κι αν το δρόμο μου χάνω σε τόση μαυρίλα,
αντηχάνε βαθειά στης καρδιάς μου τα φύλλα
της οργής οι μεγάλες βροντές
Γιορτάστηκε και φέτος με μεγάλη επισημότητα ο Δεκαπενταύγουστος. Στην Αλάσκα. Κουστούμια, κόκκινα χαλιά, χαιρετούρες και πάνω απ’ όλα διαβεβαιώσεις για την ειρήνη και τη σωτηρία των ψυχών ημών. Και αφού Τραμπ και Πούτιν μοίρασαν -σε πρώτη ανάγνωση- τα οικονομικά ιμάτια της Ουκρανίας, οι εορτασμοί συνεχίστηκαν και σε άλλα πανηγύρια του Δεκαπενταυγούστου. Στην Ουάσιγκτον. Εκεί προσφέρθηκαν τα αποφάγια του πρώτου εορτασμού (ανήμερα), στους ασθμαίνοντες, θλιβερούς Ευρωπαίους. Αυτοί, πάλι, περίμεναν υπομονετικά, σαν τα παιδάκια του βαρώνου Φον Τραπ στην ταινία «Η μελωδία της ευτυχίας», να εισπράξουν επαίνους από τον μπαμπάκα-ντάντυ, φον-Τραμπ. Πολύ δυσαρεστήθηκαν από αυτά που προσφέρονταν στο πιάτο και έφυγαν για να σκεφτούν σοβαρά, οι έρμοι και ακόμα συσκέφτονται, πάντα «πρόθυμοι», μα πάντα …δεσμευμένοι για μόνιμη και διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία. Προπάντων αυτό. Μόνιμη ειρήνη. Όπως ακριβώς απαντούσαν οι δύστυχες υποψήφιες στους διαγωνισμούς για τη Μις Κόσμος, τη δεκαετία του ’90, στην ερώτηση -έλεγχο των πνευματικών και όχι των σωματικών προσόντων τους- «Τι θα ευχόσασταν για τον κόσμο» και όλες, μα όλες εύχονταν: «Παγκόσμια Ειρήνη».
Η γλώσσα του σώματος των ηγετών, -αλλοίμονό μας με τους ηγέτες που έχουμε- απασχόλησε τους δουλόφρονες δημοσιογράφους που κάλυψαν τις θεατρικές παραστάσεις με τίτλο «Προσεχώς Ειρήνη». Όχι δεν έψαξαν για τη γλώσσα που θα έφερνε την Ειρήνη. Δεν υπήρξε. Ανταποκρίσεις κουτσομπολίστικες, αυτό φόραγε ο τάδε, έτσι περπάταγε ο δείνα, ο Τραμπ φαινόταν ευχαριστημένος, δυσαρεστημένος. Ο Πούτιν άνετος. Ο Ζελένσκι γιουβέτσι.
Και μιας και λέμε για το Ζελένσκι. Τον περιφέρουν οι Ευρωπαίοι -τρόπαιο και θλιβερή μαριονέτα μαζί. Τον έβαλαν να φορέσει κουστούμι, μήπως και «θυμώσει» ο Τραμπ, σαν την προηγούμενη φορά, που του τον έστειλαν ντυμένο στρατηγό. Εδώ «βελτίωσαν» τον τζιχαντιστή Αλ Τζολάνι, αφού του άλλαξαν το όνομα και τον έκαναν Αλ Σαραά, του φόρεσαν κουστούμι και άρχισαν να του κονταίνουν το μούσι. «Αυτή μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις», έλεγε ο Βογιατζής στον Γεωργίτση στην ελληνική ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες»… Ο Ζελένσκι με το μαύρο κουστούμι, γκαρσόνι με μαύρη στολή στο χλιδάτο εστιατόριο των πολεμοκάπηλων, της Δύσης.
Όταν τα επιχειρήματα εξαντλούνται και εξαρτώνται από τα ενδύματα, η Ειρήνη πάει περίπατο.
Του βγάλαμε γλυκό, του βγάλαμε και μέντα, μα για το φονικό, δεν είπαμε κουβέντα. Αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλίκον. Ο άγριος πόλεμος στην Ουκρανία θερίζει νέους ανθρώπους, θυσία στο άγριο παζάρι για το ποιος θα ωφεληθεί οικονομικά και στρατηγικά στο τέλος. Που αργεί απελπιστικά. Προς το παρόν η θεατρική παράσταση για τις υποτιθέμενες ειρηνευτικές διαθέσεις, αυτών που συντηρούν τον πόλεμο, συνεχίζεται ξεδιάντροπα.
Στα καθ’ ημάς τώρα, οι πολιτικοί ταγοί, ηλιοκαμένοι από τις διακοπές που ένας στους δυο Έλληνες πολίτες δεν μπόρεσαν να κάνουν, ανασήκωσαν τα μανίκια και αφού προσευχήθηκαν στην Παναγιά τη Μεγαλόχαρη, αυτή τους έδωσε φώτιση και ώθηση στο έργο τους. Τους παρότρυνε να σκεφτούν πως δεν γίνεται ο μεγαλέμπορος, κρεάτων, ηλεκτρικής ενέργειας, σουπερμάρκετ, πετρελαίου να μειώσει τα κέρδη του. Την ακρίβεια, αντίθετα, μπορεί να την πληρώνει ο μισθωτός, χωρίς μάλιστα να αυξηθεί ο μισθός του. Αυξάνεται για παράδειγμα το κρέας, το γάλα, όχι λόγω Ουκρανίας, Παλαιστίνης ή Βενεζουέλας, αλλά λόγω ευλογιάς στα πρόβατα. Ευλογημένα κέρδη για το μεγαλέμπορα, διαολεμένη πείνα για το μισθωτό.
Ας μη γκρινιάζουμε όμως για τον Αύγουστο. Ακόμα και το Δεκαπενταύγουστο, ο ελληνικός λαός υποστήριξε ολόψυχα την Αντίσταση στην Παλαιστίνη, σε κάθε γωνιά της πατρίδας.
Σεπτέμβρης πια και μπροστά μας είναι όλα. Και το 13ωρο και οι αυξήσεις στα βασικά είδη διαβίωσης και το ΕΣΥ και τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι πόλεμοι. Ας ορκιστούμε στον μήνα Τρυγητή πως θα ήμαστε στους δρόμους και στις πλατείες για όλα αυτά. Μα, τον Άγιο Ξινόχοντρο!
Τάνια
