δυνάμεις του λαού.
Στο πλάι των λαών που μάχονται και πρώτα απ’ όλα στο πλάι του ηρωικού αλύγιστου Παλαιστινιακού λαού, στον κοινό αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό.
Παλεύουμε για το μεγάλο στόχο της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος.
Για μια Ελλάδα ειρηνική και ανεξάρτητη, χωρίς ξένους προστάτες και κηδεμόνες, για μια Ελλάδα λεύτερη και σοσιαλιστική.
