Όπως έγραφε ο Αντρέας Κάλβος «κάθε μύθος κρύπτει νουν αληθείας».
Ας διαβάσουμε λοιπόν το παρακάτω: Ένας κομμουνιστής και ένας φιλελεύθερος κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ορίζονται να ανατινάξουν ένα γεφύρι. Στο δρόμο προς την εκτέλεση του εγχειρήματος, τα δοκάρια σπάζουν και πέφτουν από ψηλά στο ποτάμι. Σίγουρος θάνατος. Ο φιλελεύθερος αφήνει τρομαγμένος φωνή μεγάλη, προδίδοντας τη θέση και τα σχέδιά τους. Ο κομμουνιστής φράζει με το χέρι το στόμα του για να μην προδώσει το εγχείρημα. Δύο στάσεις, δύο πρότυπα.
Γράψαμε το παραπάνω για να υπογραμμίσουμε με αυτό τον τρόπο τη διαφορά ανάμεσα στους δύο ανθρώπους και στις δύο αντιμετωπίσεις. Όλοι οι άνθρωποι έχουνε δύο βασικά ένστικτα. Αυτό της επιβίωσης και αυτό της αναπαραγωγής που δείχνουν τη ζωική τους πλευρά και αφετηρία. Από κει και πέρα αρχίζουν οι διαφοροποιήσεις με βάση το χώρο, το χρόνο, τη μόρφωση, τα ήθη και έθιμα, τα ιδεότυπα που κατασκευάζει στο μυαλό του το περιβάλλον τους. Αίφνης, οι πολιτικές πεποιθήσεις, τα πιστεύω τους, διαφοροποιούν συγγενείς και φίλους, ομοεθνείς, συντοπίτες, συναδέλφους. Χωρίζουν ανθρώπους και ενώνουν άλλους, σε ένα ανώτερο επίπεδο. Μόνο ανόητοι και κακόβουλοι λένε πως δεν ασχολούνται με την πολιτική γιατί δεν τους… αρέσει. Λες και η πολιτική είναι φαγητό και δεν είναι ο αέρας που αναπνέουμε.
Ο φιλελεύθερος λοιπόν της κατασκευασμένης παραβολής τρομάζει και θέτει πάνω από το αντιφασιστικό σχέδιο τον φοβισμένο εαυτό του. Φωνάζει και αθέλητα προδίδει. Αντίθετα, ο κομμουνιστής μαθημένος, διαπαιδαγωγημένος, να θέτει μπροστά το «εμείς» και ύστερα το «εγώ», φράζει το στόμα του για να μη «δώσει» το σχέδιό τους και τη θέση τους. Αναμφίβολα έχουμε δύο διαφορετικές στάσεις μπροστά στο θάνατο. Ακόμα λοιπόν και η ενσυναίσθηση της επιβίωσης αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο. Ακόμα λοιπόν και το νόημα της ζωής κρίνεται διαφορετικά και όχι από την αφηρημένη ανθρώπινη υπόσταση.
Ακούμε πολλές φορές από υποκριτές και φαρισαίους ότι η ανθρώπινη ζωή έχει την πρωταρχική σημασία (στην περίοδο πχ των πυρκαγιών, στους δρόμους, στους πολέμους κλπ). Πρόκειται για ένα τεράστιο ψέμα, τερατώδες και ολοφάνερο. Αν ήταν έτσι θα ’κοβαν τις φλέβες τους για την Παλαιστίνη, τους άστεγους, τους φτωχούς και τους ανήμπορους. Αλλά ο μπουρζουάδικος τζουτζές, που ξαμολάει μπαρούφες πάνω σε κοινότυπο καμβά, βρίσκει το πόπολο και το κοροϊδεύει κατάμουτρα. Πως ευρισκόμενος ψηλά στην κοινωνική πυραμίδα νοιάζεται τάχα για τους από κάτω και όχι για το θρεμμένο εγώ του. Αντίθετα ο κομμουνιστής και κάθε επαναστάτης βρίσκει την κοινωνική του ολοκλήρωση στην έξοδό του προς στον κόσμο. Όχι από μία αφηρημένη προσταγή και ένα δογματικό ηθικισμό. Αλλά από τη γνώση πως αυτή η γέφυρα τον ολοκληρώνει, του παρέχει δύναμη, ζωντάνια, απεραντοσύνη και ιδανικά.
Στον κόσμο που οραματιζόμαστε και γι’ αυτόν εργαζόμαστε νυχθημερόν δεν πρόκειται βέβαια να κρατικοποιήσουμε τις οδοντόβουρτσες, όπως διαδίδουν οι σιχαμένοι αντίπαλοι του σοσιαλισμού. Η ομαδική ιδιοκτησία (κρατική – κοινωνική – συνεταιριστική) θα γίνει πάνω στα μέσα παραγωγής, στα βαριά εργαλεία, στα εργοστάσια και όχι στα… φτυάρια. Εκεί το ιδιαίτερο ανθρώπινο στοιχείο, ο κάθε άνθρωπος θα βρει τους ομότεχνους, ομόαιμους, ομοϊδεάτες για να χτίσει τον κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους αλλά θα απεχθάνεται την εκμετάλλευση, το φασισμό και τον άδικο πόλεμο. Σ’ αυτόν τον κόσμο θα έχουν φωνή όλοι όσοι αποκλείστηκαν από τις χαρές της ζωής. Από τη μόρφωση ως τις διακοπές. Έτσι που δεν θα χρειαστεί ο φιλελεύθερός μας να κράξει ανόητα και ο κομμουνιστής να φράξει το στόμα του.
