Φανταζόμαστε ότι πήρατε μυρωδιά πώς εξελίχθηκε το πανηγυράκι της Εurovision. Μία Ευρώπη από την οποία έλειπαν ορισμένες χώρες (Ισπανία, Ιρλανδία, Ισλανδία κλπ) λόγω συμμετοχής του Ισραήλ, στην οποία συμμετείχε η μακρινή Αυστραλία και το Ισραήλ, που δεν το συμπεριλαμβάνουν οι Ασιάτες. Δόθηκε το βραβείο στην Βουλγαρία γιατί είναι νιόφερτη στην ΕΕ και γιατί πήρε ρεγάλο, διότι πρέπει να απεχθάνεται τον Πούτιν. Μία eurovision που μιλούσε αγγλικά, που κονφόρμιζε αφόρητα, που είχε μία κόπια για όλους. Μα πώς τον είχαν κάνει εκείνο τον δικό μας! Σαν τσιρκολάνο της κακιάς ώρας, σαν καραγκιοζόπαιδο, που δεν ήξερε να πει δυο λέξεις για την Παλαιστίνη, αχ βρε Ακύλα πώς σε έκαναν οι εταιρείες έτσι παιδάκι μου, να μη σε γνωρίζει η μανούλα σου κι εκείνη η δασκάλα από την Κάλυμνο δίκαια να φωνάζει «άι σιχτίρ». Ευτυχώς που οι ευρωπαιομέτρες μάς έκοψαν τα φτερά και μας προσγείωσαν ανώμαλα, διότι και ο καθένας πρέπει να ξέρει τη θέση του και να μην παίρνει τα videoclip για τραγούδι.
Πρόκειται για τραγωδία. Δύο νέες, πιασμένες από το χέρι, σαν να χορεύουν το χορό του Ζαλόγγου αυτοκτονούν πέφτοντας από τον έκτο όροφο γιατί έφτασαν στα όρια τους λόγω πανελλαδικών εξετάσεων. Δεν είναι η πρώτη φορά. Και όπως λένε οι άνθρωποι του Εκπαιδευτικού Ομίλου και οι ερευνητές μας δεν θα ’ναι και η τελευταία. Διότι το εξεταστικό σύστημα είναι σαν τον Κρόνο. Τρώει τα παιδιά του και δεν υπάρχει «σωσμός» αν δεν αλλάξει ριζικά και σε βάθος. Θα μου πεις: ένα ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα θα είχε ταξικά φίλτρα. Είναι αυτό που κόβει φτερά, ρουφάει λεφτά από τα ιδιαίτερα για να προκόβουν οι έχοντες και όσοι έχουν «χοντρό πορτοφόλι». Οι εξαιρέσεις δεν αλλάζουν τον κανόνα και η εφηβεία θα χτυπάει τα μυαλά στα κάγκελα, αφού εκτός από κρέας για τα κανόνια των μιλιταριστών θα γίνεται καύσιμη ύλη στο βωμό (κυριολεκτικά) των εξετάσεων. Διότι και οι αυτοκτονίες, αναγνώστη, ταξικό ζήτημα είναι.
Κι εκεί που λέγαμε πως ο Μεσσιανισμός πέθανε με την ανάπτυξη της επιστήμης και της ταξικής πάλης, να ’σου προέκυψαν πάλι ο Τσίπρας και η Καρυστιανού. Και πριν λαλήσει ο πετεινός, πριν να μας πουν τι βούλονται, τι θέλουν, τι σχεδιάζουν, τι οραματίζονται, βγήκαν οι τελάληδες, οι μάντισσες, οι χαρτορίχτρες στα εθνικοκάναλα ή βοθροκάναλα, όπως λένε οι αθυρόστομοι φίλοι μας, και να ’σου τα ποσοστά, να ’σου και οι πελάτες. Ο Τσίπρας και η χαροκαμένη μάνα που της φούσκωσαν τα μυαλά φίλοι και αποτυχημένοι βουλευτές και πάει να κάνει το αίμα ψήφους. Θα ’ναι στρωμένος με αγκάθια ο δρόμος τους, διότι κόβουν ψήφους από την αυτοδυναμία του Μητσοτάκη και τις μικρομεσαίες ελπίδες των υπολοίπων. Αλλά ψηφίζω τον τάδε ή την δείνα γιατί μου το ’παν οι παπαγάλοι των ΜΜΕ, πάει πολύ αδέλφια. Στους δρόμους, πάντως, δεν τους είδαμε.
Συντρόφισσα και φίλη της στήλης μάς μετέφερε και αναπαράγουμε το ευφυές και ειρωνικό σχόλιο του θυμωμένου μαρκαδόρου σε τοίχο στο κέντρο της Αθήνας. «Ή θα νικήσουμε ή θα… νικήσουμε». Εδώ η νομοτέλεια της αδυσώπητης νίκης μας είναι εμφανής. Θα γίνει αυτό σε 2, 12 ή 22 χρόνια; Άγνωστο. Αλλά υποδηλώνει με βεβαιότητα ότι η ταξική πάλη και η ροή των πραγμάτων θα έχει νικηφόρα έκβαση. Απέναντι στη θρυλούμενη ακινησία των πραγμάτων και στη στασιμότητα που κραυγάζουν οι αστοί και οι ανόητοι, ο μαρκαδόρος μάς βγάζει κοροϊδευτικά με το μελάνι του τη γλώσσα του. Σιγά μην κλάψουμε, σιγά μη φοβηθούμε. Η ιστορία αμείλικτη είναι καθώς σκάβει τον λάκκο των παράσιτων και των εκμεταλλευτών. Οπότε, αργά ή γρήγορα.
